Dhyanam

Introduction [To TOP]

Dhritarashtra and Pandu were brothers. Dhritarashtra (blind person) married Gandhari. Pandu (skin diseased) married Kunti and Madri. Dhritarashtra had a hundred and one children by his wife Gandhari.
King Pandu was cursed for a sin while hunting, due to which One was not permitted to unite with his wife. Kunti got a boon through her sincere service of a wise sage in her younger age, and she begot three children, namely, Yudhisthira, Bhima and Arjuna from Yama, Vayu and Indra respectively. Madri had twins, Nakula and Sahadeva, through the celestial physicians called Asvini-Devatas.
Pandu passed away and his sons, the Pandavas, were all brought up by Dhritarashtra along with his sons known as Kauravas. The Pandavas and Kauravas grew up together, but the Kauravas were unable to tolerate them. Hence the Pandavas decided to live separately, sharing half of their kingdom.
The Pandavas’ pomp, wealth and glory displayed during the Rajasuya Yajna aroused deep jealousy and greed in the mind of Duryodhana, the chief of the Kauravas, who, with the cunning advice of his uncle, Sakuni, invited Yudhisthira to a game of dice and fraudulently defeated him, whereby all his wealth and possessions, including Draupadi, were lost. Finally it was settled that the Pandavas, including Draupadi, should repair to the forest for twelve years in exile, after which they had to live incognito for another year, untraced by the Kauravas. During this period the kingdom was to be ruled by Duryodhana.
Having successfully completed these thirteen years of exile, facing many obstacles and dangers instigated by the Kauravas, the Pandavas, as per the terms of the agreement, approached the Kauravas for their share of the kingdom. Duryodhana, however, flatly refused to part with any land. So, the Pandavas decided upon war and tried to establish their rightful claim on the kingdom by overcoming the Kauravas.
Duryodhana and Arjuna, from the side of the Kauravas and Pandavas respectively, were sent to Dwaraka to seek the help of the Yadava hero, Lord Krishna, in the battle. They both found Krishna resting on a couch in His palace. Duryodhana went in and occupied a seat at the head of the couch while Arjuna stood near the feet of the Lord. The moment Sri Krishna opened His eyes, One naturally saw Arjuna first, and then Duryodhana sitting on a chair. After enquiry of their welfare and the purpose of their visit, Sri Krishna, according to the prevailing custom, gave the first choice to Arjuna, because of his age, and also because of His sight of Arjuna first. Krishna asked Arjuna to fulfil his desire by selecting Him unarmed or His powerful army called Narayani Sena. Arjuna, who was a devotee of Sri Krishna, expressed his desire to have the Lord with him, neglecting the powerful Narayani Sena, even though Krishna warned that One would remain a witness, bound by the vow of not participating in battle and not taking up arms. Duryodhana, with great delight, thinking that Arjuna was foolish, expressed his wish for the powerful army to help his side in the battle.
When Krishna asked Arjuna why One chose Him when One was not for taking up arms, Arjuna said, “O Lord! You have the power to destroy all the forces by a mere sight. Why then should I prefer that worthless army? I have for a long time been cherishing a desire in my heart that you should act as my charioteer. Kindly fulfil my desire in this war.” Thus Krishna became the charioteer of Arjuna in the battle of the Mahabharata.
Lord Krishna Himself went once to Hastinapura as the emissary of the Pandavas and tried to prevent the war. But Duryodhana refused to agree to the peace mission and decided to meet the powerful Pandavas in war.
Sanjaya describe all the incidents of the war to Dhritarashtra. Here commences the Bhagavad Gita.

Ch# 1: Yoga of the Despondency [To TOP]

1 அருச்சுன விசாத யோகம் - அருச்சுனன் தன் துயரத்தை (விசாதம்) ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம் எடுத்துரைத்தல்

அத ப்ரதமோ ‌உத்யாயஃ |
த்றுதராஷ்ட்ர உவாச |
தர்மக்ஷேத்ரே குருக்ஷேத்ரே ஸமவேதா யுயுத்ஸவஃ |
மாமகாஃ பாம்டவாஶ்சைவ கிமகுர்வத ஸம்ஜய || 1-1 ||
1. What did the sons of Pandu and also my people do when they had assembled together, eager for battle on the holy plain of Kurukshetra, O Sanjaya?

ஸம்ஜய உவாச |
த்றுஷ்ட்வா து பாம்டவானீகம் வ்யூடம் துர்யோதனஸ்ததா |
ஆசார்யமுபஸம்கம்ய ராஜா வசனமப்ரவீத் || 1-2 ||
Sanjaya said: Having seen the army of the Pandavas drawn up in battle array, King Duryodhana then approached his teacher (Drona) and spoke these words:

பஶ்யைதாம் பாம்டுபுத்ராணாமாசார்ய மஹதீம் சமூம் |
வ்யூடாம் த்ருபதபுத்ரேண தவ ஶிஷ்யேண தீமதா || 1-3 ||
Behold, O Teacher, this mighty army of the sons of Pandu, arrayed by the son of Drupada, thy wise disciple!

அத்ர ஶூரா மஹேஷ்வாஸா பீமார்ஜுனஸமா யுதி |
யுயுதானோ விராடஶ்ச த்ருபதஶ்ச மஹாரதஃ || 1-4 ||
Here are heroes, mighty archers, equal in battle to Bhima and Arjuna, Yuyudhana, Virata and Drupada, of the great car (mighty warriors)

த்றுஷ்டகேதுஶ்சேகிதானஃ காஶிராஜஶ்ச வீர்யவான் |
புருஜித்குன்திபோஜஶ்ச ஶைப்யஶ்ச னரபும்கவஃ || 1-5 ||
Drishtaketu, Chekitana and the valiant king of Kasi, Purujit, and Kuntibhoja and Saibya, the best of men

யுதாமன்யுஶ்ச விக்ரான்த உத்தமௌஜாஶ்ச வீர்யவான் |
ஸௌபத்ரோ த்ரௌபதேயாஶ்ச ஸர்வ ஏவ மஹாரதாஃ || 1-6 ||
The strong Yudhamanyu and the brave Uttamaujas, the son of Subhadra (Abhimanyu,the son of Arjuna), and the sons of Draupadi, all of great chariots (great heroes).

அஸ்மாகம் து விஶிஷ்டா யே தான்னிபோத த்விஜோத்தம |
நாயகா மம ஸைன்யஸ்ய ஸம்ஜ்ஞார்தம் தான்ப்ரவீமி தே || 1-7 ||
Know also, O best among the twice-born, the names of those who are the most distinguished amongst ourselves, the leaders of my army! These I name to thee for thy information.

பவான்பீஷ்மஶ்ச கர்ணஶ்ச க்றுபஶ்ச ஸமிதிம்ஜயஃ |
அஶ்வத்தாமா விகர்ணஶ்ச ஸௌமதத்திஸ்ததைவ ச || 1-8 ||
Thyself and Bhishma, and Karna and Kripa, the victorious in war; Asvatthama, Vikarna, and Jayadratha, the son of Somadatta.

அன்யே ச பஹவஃ ஶூரா மதர்தே த்யக்தஜீவிதாஃ |
நானாஶஸ்த்ரப்ரஹரணாஃ ஸர்வே யுத்தவிஶாரதாஃ || 1-9 ||
And also many other heroes who have given up their lives for my sake, armed withvarious weapons and missiles, all well skilled in battle.

அபர்யாப்தம் ததஸ்மாகம் பலம் பீஷ்மாபிரக்ஷிதம் |
பர்யாப்தம் த்விதமேதேஷாம் பலம் பீமாபிரக்ஷிதம் || 1-10 ||
This army of ours marshalled by Bhishma is insufficient, whereas their army, marshalled by Bhima, is sufficient.

அயனேஷு ச ஸர்வேஷு யதாபாகமவஸ்திதாஃ |
பீஷ்மமேவாபிரக்ஷன்து பவன்தஃ ஸர்வ ஏவ ஹி || 1-11 ||
Therefore, do ye all, stationed in your respective positions in the several divisions of the army, protect Bhishma alone

தஸ்ய ஸம்ஜனயன்ஹர்ஷம் குருவ்றுத்தஃ பிதாமஹஃ |
ஸிம்ஹனாதம் வினத்யோச்சைஃ ஶம்கம் தத்மௌ ப்ரதாபவான் || 1-12 ||
His glorious grandsire (Bhishma), the eldest of the Kauravas, in order to cheer Duryodhana, now roared like a lion and blew his conch.

ததஃ ஶம்காஶ்ச பேர்யஶ்ச பணவானககோமுகாஃ |
ஸஹஸைவாப்யஹன்யன்த ஸ ஶப்தஸ்துமுலோ‌உபவத் || 1-13 ||
Then (following Bhishma), conches and kettle-drums, tabors, drums and cow-horns blared forth quite suddenly (from the side of the Kauravas); and the sound was tremendous.

ததஃ ஶ்வேதைர்ஹயைர்யுக்தே மஹதி ஸ்யன்தனே ஸ்திதௌ |
மாதவஃ பாம்டவஶ்சைவ திவ்யௌ ஶம்கௌ ப்ரதக்மதுஃ || 1-14 ||
Then also, Madhava (Krishna), and the son of Pandu (Arjuna), seated in their magnificent chariot yoked with white horses, blew their divine conches.

பாஞ்சஜன்யம் ஹ்றுஷீகேஶோ தேவதத்தம் தனம்ஜயஃ |
பௌண்ட்ரம் தத்மௌ மஹாஶம்கம் பீமகர்மா வ்றுகோதரஃ || 1-15 ||
Hrishikesa blew the “Panchajanya” and Arjuna blew the “Devadatta”, and Bhima, the doer of terrible deeds, blew the great conch, “Paundra”.

அனன்தவிஜயம் ராஜா குன்தீபுத்ரோ யுதிஷ்டிரஃ |
நகுலஃ ஸஹதேவஶ்ச ஸுகோஷமணிபுஷ்பகௌ || 1-16 ||
Yudhisthira, the son of Kunti, blew the “Anantavijaya”; and Sahadeva and Nakula blew the “Manipushpaka” and “Sughosha” conches.

காஶ்யஶ்ச பரமேஷ்வாஸஃ ஶிகண்டீ ச மஹாரதஃ |
த்றுஷ்டத்யும்னோ விராடஶ்ச ஸாத்யகிஶ்சாபராஜிதஃ || 1-17 ||
The king of Kasi, an excellent archer, Sikhandi, the mighty car-warrior, Dhristadyumna and Virata and Satyaki, the unconquered

த்ருபதோ த்ரௌபதேயாஶ்ச ஸர்வஶஃ ப்றுதிவீபதே |
ஸௌபத்ரஶ்ச மஹாபாஹுஃ ஶம்கான்தத்முஃ ப்றுதக்ப்றுதக் || 1-18 ||
Drupada and the sons of Draupadi, O Lord of the Earth, and the son of Subhadra, the mighty-armed, all blew their respective conches!

ஸ கோஷோ தார்தராஷ்ட்ராணாம் ஹ்றுதயானி வ்யதாரயத் |
நபஶ்ச ப்றுதிவீம் சைவ துமுலோ வ்யனுனாதயன் || 1-19 ||
The tumultuous sound rent the hearts of Dhritarashtra’s party, making both heaven and earth resound.

அத வ்யவஸ்திதான்த்றுஷ்ட்வா தார்தராஷ்ட்ரான்கபித்வஜஃ |
ப்ரவ்றுத்தே ஶஸ்த்ரஸம்பாதே தனுருத்யம்ய பாம்டவஃ || 1-20 ||
Then, seeing all the people of Dhritarashtra’s party standing arrayed and the discharge of weapons about to begin, Arjuna, the son of Pandu, whose ensign was that of a monkey, took up his bow and said the following to Krishna, O Lord of the Earth!

ஹ்றுஷீகேஶம் ததா வாக்யமிதமாஹ மஹீபதே |
அர்ஜுன உவாச |
ஸேனயோருபயோர்மத்யே ரதம் ஸ்தாபய மே‌உச்யுத || 1-21 ||
யாவதேதான்னிரீக்ஷே‌உஹம் யோத்துகாமானவஸ்திதான் |
கைர்மயா ஸஹ யோத்தவ்யமஸ்மின்ரணஸமுத்யமே || 1-22 ||
Arjuna said: In the middle of the two armies, place my chariot, O Krishna, so that I may behold those who stand here, desirous to fight, and know with whom I must fight when the battle begins.

யோத்ஸ்யமானானவேக்ஷே‌உஹம் ய ஏதே‌உத்ர ஸமாகதாஃ |
தார்தராஷ்ட்ரஸ்ய துர்புத்தேர்யுத்தே ப்ரியசிகீர்ஷவஃ || 1-23 ||
For I desire to observe those who are assembled here to fight, wishing to please in battle Duryodhana, the evil-minded.

ஸம்ஜய உவாச |
ஏவமுக்தோ ஹ்றுஷீகேஶோ குடாகேஶேன பாரத |
ஸேனயோருபயோர்மத்யே ஸ்தாபயித்வா ரதோத்தமம் || 1-24 ||
Sanjaya said: Being thus addressed by Arjuna, Lord Krishna, having stationed that best of chariots, O Dhritarashtra, in the midst of the two armies

பீஷ்மத்ரோணப்ரமுகதஃ ஸர்வேஷாம் ச மஹீக்ஷிதாம் |
உவாச பார்த பஶ்யைதான்ஸமவேதான்குரூனிதி || 1-25 ||
In front of Bhishma and Drona and all the rulers of the earth, said: “O Arjuna, behold now all these Kurus gathered together!

தத்ராபஶ்யத்ஸ்திதான்பார்தஃ பித்றூனத பிதாமஹான் |
ஆசார்யான்மாதுலான்ப்ராத்றூன்புத்ரான்பௌத்ரான்ஸகீம்ஸ்ததா || 1-26 ||
Then Arjuna beheld there stationed, grandfathers and fathers, teachers, maternal uncles, brothers, sons, grandsons and friends, too. ஶ்வஶுரான்ஸுஹ்றுதஶ்சைவ ஸேனயோருபயோரபி |
தான்ஸமீக்ஷ்ய ஸ கௌன்தேயஃ ஸர்வான்பன்தூனவஸ்திதான் || 1-27 ||
(He saw) fathers-in-law and friends also in both armies. The son of Kunti—Arjuna—seeing all these kinsmen standing arrayed, spoke thus sorrowfully, filled with deep pity.

க்றுபயா பரயாவிஷ்டோ விஷீதன்னிதமப்ரவீத் |
அர்ஜுன உவாச |
த்றுஷ்ட்வேமம் ஸ்வஜனம் க்றுஷ்ண யுயுத்ஸும் ஸமுபஸ்திதம் || 1-28 ||
Arjuna said: Seeing these, my kinsmen, O Krishna, arrayed, eager to fight

ஸீதன்தி மம காத்ராணி முகம் ச பரிஶுஷ்யதி |
வேபதுஶ்ச ஶரீரே மே ரோமஹர்ஷஶ்ச ஜாயதே || 1-29 ||
My limbs fail and my mouth is parched up, my body quivers and my hairs stand on end!

காண்டீவம் ஸ்ரம்ஸதே ஹஸ்தாத்த்வக்சைவ பரிதஹ்யதே |
ந ச ஶக்னோம்யவஸ்தாதும் ப்ரமதீவ ச மே மனஃ || 1-30 ||
The (bow) “Gandiva” slips from my hand and my skin burns all over; I am unable even to stand, my mind is reeling, as it were.

நிமித்தானி ச பஶ்யாமி விபரீதானி கேஶவ |
ந ச ஶ்ரேயோ‌உனுபஶ்யாமி ஹத்வா ஸ்வஜனமாஹவே || 1-31 ||
And I see adverse omens, O Kesava! I do not see any good in killing my kinsmen in battle.

ந காங்க்ஷே விஜயம் க்றுஷ்ண ன ச ராஜ்யம் ஸுகானி ச |
கிம் னோ ராஜ்யேன கோவின்த கிம் போகைர்ஜீவிதேன வா || 1-32 ||
For I desire neither victory, O Krishna, nor pleasures nor kingdoms! Of what avail is a dominion to us, O Krishna, or pleasures or even life?

யேஷாமர்தே காங்க்ஷிதம் னோ ராஜ்யம் போகாஃ ஸுகானி ச |
த இமே‌உவஸ்திதா யுத்தே ப்ராணாம்ஸ்த்யக்த்வா தனானி ச || 1-33 ||
Those for whose sake we desire kingdoms, enjoyments and pleasures, stand here in battle, having renounced life and wealth.

ஆசார்யாஃ பிதரஃ புத்ராஸ்ததைவ ச பிதாமஹாஃ |
மாதுலாஃ ஶ்வஶுராஃ பௌத்ராஃ ஶ்யாலாஃ ஸம்பன்தினஸ்ததா || 1-34 ||
Teachers, fathers, sons and also grandfathers, grandsons, fathers-in-law, maternal uncles, brothers-in-law and relatives

ஏதான்ன ஹன்துமிச்சாமி க்னதோ‌உபி மதுஸூதன |
அபி த்ரைலோக்யராஜ்யஸ்ய ஹேதோஃ கிம் னு மஹீக்றுதே || 1-35 ||
These I do not wish to kill, though they kill me, O Krishna, even for the sake of dominion over the three worlds, leave alone killing them for the sake of the earth!

நிஹத்ய தார்தராஷ்ட்ரான்னஃ கா ப்ரீதிஃ ஸ்யாஜ்ஜனார்தன |
பாபமேவாஶ்ரயேதஸ்மான்ஹத்வைதானாததாயினஃ || 1-36 ||
By killing these sons of Dhritarashtra, what pleasure can be ours, O Janardana? Only sin will accrue by killing these felons.

தஸ்மான்னார்ஹா வயம் ஹன்தும் தார்தராஷ்ட்ரான்ஸ்வபான்தவான் |
ஸ்வஜனம் ஹி கதம் ஹத்வா ஸுகினஃ ஸ்யாம மாதவ || 1-37 ||
Therefore, we should not kill the sons of Dhritarashtra, our relatives; for, how can we be happy by killing our own people, O Madhava (Krishna)?

யத்யப்யேதே ன பஶ்யன்தி லோபோபஹதசேதஸஃ |
குலக்ஷயக்றுதம் தோஷம் மித்ரத்ரோஹே ச பாதகம் || 1-38 ||
Though they, with intelligence overpowered by greed, see no evil in the destruction of families, and no sin in hostility to friends

கதம் ன ஜ்ஞேயமஸ்மாபிஃ பாபாதஸ்மான்னிவர்திதும் |
குலக்ஷயக்றுதம் தோஷம் ப்ரபஶ்யத்பிர்ஜனார்தன || 1-39 ||
Why should not we, who clearly see evil in the destruction of a family, learn to turn away from this sin, O Janardana (Krishna)?

குலக்ஷயே ப்ரணஶ்யன்தி குலதர்மாஃ ஸனாதனாஃ |
தர்மே னஷ்டே குலம் க்றுத்ஸ்னமதர்மோ‌உபிபவத்யுத || 1-40 ||
In the destruction of a family, the immemorial religious rites of that family perish; on the destruction of spirituality, impiety overcomes the whole family. Dharma pertains to the duties and rituals as per scriptures.

அதர்மாபிபவாத்க்றுஷ்ண ப்ரதுஷ்யன்தி குலஸ்த்ரியஃ |
ஸ்த்ரீஷு துஷ்டாஸு வார்ஷ்ணேய ஜாயதே வர்ணஸம்கரஃ || 1-41 ||
By prevalence of impiety, O Krishna, the women of the family become corrupt and, women becoming corrupted, O Varsneya (descendant of Vrishni), there arises intermingling of castes!

ஸம்கரோ னரகாயைவ குலக்னானாம் குலஸ்ய ச |
பதன்தி பிதரோ ஹ்யேஷாம் லுப்தபிண்டோதகக்ரியாஃ || 1-42 ||
Confusion of castes leads to hell the slayers of the family, for their forefathers fall, deprived of the offerings of rice (pinda) and water.

தோஷைரேதைஃ குலக்னானாம் வர்ணஸம்கரகாரகைஃ |
உத்ஸாத்யன்தே ஜாதிதர்மாஃ குலதர்மாஶ்ச ஶாஶ்வதாஃ || 1-43 ||
By these evil deeds of the destroyers of the family, which cause confusion of castes, the eternal religious rites of the caste and the family are destroyed.

உத்ஸன்னகுலதர்மாணாம் மனுஷ்யாணாம் ஜனார்தன |
நரகே‌உனியதம் வாஸோ பவதீத்யனுஶுஶ்ரும || 1-44 ||
We have heard, O Janardana, that inevitable is the dwelling for an unknown period in hell for those men in whose families the religious practices have been destroyed!

அஹோ பத மஹத்பாபம் கர்தும் வ்யவஸிதா வயம் |
யத்ராஜ்யஸுகலோபேன ஹன்தும் ஸ்வஜனமுத்யதாஃ || 1-45 ||
Alas! We are involved in a great sin in that we are prepared to kill our kinsmen through greed for the pleasures of a kingdom.

யதி மாமப்ரதீகாரமஶஸ்த்ரம் ஶஸ்த்ரபாணயஃ |
தார்தராஷ்ட்ரா ரணே ஹன்யுஸ்தன்மே க்ஷேமதரம் பவேத் || 1-46 ||
If the sons of Dhritarashtra, with weapons in hand, should slay me in battle, unresisting and unarmed, that would be better for me.

ஸம்ஜய உவாச |
ஏவமுக்த்வார்ஜுனஃ ஸம்க்யே ரதோபஸ்த உபாவிஶத் |
விஸ்றுஜ்ய ஸஶரம் சாபம் ஶோகஸம்விக்னமானஸஃ || 1-47 ||
Sanjaya said: Having thus spoken in the midst of the battlefield, Arjuna, casting away his bow and arrow, sat down on the seat of the chariot with his mind overwhelmed with sorrow.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
அர்ஜுனவிஷாதயோகோ னாம ப்ரதமோ‌உத்யாயஃ ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the first discourse entitled: “The Yoga Of the Despondency of Arjuna

Ch# 2: Sankhya Yoga [To TOP]

2 சாங்கிய யோகம் - ஞான யோகம் - அருச்சுனனின் சரணாகதி, ஞான யோகத்தின் அறிமுகம், கர்ம யோகம், மற்றும் சிதப்பிரக்ஞனின் (ஞானியின்) இலக்கணங்கள்.
ஆத்மா நிலையானது, மாறாதது, என்றும் நித்தியமாக இருப்பது. ஆனால் அனாத்மா எனும் இந்த உடல் பிறப்பு, வளர்வு, தேய்வு மற்றும் இறப்புடன் கூடியது. அனாத்மா அழிவுக்கு உட்பட்டது என்றும் ஆத்ம-அனாத்மா தத்துவம் விளக்கப்படுகிறது.
கர்ம யோக வாழ்க்கை முறையில் எதிர்மறை பலன் இல்லை. மன ஒருமுகப்பாட்டுடன் கடமைகளைச் செய்பவன் இலக்கை அடைகிறான். பலன் கருதி செய்யும் கர்மங்களை (செயல்கள்) செய்பவர்களை இடித்துரைக்கிறார்.
ஞானியின் இலக்கணங்கள்: தன்னிடத்திலேயே மகிழ்வாக இருப்பவன் (Happy with Himself) சிதப்பிரக்ஞன் அல்லது ஞானி. தன்னை அறிந்து, நிலை பெற்று, மனநிறைவு அடைந்தவனே சிதப்பிரக்ஞன் எனும் ஞானி. வைராக்கியம், விவேகம், மனவடக்கம், புலனடக்கம், தியாகம், அமைதி, சமாதானம், பொறுமை, அகிம்சை, தவம் போன்ற நற்குணங்கள் பெற்றவனையே ஞானி என்பர்.
ஞானிக்கு பகலாக இருப்பது அஞ்ஞானிகளுக்கு இருளாகும். அஞ்ஞானிகளின் பகலாக இருப்பது ஞானிக்கு இருளாகும். மரண காலத்திற்குள் இந்த ஞானத்தை ஒருவன் அடைந்து விட்டால் அவனின் உடல் அழிந்த பின்பு பிரம்ம நிர்வானம் எனும் விதேக முக்தி அடைகிறான். விதேக முக்தி அடைந்த ஞானிக்கு மறுபிறப்பு இல்லை. (persons with wisdom behave different from others)

அத த்விதீயோ ‌உத்யாயஃ |
ஸம்ஜய உவாச |
தம் ததா க்றுபயாவிஷ்டமஶ்ருபூர்ணாகுலேக்ஷணம் |
விஷீதன்தமிதம் வாக்யமுவாச மதுஸூதனஃ || 2-1 ||
Sanjaya said: To him who was thus overcome with pity and who was despondent, with eyes full of tear and agitated, Krishna or Madhusudana (the destroyer of Madhu), spoke these words.

ஶ்ரீபகவானுவாச |
குதஸ்த்வா கஶ்மலமிதம் விஷமே ஸமுபஸ்திதம் |
அனார்யஜுஷ்டமஸ்வர்க்யமகீர்திகரமர்ஜுன || 2-2 ||
The Lord said: Whence is this perilous strait come upon thee, this dejection which is unworthy of thee. disgraceful, and which will close the gates of heaven upon thee, O Arjuna.

க்லைப்யம் மா ஸ்ம கமஃ பார்த னைதத்த்வய்யுபபத்யதே |
க்ஷுத்ரம் ஹ்றுதயதௌர்பல்யம் த்யக்த்வோத்திஷ்ட பரம்தப || 2-3 ||
Yield not to impotence, O Arjuna, son of Pritha! It does not befit thee. Cast off this weakness of the heart. Stand up, O scorcher of foes.

அர்ஜுன உவாச |
கதம் பீஷ்மமஹம் ஸாங்க்யே த்ரோணம் ச மதுஸூதன |
இஷுபிஃ ப்ரதியோத்ஸ்யாமி பூஜார்ஹாவரிஸூதன || 2-4 ||
Arjuna said: How, O Madhusudana, shall I fight in battle with arrows against Bhishma and Drona, who are fit to be worshipped, O destroyer of enemies.

குரூனஹத்வா ஹி மஹானுபாவான்ஶ்ரேயோ போக்தும் பைக்ஷ்யமபீஹ லோகே |
ஹத்வார்தகாமாம்ஸ்து குருனிஹைவ புஞ்ஜீய போகான்‌உருதிரப்ரதிக்தான் || 2-5 ||
Better it is, indeed, in this world to accept alms than to slay the most noble teachers. But if I kill them, even in this world all my enjoyments of wealth and desires will be stained with their blood.

ந சைதத்வித்மஃ கதரன்னோ கரீயோ யத்வா ஜயேம யதி வா னோ ஜயேயுஃ |
யானேவ ஹத்வா ன ஜிஜீவிஷாமஸ்தே‌உவஸ்திதாஃ ப்ரமுகே தார்தராஷ்ட்ராஃ || 2-6 ||
I can hardly tell which will be better: that we should conquer them or they should conquer us. Even the sons of Dhritarashtra, after slaying whom we do not wish to live, stand facing us.

கார்பண்யதோஷோபஹதஸ்வபாவஃ ப்றுச்சாமி த்வாம் தர்மஸம்மூடசேதாஃ |
யச்ச்ரேயஃ ஸ்யான்னிஶ்சிதம் ப்ரூஹி தன்மே ஶிஷ்யஸ்தே‌உஹம் ஶாதி மாம் த்வாம் ப்ரபன்னம் || 2-7 ||
My heart is overpowered by the taint of pity, my mind is confused as to duty. I ask Thee to tell me decisively what is good for me. I am Thy disciple. Instruct me who has taken refuge in Thee.

ந ஹி ப்ரபஶ்யாமி மமாபனுத்யாத்யச்சோகமுச்சோஷணமின்த்ரியாணாம் |
அவாப்ய பூமாவஸபத்னம்றுத்தம் ராஜ்யம் ஸுராணாமபி சாதிபத்யம் || 2-8 ||
I do not see that it would remove this sorrow that burns up my senses even if I should attain prosperous and unrivalled dominion on earth or lordship over the gods.

ஸம்ஜய உவாச |
ஏவமுக்த்வா ஹ்றுஷீகேஶம் குடாகேஶஃ பரம்தப |
ந யோத்ஸ்ய இதி கோவின்தமுக்த்வா தூஷ்ணீம் பபூவ ஹ || 2-9 ||
Sanjaya said: Having spoken thus to Hrishikesa (Lord of the senses), Arjuna (the conqueror of sleep), the destroyer of foes, said to Krishna: “I will not fight,” and became silent.

தமுவாச ஹ்றுஷீகேஶஃ ப்ரஹஸன்னிவ பாரத |
ஸேனயோருபயோர்மத்யே விஷீதன்தமிதம் வசஃ || 2-10 ||
To him who was despondent in the midst of the two armies, Sri Krishna, as if smiling, Lord of Bharata, spoke these words.

ஶ்ரீபகவானுவாச |
அஶோச்யானன்வஶோசஸ்த்வம் ப்ரஜ்ஞாவாதாம்ஶ்ச பாஷஸே |
கதாஸூனகதாஸூம்ஶ்ச னானுஶோசன்தி பண்டிதாஃ || 2-11 ||
The Lord said: Thou hast grieved for those that should not be grieved for, yet thou speakest words of wisdom. The wise grieve neither for the living nor for the dead.

ந த்வேவாஹம் ஜாது னாஸம் ன த்வம் னேமே ஜனாதிபாஃ |
ந சைவ ன பவிஷ்யாமஃ ஸர்வே வயமதஃ பரம் || 2-12 ||
Nor at any time indeed was I not, nor these rulers of men, nor verily shall we ever cease to be hereafter.

தேஹினோ‌உஸ்மின்யதா தேஹே கௌமாரம் யௌவனம் ஜரா |
ததா தேஹான்தரப்ராப்திர்தீரஸ்தத்ர ன முஹ்யதி || 2-13 ||
Just as in this body the embodied (soul) passes into childhood, youth and old age, so also does one pass into another body; the firm person does not grieve death/threat.

மாத்ராஸ்பர்ஶாஸ்து கௌன்தேய ஶீதோஷ்ணஸுகதுஃகதாஃ |
ஆகமாபாயினோ‌உனித்யாஸ்தாம்ஸ்திதிக்ஷஸ்வ பாரத || 2-14 ||
The contacts of the senses with the objects, O son of Kunti, which cause heat and cold, and pleasure and pain, have a beginning and an end; they are impermanent; endure them bravely, Arjuna.

யம் ஹி ன வ்யதயன்த்யேதே புருஷம் புருஷர்ஷப |
ஸமதுஃகஸுகம் தீரம் ஸோ‌உம்றுதத்வாய கல்பதே || 2-15 ||
That firm person whom surely these afflict not, O chief among men, to whom pleasure and pain are the same, is fit for attaining immortality.

நாஸதோ வித்யதே பாவோ னாபாவோ வித்யதே ஸதஃ |
உபயோரபி த்றுஷ்டோ‌உன்தஸ்த்வனயோஸ்தத்த்வதர்ஶிபிஃ || 2-16 ||
The unreal hath no being; there is no non-being of the Real; the truth about both has been seen by the knowers of the Truth (or the seers of the Essence). What is changing must always be unreal. What is constant or permanent must always be real. The Atman or the eternal, all-pervading Self ever exists. It is the only Reality. This phenomenal world of names and forms is ever changing. Names and forms are subject to decay and death. Hence they are unreal or impermanent.

அவினாஶி து தத்வித்தி யேன ஸர்வமிதம் ததம் |
வினாஶமவ்யயஸ்யாஸ்ய ன கஶ்சித்கர்துமர்ஹதி || 2-17 ||
Know That to be indestructible, by whom all this is pervaded. None can cause the destruction of That, which is eternal and the Imperishable. The Self pervades all objects like ether. Even if the pot is broken, the ether that is within and without it cannot be destroyed. Similarly, if the bodies and all other objects perish, the eternal Self that pervades them cannot be destroyed; It is the living Truth.

அன்தவன்த இமே தேஹா னித்யஸ்யோக்தாஃ ஶரீரிணஃ |
அனாஶினோ‌உப்ரமேயஸ்ய தஸ்மாத்யுத்யஸ்வ பாரத || 2-18 ||
These bodies of the embodied Self, (which is eternal, indestructible and immeasurable), are said to have an end. Therefore, fight, O Arjuna.

ய ஏனம் வேத்தி ஹன்தாரம் யஶ்சைனம் மன்யதே ஹதம் |
உபௌ தௌ ன விஜானீதோ னாயம் ஹன்தி ன ஹன்யதே || 2-19 ||
One who takes the Self to be the slayer and One who thinks One is slain, neither of them knows; One slays not nor is One slain.

ந ஜாயதே ம்ரியதே வா கதாசின்னாயம் பூத்வா பவிதா வா ன பூயஃ |
அஜோ னித்யஃ ஶாஶ்வதோ‌உயம் புராணோ ன ஹன்யதே ஹன்யமானே ஶரீரே || 2-20 ||
One is not born nor does One ever die; after having been, One again ceases not to be Unborn, eternal, changeless and ancient, One is not killed when the body is killed.

வேதாவினாஶினம் னித்யம் ய ஏனமஜமவ்யயம் |
அதம் ஸ புருஷஃ பார்த கம் காதயதி ஹன்தி கம் || 2-21|| 
Whosoever knows Him to be indestructible, eternal, unborn and inexhaustible, how can that person slay, O Arjuna, or cause to be slain.

வாஸாம்ஸி ஜீர்ணானி யதா விஹாய னவானி க்றுஹ்ணாதி னரோ‌உபராணி |
ததா ஶரீராணி விஹாய ஜீர்ணான்யன்யானி ஸம்யாதி னவானி தேஹீ || 2-22 ||
Just as a person casts off worn-out clothes and puts on new ones, so also the embodied Self casts off worn-out bodies and enters others that are new.

நைனம் சின்தன்தி ஶஸ்த்ராணி னைனம் தஹதி பாவகஃ |
ந சைனம் க்லேதயன்த்யாபோ ன ஶோஷயதி மாருதஃ || 2-23 ||
Weapons cut It not, fire burns It not, water wets It not, wind dries It not. The Self is ever full/partless. It is infinite and extremely subtle. So the sword cannot cut It, fire cannot burn It, wind cannot dry It.

அச்சேத்யோ‌உயமதாஹ்யோ‌உயமக்லேத்யோ‌உஶோஷ்ய ஏவ ச |
நித்யஃ ஸர்வகதஃ ஸ்தாணுரசலோ‌உயம் ஸனாதனஃ || 2-24 ||
This Self cannot be cut, burnt, wetted nor dried up. It is eternal, all-pervading, stable, ancient and immovable.

அவ்யக்தோ‌உயமசின்த்யோ‌உயமவிகார்யோ‌உயமுச்யதே |
தஸ்மாதேவம் விதித்வைனம் னானுஶோசிதுமர்ஹஸி || 2-25 ||
This (Self) is said to be unmanifested, unthinkable and unchangeable. Therefore, knowing This to be such, thou shouldst not grieve.

அத சைனம் னித்யஜாதம் னித்யம் வா மன்யஸே ம்றுதம் |
ததாபி த்வம் மஹாபாஹோ னைவம் ஶோசிதுமர்ஹஸி || 2-26 ||
But, even if thou thinkest of It as being constantly born and dying, even then, the mighty-armed, thou shouldst not grieve. Birth is inevitable to what is dead and death is inevitable to what is born. This is the law of Nature. Therefore, one should not grieve.

ஜாதஸ்ய ஹி த்ருவோ ம்றுத்யுர்த்ருவம் ஜன்ம ம்றுதஸ்ய ச |
தஸ்மாதபரிஹார்யே‌உர்தே ன த்வம் ஶோசிதுமர்ஹஸி || 2-27 ||
For, certain is death for the born and certain is birth for the dead; therefore, over the inevitable thou shouldst not grieve.

அவ்யக்தாதீனி பூதானி வ்யக்தமத்யானி பாரத |
அவ்யக்தனிதனான்யேவ தத்ர கா பரிதேவனா || 2-28 ||
Beings are unmanifested in their beginning, manifested in their middle state, and unmanifested again in their end! What is there to grieve about. The physical body is a combination of the five elements, different from atman (real self). After death the body disintegrates and all the five elements return to their source. One who understands the nature of the body and human relationships based upon it will not grieve.

ஆஶ்சர்யவத்பஶ்யதி கஶ்சிதேனமாஶ்சர்யவத்வததி ததைவ சான்யஃ |
ஆஶ்சர்யவச்சைனமன்யஃ ஶ்றுணோதி ஶ்ருத்வாப்யேனம் வேத ன சைவ கஶ்சித் || 2-29 ||
One sees This (the Self) as a wonder; another speaks of It as a wonder; another hears it as a wonder; yet, none understands It at all. or as one who understands real self is rare.

தேஹீ னித்யமவத்யோ‌உயம் தேஹே ஸர்வஸ்ய பாரத |
தஸ்மாத்ஸர்வாணி பூதானி ன த்வம் ஶோசிதுமர்ஹஸி || 2-30 ||
This, the Indweller in the body of everyone, is always indestructible. Therefore, thou should not grieve for any creature.

ஸ்வதர்மமபி சாவேக்ஷ்ய ன விகம்பிதுமர்ஹஸி |
தர்ம்யாத்தி யுத்தாச்ச்ரேயோ‌உன்யத்க்ஷத்ரியஸ்ய ன வித்யதே || 2-31 ||
Further, having regard to thy own duty, thou shouldst not waver, for there is nothing higher for a Kshatriya than a righteous war. (fight for worthy cause)

யத்றுச்சயா சோபபன்னம் ஸ்வர்கத்வாரமபாவ்றுதம் |
ஸுகினஃ க்ஷத்ரியாஃ பார்த லபன்தே யுத்தமீத்றுஶம் || 2-32 ||
Happy are the Kshatriyas, O Arjuna, who are called upon to fight in such a battle that comes of itself as an open door to heaven.

அத சேத்த்வமிமம் தர்ம்யம் ஸம்க்ராமம் ன கரிஷ்யஸி |
ததஃ ஸ்வதர்மம் கீர்திம் ச ஹித்வா பாபமவாப்ஸ்யஸி || 2-33 ||
But, if you will not fight in this righteous war, abandoning your duty and fame, you will incur sin.

அகீர்திம் சாபி பூதானி கதயிஷ்யன்தி தே‌உவ்யயாம் |
ஸம்பாவிதஸ்ய சாகீர்திர்மரணாததிரிச்யதே || 2-34 ||
People, too, will recount thy everlasting dishonour; and to one who has been honoured. The dishonour is worse than death.

பயாத்ரணாதுபரதம் மம்ஸ்யன்தே த்வாம் மஹாரதாஃ |
யேஷாம் ச த்வம் பஹுமதோ பூத்வா யாஸ்யஸி லாகவம் || 2-35 ||
The great warriors will think that thou hast withdrawn from the battle through fear. You will be held low by them who have thought high of you.

அவாச்யவாதாம்ஶ்ச பஹூன்வதிஷ்யன்தி தவாஹிதாஃ |
நின்தன்தஸ்தவ ஸாமர்த்யம் ததோ துஃகதரம் னு கிம் || 2-36 ||
Your enemies also, speak ill of you and many abusive words. What is more painful than this.

ஹதோ வா ப்ராப்ஸ்யஸி ஸ்வர்கம் ஜித்வா வா போக்ஷ்யஸே மஹீம் |
தஸ்மாதுத்திஷ்ட கௌன்தேய யுத்தாய க்றுதனிஶ்சயஃ || 2-37 ||
Slain, goto heaven; victorious, then enjoy the earth; therefore, stand up. O son of Kunti, resolved to fight.

ஸுகதுஃகே ஸமே க்றுத்வா லாபாலாபௌ ஜயாஜயௌ |
ததோ யுத்தாய யுஜ்யஸ்வ னைவம் பாபமவாப்ஸ்யஸி || 2-38 ||
Having made pleasure and pain, gain and loss, victory and defeat the same, engage thou in battle for the sake of battle; thus thou shalt not incur sin.

ஏஷா தே‌உபிஹிதா ஸாங்க்யே புத்திர்யோகே த்விமாம் ஶ்றுணு |
புத்த்யா யுக்தோ யயா பார்த கர்மபன்தம் ப்ரஹாஸ்யஸி || 2-39 ||
This which has been taught to thee, is wisdom concerning Sankhya. Now listen to wisdom concerning Yoga, endowed with which, O Arjuna, thou shalt cast off the bonds of action.

நேஹாபிக்ரமனாஶோ‌உஸ்தி ப்ரத்யவாயோ ன வித்யதே |
ஸ்வல்பமப்யஸ்ய தர்மஸ்ய த்ராயதே மஹதோ பயாத் || 2-40 ||
In this there is no loss of effort, nor is there any harm. Even a little of this knowledge (even a little practice of this Yoga) protects one from great fear. Selfless action leads to fearlessness.

வ்யவஸாயாத்மிகா புத்திரேகேஹ குருனன்தன |
பஹுஶாகா ஹ்யனன்தாஶ்ச புத்தயோ‌உவ்யவஸாயினாம் || 2-41 ||
Here, O joy of the Kurus, there is a single one-pointed determination! Many-branches and endless are the thoughts of the irresolute.

யாமிமாம் புஷ்பிதாம் வாசம் ப்ரவதன்த்யவிபஶ்சிதஃ |
வேதவாதரதாஃ பார்த னான்யதஸ்தீதி வாதினஃ || 2-42 ||
Flowery speech is uttered by the unwise, who take pleasure in the eulogising words of the Vedas, O Arjuna, saying: “There is nothing else!. Unwise people who lack discrimination place great stress upon the Karma Kanda or ritualistic portion of the Vedas which lays down specific rules for specific action.

காமாத்மானஃ ஸ்வர்கபரா ஜன்மகர்மபலப்ரதாம் |
க்ரியாவிஶேஷபஹுலாம் போகைஶ்வர்யகதிம் ப்ரதி || 2-43 ||
Full of desires, having heaven as their goal, they utter speech which promises birth as the reward of one’s actions, and prescribe various specific actions for the attainment of pleasure and power.

போகைஶ்வர்யப்ரஸக்தானாம் தயாபஹ்றுதசேதஸாம் |
வ்யவஸாயாத்மிகா புத்திஃ ஸமாதௌ ன விதீயதே || 2-44 ||
For those who are much attached to pleasure and to power, whose minds are drawn away by such teaching, that determinate faculty is not manifest that is steadily bent on meditation and Samadhi (the state of Superconsciousness).

த்ரைகுண்யவிஷயா வேதா னிஸ்த்ரைகுண்யோ பவார்ஜுன |
நிர்த்வன்த்வோ னித்யஸத்த்வஸ்தோ னிர்யோகக்ஷேம ஆத்மவான் || 2-45 ||
The Vedas deal with the three attributes (of Nature); be thou above these three attributes. O Arjuna! Free yourself from the pairs of opposites and ever remain in the quality of Sattwa (goodness), freed from the thought of acquisition and preservation, and be established in the Self. Nature is made up of three Gunas: Sattwa (purity, light, harmony), Rajas (passion, restlessness, motion), and Tamas (inertia, darkness). The pairs of opposites are pleasure and pain, heat and cold, gain and loss, victory and defeat, honour and dishonour, praise and censure.

யாவானர்த உதபானே ஸர்வதஃ ஸம்ப்லுதோதகே |
தாவான்ஸர்வேஷு வேதேஷு ப்ராஹ்மணஸ்ய விஜானதஃ || 2-46 ||
To the Brahmana who has known the Self, all the Vedas are not of much use like a reservoir of water in a place where there is a flood. (Only for a sage who has realised the Self are the Vedas of no use. But Vedas are useful for others including those who have just started on the spiritual path.

கர்மண்யேவாதிகாரஸ்தே மா பலேஷு கதாசன |
மா கர்மபலஹேதுர்பூர்மா தே ஸங்கோ‌உஸ்த்வகர்மணி || 2-47 ||
Thy right is to work only, but never with its fruits; let not the fruits of actions be the motive, nor let thy attachment be to inaction. Actions done with expectation of its rewards bring bondage.

யோகஸ்தஃ குரு கர்மாணி ஸங்கம் த்யக்த்வா தனம்ஜய |
ஸித்த்யஸித்த்யோஃ ஸமோ பூத்வா ஸமத்வம் யோக உச்யதே || 2-48 ||
Perform action, O Arjuna, being steadfast in Yoga, abandoning attachment and balanced in success and failure! Evenness of mind is called Yoga.

தூரேண ஹ்யவரம் கர்ம புத்தியோகாத்தனம்ஜய |
புத்தௌ ஶரணமன்விச்ச க்றுபணாஃ பலஹேதவஃ || 2-49 ||
Far lower than the Yoga of wisdom is action, O Arjuna! Seek thou refuge in wisdom. Wretched are they whose motive is the fruit. This leads to bondage, and is the cause of birth and death. Actions done with balanced mind is the Yoga of wisdom.

புத்தியுக்தோ ஜஹாதீஹ உபே ஸுக்றுததுஷ்க்றுதே |
தஸ்மாத்யோகாய யுஜ்யஸ்வ யோகஃ கர்மஸு கௌஶலம் || 2-50 ||
Endowed with wisdom (balanced mind), one casts off in this life both good and evil deeds; therefore, devote thyself to Yoga; Yoga is skill in action.

கர்மஜம் புத்தியுக்தா ஹி பலம் த்யக்த்வா மனீஷிணஃ |
ஜன்மபன்தவினிர்முக்தாஃ பதம் கச்சன்த்யனாமயம் || 2-51 ||
The wise, possessed of knowledge, having abandoned the fruits of their actions, and being freed from the fetters of birth, go to the place which is beyond all evil. Clinging to the fruits of actions is the cause of rebirth. One has to take birth to enjoy them. If actions are done for the sake of God, without desire for the fruits, one is released from the bonds of birth and death and attains to immortal bliss.

யதா தே மோஹகலிலம் புத்திர்வ்யதிதரிஷ்யதி |
ததா கன்தாஸி னிர்வேதம் ஶ்ரோதவ்யஸ்ய ஶ்ருதஸ்ய ச || 2-52 ||
When thy intellect crosses beyond the mire of delusion, then thou shalt attain the indifference as to what has been heard and what has yet to be heard. The mire of delusion is identification of the Self with the body and mind.

ஶ்ருதிவிப்ரதிபன்னா தே யதா ஸ்தாஸ்யதி னிஶ்சலா |
ஸமாதாவசலா புத்திஸ்ததா யோகமவாப்ஸ்யஸி || 2-53 ||
When thy intellect, perplexed by what thou hast heard, shall stand immovable and steady in the Self, then thou shalt attain Self-realisation.

அர்ஜுன உவாச |
ஸ்திதப்ரஜ்ஞஸ்ய கா பாஷா ஸமாதிஸ்தஸ்ய கேஶவ |
ஸ்திததீஃ கிம் ப்ரபாஷேத கிமாஸீத வ்ரஜேத கிம் || 2-54 ||
Arjuna said: What, O Krishna, is the description of one who has steady wisdom and is merged in the Superconscious State? How does one of steady wisdom speak, sit or walk?

ஶ்ரீபகவானுவாச |
ப்ரஜஹாதி யதா காமான்ஸர்வான்பார்த மனோகதான் |
ஆத்மன்யேவாத்மனா துஷ்டஃ ஸ்திதப்ரஜ்ஞஸ்ததோச்யதே || 2-55 ||
The Lord said: When one completely casts off, all the desires of the mind and is satisfied with the knowledge of Self, then that person is said to be one of steady wisdom. All the pleasures of the world are worthless to an illumined sage.

துஃகேஷ்வனுத்விக்னமனாஃ ஸுகேஷு விகதஸ்ப்றுஹஃ |
வீதராகபயக்ரோதஃ ஸ்திததீர்முனிருச்யதே || 2-56 ||
One whose mind is not shaken by adversity, who does not hanker after pleasures, and who is free from attachment, fear and anger, is called a sage of steady wisdom.

யஃ ஸர்வத்ரானபிஸ்னேஹஸ்தத்தத்ப்ராப்ய ஶுபாஶுபம் |
நாபினன்ததி ன த்வேஷ்டி தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா ப்ரதிஷ்டிதா || 2-57 ||
One who is everywhere without attachment, on meeting with anything good or bad, who neither rejoices nor hates, and wisdom is fixed.

யதா ஸம்ஹரதே சாயம் கூர்மோ‌உங்கானீவ ஸர்வஶஃ |
இன்த்ரியாணீன்த்ரியார்தேப்யஸ்தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா ப்ரதிஷ்டிதா || 2-58 ||
When, like the tortoise which withdraws its limbs on all sides, One withdraws senses from the sense-objects, then wisdom becomes steady.

விஷயா வினிவர்தன்தே னிராஹாரஸ்ய தேஹினஃ |
ரஸவர்ஜம் ரஸோ‌உப்யஸ்ய பரம் த்றுஷ்ட்வா னிவர்ததே || 2-59 ||
The objects of the senses turn away from the abstinent man, leaving the longing behind; but his longing also turns away on seeing the Supreme.

யததோ ஹ்யபி கௌன்தேய புருஷஸ்ய விபஶ்சிதஃ |
இன்த்ரியாணி ப்ரமாதீனி ஹரன்தி ப்ரஸபம் மனஃ || 2-60 ||
The turbulent senses, O Arjuna, do violently carry away the mind of a wise person though striving (to control them).

தானி ஸர்வாணி ஸம்யம்ய யுக்த ஆஸீத மத்பரஃ |
வஶே ஹி யஸ்யேன்த்ரியாணி தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா ப்ரதிஷ்டிதா || 2-61 ||
Having restrained them all One should sit steadfast, intent on Me; wisdom is stead. whose senses are under control.

த்யாயதோ விஷயான்பும்ஸஃ ஸங்கஸ்தேஷூபஜாயதே |
ஸங்காத்ஸம்ஜாயதே காமஃ காமாத்க்ரோதோ‌உபிஜாயதே || 2-62 ||
When a person thinks of the objects, attachment to them arises; from attachment desire is born; from desire anger arises.

க்ரோதாத்பவதி ஸம்மோஹஃ ஸம்மோஹாத்ஸ்ம்றுதிவிப்ரமஃ |
ஸ்ம்றுதிப்ரம்ஶாத்புத்தினாஶோ புத்தினாஶாத்ப்ரணஶ்யதி || 2-63 ||
From anger comes delusion; from delusion the loss of memory; from loss of memory the destruction of discrimination; from the destruction of discrimination One perishes.

ராகத்வேஷவிமுக்தைஸ்து விஷயானின்த்ரியைஶ்சரன் |
ஆத்மவஶ்யைர்விதேயாத்மா ப்ரஸாதமதிகச்சதி || 2-64 ||
But the self-controlled man, moving amongst objects with the senses under restraint and free from attraction and repulsion, attains to peace.

ப்ரஸாதே ஸர்வதுஃகானாம் ஹானிரஸ்யோபஜாயதே |
ப்ரஸன்னசேதஸோ ஹ்யாஶு புத்திஃ பர்யவதிஷ்டதே || 2-65 ||
In that peace all pains are destroyed, for the intellect of the tranquil-minded soon becomes steady. When peace is attained all miseries end.

நாஸ்தி புத்திரயுக்தஸ்ய ன சாயுக்தஸ்ய பாவனா |
ந சாபாவயதஃ ஶான்திரஶான்தஸ்ய குதஃ ஸுகம் || 2-66 ||
There is no knowledge of the Self to the unsteady, and to the unsteady no meditation is possible; and to the un-meditative there can be no peace; and to the person who has no peace, how can there be happiness.

இன்த்ரியாணாம் ஹி சரதாம் யன்மனோ‌உனுவிதீயதே |
ததஸ்ய ஹரதி ப்ரஜ்ஞாம் வாயுர்னாவமிவாம்பஸி || 2-67 ||
For the mind which follows in the wake of the wandering senses, carries away discrimination as the wind (carries away) a boat on the waters.

தஸ்மாத்யஸ்ய மஹாபாஹோ னிக்றுஹீதானி ஸர்வஶஃ |
இன்த்ரியாணீன்த்ரியார்தேப்யஸ்தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா ப்ரதிஷ்டிதா || 2-68 ||
Therefore, O mighty-armed Arjuna, his knowledge is steady whose senses are completely restrained from sense-objects.

யா னிஶா ஸர்வபூதானாம் தஸ்யாம் ஜாகர்தி ஸம்யமீ |
யஸ்யாம் ஜாக்ரதி பூதானி ஸா னிஶா பஶ்யதோ முனேஃ || 2-69 ||
That which is night to all beings, then the self-controlled person is awake; when all beings are awake, that is night for the sage who sees. The sage lives in the Self; this is day to him. One is unconscious of worldly phenomena; this is like night to him. The ordinary person is unconscious of his real nature. So life in the Self is like night to him. One experiences sense-objects; this is day.

ஆபூர்யமாணமசலப்ரதிஷ்டம் ஸமுத்ரமாபஃ ப்ரவிஶன்தி யத்வத் |
தத்வத்காமா யம் ப்ரவிஶன்தி ஸர்வே ஸ ஶான்திமாப்னோதி ன காமகாமீ || 2-70 ||
One attains peace into whom all desires enter as waters enter the ocean, which, filled from all sides, remains unmoved; but not the person who is full of desires.

விஹாய காமான்யஃ ஸர்வான்புமாம்ஶ்சரதி னிஃஸ்ப்றுஹஃ |
நிர்மமோ னிரஹம்காரஃ ஸ ஶான்திமதிகச்சதி || 2-71 ||
The person attains peace, who, abandoning all desires, moves about without longing. without the sense of mine and without egoism.

ஏஷா ப்ராஹ்மீ ஸ்திதிஃ பார்த னைனாம் ப்ராப்ய விமுஹ்யதி |
ஸ்தித்வாஸ்யாமன்தகாலே‌உபி ப்ரஹ்மனிர்வாணம்றுச்சதி || 2-72 ||
This is the Brahmic seat (eternal state), O son of Pritha! Attaining to this, none is deluded. Being established therein, even at the end of life one attains to oneness with Brahman.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
ஸாம்க்யயோகோ னாம த்விதீயோ‌உத்யாயஃ
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the second discourse entitled. “The Sankhya Yoga”

Ch# 3: Yoga of Action [To TOP]

3 கர்ம யோகம் செய்ய வேண்டிய செயல்களை எடுத்துரைக்கிறது: கர்ம யோகம்; உலக வாழ்க்கை மற்றும் காமத்தியாகம் (பற்று விடல்). விருப்பு – வெறுப்பு இல்லாமல் ஒருவன் ஆற்றிய கடமையிலிருந்து பலனை எதிர்பார்த்து கொண்டு இருக்கக்கூடாது. ஒருவன் இன்பத்தை அனுபவிக்க வேண்டுமானால், அந்த விருப்பமான ஆசையை அனுபவிக்கும் போது, அதை பகவானின் பிரசாதமாக ஏற்றுக் கொண்டு, மற்றவர்களுடன் அந்த பிரசாதத்தை பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு செய்தால் ஆசையில் மூழ்கி விட மாட்டார்கள். உழைப்பு இல்லாது வரும் இன்பங்களை ஒருவன் ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடாது. (இலவசமாக கிட்டும் இன்பம் / பொருட்களை புறக்கணிக்க வேண்டும்).
ஜனகர், அசுவபதி போன்ற ராஜரிஷிகள் உலக நன்மைக்காக சமூக வாழ்க்கையில் ஈடுபாட்டுடன் வாழ்ந்தார்கள். பகவான் தன்னையே எடுத்துக்காட்டாக கூறுகிறார். எனக்கு எதுவும் செய்ய வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை. இருப்பினும் நான் கர்ம யோகம் எனும் படைத்தல், காத்தல் மற்றும் அழித்தல் ஆகிய செயல்களில் ஈடுபடுகிறேன். மேலும் மேலானவர்கள் எதைப் பின்பற்றுகிறார்களோ, அதையே மற்றவர்கள் பின்பற்றுவார்கள். எனவே உலக நன்மைக்காகவாவது கர்ம யோகத்தில் ஒருவன் ஈடுபடவேண்டும்.
தியாகம் எனில் விட்டுவிடுதல் என்று பொருள். எனவே ஒருவன் காமத்தை (ஆசையை) தியாகம் செய்துவிட வேண்டும் (பேராசையை விட்டுவிட வேண்டும்). மனிதனின் பகைவன் அவன் மனதிலே உள்ளதன்றி வெளியே இல்லை. நமது பகைவன் நம் மனதில் உள்ள காமமே (பற்று / ஆசை). எனவே ஆசையின் இருப்பிடத்தை அறிந்தால் நமக்கு பாதி வெற்றி கிட்டிவிடும்.
ஐம்புலன்கள், மனம், புத்தி, அகங்காரம் இவற்றிக்கு மேலானது ஆத்மா. பேராசை, வெறுப்பு போன்ற காரணத்தினால் பாவம் செய்கிறான். எனவே பாவம் செய்வதிலிருந்து விடுபட வேண்டுமானால், காமத்தை (பற்று-பேராசை) தியாகம் (விட்டு விடுதல்) செய்து விடவேண்டும்ம். கர்ம யோக சாதனை மூலம் காமத்தை வெல்ல முடியும். காமத்தின் பிறப்பிடங்களான ஐம்புலன்கள், மனம்,அகங்காரம் மற்றும் புத்தியை நம் கட்டுக்குள் வைத்திருந்தால் மனத்தூய்மை அடையலாம்.

அத த்றுதீயோ‌உத்யாயஃ |
அர்ஜுன உவாச |
ஜ்யாயஸீ சேத்கர்ம ணஸ்தே மதா புத்திர்ஜனார்தன |
தத்கிம் கர்மணி கோரே மாம் னியோஜயஸி கேஶவ || 3-1 ||
Arjuna said: If it be thought by Thee that knowledge is superior to action, O Krishna, why then, O Kesava, dost Thou ask me to engage in this terrible action?

வ்யாமிஶ்ரேணேவ வாக்யேன புத்திம் மோஹயஸீவ மே |
ததேகம் வத னிஶ்சித்ய யேன ஶ்ரேயோ‌உஹமாப்னுயாம் || 3-2 ||
With these apparently perplexing words Thou confusest, as it were, my understanding; therefore, tell me that one way for certain by which I may attain bliss.

ஶ்ரீபகவானுவாச |
லோகே‌உஸ்மின்த்விவிதா னிஷ்டா புரா ப்ரோக்தா மயானக |
ஜ்ஞானயோகேன ஸாம்க்யானாம் கர்மயோகேன யோகினாம் || 3-3 ||
The Lord said: In this world there is a twofold path, as I said before, O sinless one,—the path of knowledge of the Sankhyas and the path of action of the Yogis!

ந கர்மணாம னாரம்பான் னைஷ்கர்ம்யம் புருஷோ‌உஶ்னுதே |
ந ச ஸம்ன்யஸனாதேவ ஸித்திம் ஸமதிகச்சதி || 3-4 ||
Not by the non-performance of actions does person reach actionlessness, nor by mere renunciation does One attain to perfection. Even if a person abandons action, One cannot reach perfection or freedom from action or knowledge of the Self, merely by renouncing action. He must possess knowledge of the Self.

ந ஹி கஶ்சித்க்ஷணமபி ஜாது திஷ்டத்யகர்மக்றுத் |
கார்யதே ஹ்யவஶஃ கர்ம ஸர்வஃ ப்ரக்றுதிஜைர்குணைஃ || 3-5 ||
None can ever remain for even a moment without performing action; Everyone is made to act by the qualities born of Nature or abilities.

கர்மேன் த்ரியாணி ஸம்யம்ய ய ஆஸ்தே மனஸா ஸ்மரன் |
இன்த்ரியார்தான்விமூடாத்மா மித்யாசாரஃ ஸ உச்யதே || 3-6 ||
One who, restraining the organs of action, sits thinking of the sense-objects in mind, he, of deluded understanding, is called a hypocrite.

யஸ்த்வின்த்ரியாணி மனஸா னியம்யாரபதே‌உர்ஜுன |
கர்மேன்த்ரியைஃ கர்மயோகமஸக்தஃ ஸ விஶிஷ்யதே || 3-7 ||
But whosoever, controlling the senses by the mind, O Arjuna, engages himself in Karma Yoga with the organs of action, without attachment, One excels!

நியதம் குரு கர்ம த்வம் கர்ம ஜ்யாயோ ஹ்யகர்மணஃ |
ஶரீரயாத்ராபி ச தே ன ப்ரஸித்த்யேதகர்மணஃ || 3-8 ||
Do thou perform thy bounden duty, for action is superior to inaction and even the maintenance of the body would not be possible for thee by inaction.

யஜ்ஞார்தாத்கர்மணோ‌உன்யத்ர லோகோ‌உயம் கர்மபன்தனஃ |
ததர்தம் கர்ம கௌன்தேய முக்தஸங்கஃ ஸமாசர || 3-9 ||
The world is bound by actions other than those performed for the sake of sacrifice; do thou, therefore, O son of Kunti, perform action for that sake (for sacrifice) alone, free from attachment! One's heart is purified by performing actions for divine or with spirit of unselfishness.

ஸஹயஜ்ஞாஃ ப்ரஜாஃ ஸ்றுஷ்ட்வா புரோவாச ப்ரஜாபதிஃ |
அனேன ப்ரஸவிஷ்யத்வமேஷ வோ‌உஸ்த்விஷ்டகாமதுக் || 3-10 ||
The Creator, having in the beginning of creation created humans together with sacrifice, said: “By this shall ye propagate; let this be the milch cow of your desires (the cow which yields the desired objects)”.

தேவான்பாவயதானேன தே தேவா பாவயன்து வஃ |
பரஸ்பரம் பாவயன்தஃ ஶ்ரேயஃ பரமவாப்ஸ்யத || 3-11 ||
With this do ye nourish the gods, and may the gods nourish you; thus nourishing one another, ye shall attain to the highest good.

இஷ்டான்போகான்ஹி வோ தேவா தாஸ்யன்தே யஜ்ஞபாவிதாஃ |
தைர்தத்தானப்ரதாயைப்யோ யோ புங்க்தே ஸ்தேன ஏவ ஸஃ || 3-12 ||
The gods (nature and may be others?), nourished by the sacrifice, will give you the desired objects. So, One who enjoys the objects given by the gods without offering (in return) to them, is verily a thief. One who enjoy fruits of action of others, should also contribute or do something.

யஜ்ஞஶிஷ்டாஶினஃ ஸன்தோ முச்யன்தே ஸர்வகில்பிஷைஃ |
புஞ்ஜதே தே த்வகம் பாபா யே பசன்த்யாத்மகாரணாத் || 3-13 ||
The righteous, who eat of the remnants of the sacrifice, are freed from all sins; but those sinful ones who cook food (only) for their own sake, verily eat sin.

அன்னாத்பவன்தி பூதானி பர்ஜன்யாதன்னஸம்பவஃ |
யஜ்ஞாத்பவதி பர்ஜன்யோ யஜ்ஞஃ கர்மஸமுத்பவஃ || 3-14 ||
From food come forth beings, and from rain food is produced; from sacrifice arises rain, and sacrifice is born of action.

கர்ம ப்ரஹ்மோத்பவம் வித்தி ப்ரஹ்மாக்ஷரஸமுத்பவம் |
தஸ்மாத்ஸர்வகதம் ப்ரஹ்ம னித்யம் யஜ்ஞே ப்ரதிஷ்டிதம் || 3-15 ||
Know thou that action comes from Brahma, and Brahma proceeds from the Imperishable. Therefore, the all-pervading (Brahma) ever rests in sacrifice.

ஏவம் ப்ரவர்திதம் சக்ரம் னானுவர்தயதீஹ யஃ |
அகாயுரின்த்ரியாராமோ மோகம் பார்த ஸ ஜீவதி || 3-16 ||
One who does not follow the wheel thus set revolving, who is of sinful life, rejoicing in the senses, One lives in vain, O Arjuna! One who does not follow the wheel by doing their part, lives in vain.

யஸ்த்வாத்மரதிரேவ ஸ்யாதாத் மத்றுப்தஶ்ச மானவஃ |
ஆத்மன்யேவ ச ஸம்துஷ்டஸ்தஸ்ய கார்யம் ன வித்யதே || 3-17 ||
But for that person who rejoices only in the Self, who is satisfied in the Self, who is content in the Self alone, verily there is nothing to do. That person is a sage, who have given up everything.

நைவ தஸ்ய க்றுதேனார்தோ னாக்றுதேனேஹ கஶ்சன |
ந சாஸ்ய ஸர்வபூதேஷு கஶ்சிதர்தவ்யபாஶ்ரயஃ || 3-18 ||
or sage, there is no interest whatsoever in what is done or what is not done; nor does sage depend on any being for any object. No evil can touch such a sage.

தஸ்மாதஸக்தஃ ஸததம் கார்யம் கர்ம ஸமாசர |
அஸக்தோ ஹ்யாசரன் கர்ம பரமாப்னோதி பூருஷஃ || 3-19 ||
Therefore, without attachment, do thou always perform action which should be done; for, by performing action without attachment person reaches the Supreme.

கர்மணைவ ஹி ஸம்ஸித்திமாஸ்திதா ஜனகாதயஃ |
லோகஸம்க்ரஹமேவாபி ஸம்பஶ்யன் கர்துமர்ஹஸி || 3-20 ||
Janaka and others attained perfection verily by action only; even with a view to the protection of the masses thou shouldst perform action.

யத்யதாசரதி ஶ்ரேஷ்டஸ் தத்ததேவேதரோ ஜனஃ |
ஸ யத்ப்ரமாணம் குருதே லோகஸ்ததனுவர்ததே || 3-21 ||
Whatsoever a great person does, that other people also do; whatever One sets up as the standard, that the world follows.

ந மே பார்தாஸ்தி கர்தவ்யம் த்ரிஷு லோகேஷு கிம்சன |
நானவாப்தமவாப்தவ்யம் வர்த ஏவ ச கர்மணி || 3-22 ||
There is nothing in the three worlds, O Arjuna, that should be done by Me, nor is there anything unattained that should be attained; yet I engage Myself in action!

யதி ஹ்யஹம் ன வர்தேயம் ஜாது கர்மண்யதன்த்ரிதஃ |
மம வர்த்மானுவர்தன்தே மனுஷ்யாஃ பார்த ஸர்வஶஃ || 3-23 ||
For, should I not ever engage Myself in action, unwearied, people would in every way follow My path, O Arjuna!

உத்ஸீதேயுரிமே லோகா ன குர்யாம் கர்ம சேதஹம் |
ஸம்கரஸ்ய ச கர்தா ஸ்யாமுபஹன்யாமிமாஃ ப்ரஜாஃ || 3-24 ||
These worlds would perish if I did not perform action; I should be the author of confusion of castes and destruction of these beings.

ஸக்தாஃ கர்மண்யவித்வாம்ஸோ யதா குர்வன்தி பாரத |
குர்யாத் வித்வாம் ஸ்ததாஸக்த ஶ்சிகீர்ஷுர் லோகஸம்க்ரஹம் || 3-25 ||
As the ignorant persons act from attachment to action, O Bharata (Arjuna), so should the wise act without attachment, wishing the welfare of the world!

ந புத்திபேதம் ஜனயேதஜ்ஞானாம் கர்மஸங்கினாம் |
ஜோஷயேத்ஸர்வகர்மாணி வித்வான்யுக்தஃ ஸமாசரன் || 3-26 ||
Let no wise person unsettle the minds of ignorant people who are attached to action; They should engage them in all actions, fulfilling them with devotion.

ப்ரக்றுதேஃ க்ரியமாணானி குணைஃ கர்மாணி ஸர்வஶஃ |
அஹம்காரவிமூடாத்மா கர்தாஹமிதி மன்யதே || 3-27 ||
All actions are wrought in all cases by the qualities of Nature only. One whose mind is deluded by egoism thinks: “I am the doer”. The person who is deluded by egoism identifies the Self with the body, mind, the life-force and the senses, and ascribes to the Self all the attributes of the body and the senses. In reality the Gunas of nature perform all actions.

தத்த்வவித்து மஹாபாஹோ குணகர்மவிபாகயோஃ |
குணா குணேஷு வர்தன்த இதி மத்வா ன ஸஜ்ஜதே || 3-28 ||
But One who knows the truth, O mighty-armed Arjuna, about the divisions of the qualities and their functions, knowing that the Gunas as senses move amidst the Gunas as the sense-objects, is not attached.

ப்ரக்றுதேர்குணஸம்மூடாஃ ஸஜ்ஜன்தே குணகர்மஸு |
தானக்றுத்ஸ் னவிதோ மன்தான்க்றுத்ஸ்னவின்ன விசாலயேத் || 3-29 ||
Those deluded by the qualities of Nature are attached to the functions of the qualities. A person of perfect knowledge should not unsettle the foolish one of imperfect knowledge.

மயி ஸர்வாணி கர்மாணி ஸம்ன்யஸ்யாத்யாத்மசேதஸா |
நிராஶீர்னிர்மமோ பூத்வா யுத்யஸ்வ விகதஜ்வரஃ || 3-30 ||
Renouncing all actions in Me, with the mind centred in the Self, free from hope and egoism, and from (mental) fever, do thou fight. (Surrender all actions to Me with the thought: “I perform all actions for the sake of the Lord only.”)

யே மே மதமிதம் னித்யமனுதிஷ்டன்தி மானவாஃ |
ஶ்ரத்தாவன்தோ‌உனஸூயன்தோ முச்யன்தே தே‌உபி கர்மபிஃ || 3-31 ||
Those persons who constantly practise this teaching of Mine with faith and without cavilling, they too are freed from actions.

யே த்வேததப்யஸூயன்தோ னானுதிஷ்டன்தி மே மதம் |
ஸர்வஜ்ஞானவிமூடாம்ஸ்தான்வித்தி னஷ்டானசேதஸஃ || 3-32 ||
But those who carp at My teaching and do not practise it, deluded in all knowledge and devoid of discrimination, know them to be doomed to destruction.

ஸத்றுஶம் சேஷ்டதே ஸ்வஸ்யாஃ ப்ரக்றுதேர்ஜ்ஞானவானபி |
ப்ரக்றுதிம் யான்தி பூதானி னிக்ரஹஃ கிம் கரிஷ்யதி || 3-33 ||
Even a wise person acts in accordance with his own nature; beings will follow nature; what can restraint do? The seeker after Truth, can easily control Nature if One rises above the sway of the pairs of opposites, like love and hate, etc.

இன்த்ரியஸ்யேன் த்ரியஸ்யார்தே ராகத்வேஷௌ வ்யவஸ்திதௌ |
தயோர்ன வஶமாகச்சேத்தௌ ஹ்யஸ்ய பரிபன்தினௌ || 3-34 ||
Attachment and aversion for the objects of the senses abide in the senses; let none come under their sway, for they are his foes.

ஶ்ரேயான்ஸ்வதர்மோ விகுணஃ பரதர்மாத்ஸ்வனுஷ்டிதாத் |
ஸ்வதர்மே னிதனம் ஶ்ரேயஃ பரதர்மோ பயாவஹஃ || 3-35 ||
Better is one’s own duty, though devoid of merit, than the duty of another well discharged. Better is death in one’s own duty; the duty of another is fraught with fear.

அர்ஜுன உவாச |
அத கேன ப்ரயுக்தோ‌உயம் பாபம் சரதி பூருஷஃ |
அனிச்சன்னபி வார்ஷ்ணேய பலாதிவ னியோஜிதஃ || 3-36 ||
Arjuna said: But impelled by what does person commit sin, though against his wishes, O Varshneya (Krishna), constrained, as it were, by force?

ஶ்ரீபகவானுவாச |
காம ஏஷ க்ரோத ஏஷ ரஜோகுணஸமுத்பவஃ |
மஹாஶனோ மஹாபாப்மா வித்த்யேனமிஹ வைரிணம் || 3-37 ||
The Lord said: It is desire, it is anger born of the quality of Rajas, all-sinful and all-devouring; know this as the foe here (in this world).

தூமேனாவ்ரியதே வஹ்னிர்யதாதர்ஶோ மலேன ச |
யதோல்பேனாவ்றுதோ கர்பஸ்ததா தேனேதமாவ்றுதம் || 3-38 ||
As fire is enveloped by smoke, as a mirror by dust, and as an embryo by the amnion, so is this enveloped by that.

ஆவ்றுதம் ஜ்ஞானமேதேன ஜ்ஞானினோ னித்யவைரிணா |
காமரூபேண கௌன்தேய துஷ்பூரேணானலேன ச || 3-39 ||
O Arjuna, wisdom is enveloped by this constant enemy of the wise in the form of desire, which is unappeasable as fire!

இன்த்ரியாணி மனோ புத்திரஸ்யாதிஷ்டானமுச்யதே |
ஏதைர்விமோஹயத்யேஷ ஜ்ஞானமாவ்றுத்ய தேஹினம் || 3-40 ||
The senses, mind and intellect are said to be its seat; through these it deludes the embodied by veiling his wisdom.

தஸ்மாத்த்வமின்த்ரியாண்யாதௌ னியம்ய பரதர்ஷப |
பாப்மானம் ப்ரஜஹி ஹ்யேனம் ஜ்ஞானவிஜ்ஞானனாஶனம் || 3-41 ||
Therefore, O best of the Bharatas (Arjuna), controlling the senses first, do thou kill this sinful thing (desire), the destroyer of knowledge and realisation!

இன்த்ரியாணி பராண்யாஹுரின் த்ரியேப்யஃ பரம் மனஃ |
மனஸஸ்து பரா புத்திர்யோ புத்தேஃ பரதஸ்து ஸஃ || 3-42 ||
They say that the senses are superior (to the body); superior to the senses is the mind; superior to the mind is the intellect; and one who is superior even to the intellect is The Self.

ஏவம் புத்தேஃ பரம் புத்த்வா ஸம்ஸ்தப்யாத்மானமாத்மனா |
ஜஹி ஶத்ரும் மஹாபாஹோ காமரூபம் துராஸதம் || 3-43 ||
Thus, knowing Him who is superior to the intellect and restraining the self by the Self slay thou, O mighty-armed Arjuna, the enemy in the form of desire, hard to conquer! It is difficult to conquer desire because it is of a highly complex and incomprehensible nature. But a person of discrimination and dispassion, who does constant and intense Sadhana, can conquer it quite easily.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
கர்மயோகோ னாம த்றுதீயோ‌உத்யாயஃ
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the third discourse entitled: “The Yoga of Action”

Ch# 4: Yoga of Wisdom [To TOP]

4 ஞானகர்ம சந்நியாச யோகம் - இறைவனின் அவதார தத்துவம், ஞான கர்ம சந்நியாசம் (ஞானம் பெற மேற்கொள்ளப்படும் சந்நியாசம்), சில சாதனைகள்
அனைத்து சீவராசிகளின் இப்பிறப்பிற்கு, அவர்கள்/அவைகள் முற்பிறப்பில் செய்த கர்மவினைகள் (பாவ-புண்ணியம்) அடிப்படையே காரணம். ஆனால் பகவான் இவ்வுலகில் பிறப்பு எடுப்பதற்கு பாவ – புண்ணியம் காரணம் இல்லை. கர்மவினை இன்றி பகவான் பிறவி எடுப்பது அவதாரம் ஆகும். சீவராசிகள் கர்மவினைக்கு ஏற்ப பிறப்பு எடுப்பார்கள். பகவான் அவதாரம் எடுக்கும் நோக்கம், பல்வேறு காலகட்டத்தில் அதர்மத்தை அழித்து தர்மத்தை நிலைநாட்டுவதே ஆகும்.
எவன் செயலில் செயலின்மையையும், செயலின்மையில் செயலையும் காண்கிறானோ அவன் மனிதர்களில் ஞானி ஆவான். (செயல்படுகின்றது போல் தோண்றும் கோள்களிலும், சீவராசிகளிலும் செயலின்மையும், செயல்படாமல் இருப்பதாகத் தோன்றும் ஆத்மாவில் செயலையும் காண்கிறான் ஞானி). தான் எப்போதும் செயல் செய்பவன் அல்ல என்று புரிந்து கொள்பவன் சூத்திராத்மா (மாபெரும் ஞானி) ஆவான்.
சில சாதனைகள்: விவேகம், வைராக்கியம், புலனடக்கம், மனவடக்கம், தவம், யக்ஞம், வேதாந்த சாத்திரங்களை கேட்டல், பிராணயாமம் செய்தல், சத்துவ உணவை நியமத்துடன் உண்பது. மேலும் குருவின் மூலம் சாத்திரங்களை கேட்டு ஞானத்தை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். சிரத்தையை (இடைவிடாத முயற்சி, நம்பிக்கை) மனதில் வளர்த்து கொள்வதால் ஞானத்தை அடைவது எளிது.

அத சதுர்தோ‌உத்யாயஃ |
ஶ்ரீபகவானுவாச |
இமம் விவஸ்வதே யோகம் ப்ரோக்தவானஹமவ்யயம் |
விவஸ்வான்மனவே ப்ராஹ மனுரிக்ஷ்வாகவே‌உப்ரவீத் || 4-1 ||
The Lord said: I taught this imperishable Yoga to Vivasvan who taught it to Manu; Manu proclaimed it to Ikshvaku.

ஏவம் பரம்பராப்ராப்தமிமம் ராஜர்ஷயோ விதுஃ |
ஸ காலேனேஹ மஹதா யோகோ னஷ்டஃ பரம்தப || 4-2 ||
This, handed down finally went to the royal sages. This Yoga, by a long lapse of time, has been lost here, O Parantapa (burner of foes)!

ஸ ஏவாயம் மயா தே‌உத்ய யோகஃ ப்ரோக்தஃ புராதனஃ |
பக்தோ‌உஸி மே ஸகா சேதி ரஹஸ்யம் ஹ்யேததுத்தமம் || 4-3 ||
That same ancient Yoga has been today taught to thee by Me (Brahman), for, thou art My devotee and friend; it is the supreme secret.

அர்ஜுன உவாச |
அபரம் பவதோ ஜன்ம பரம் ஜன்ம விவஸ்வதஃ |
கதமேதத்விஜானீயாம் த்வமாதௌ ப்ரோக்தவானிதி || 4-4 ||
Arjuna said: Later on was Thy birth, and prior to it was the birth of Vivasvan (the Sun); how am I to understand that Thou didst teach this Yoga in the beginning?

ஶ்ரீபகவானுவாச |
பஹூனி மே வ்யதீதானி ஜன்மானி தவ சார்ஜுன |
தான்யஹம் வேத ஸர்வாணி ன த்வம் வேத்த பரம்தப || 4-5 ||
The Lord said: Many births of Mine have passed, as well as of thine, O Arjuna! I know them all but you may not know, O Parantapa!

அஜோ‌உபி ஸன்னவ்யயாத்மா பூதானாமீஶ்வரோ‌உபி ஸன் |
ப்ரக்றுதிம் ஸ்வாமதிஷ்டாய ஸம்பவாம்யாத்மமாயயா || 4-6 ||
Though I am unborn and of imperishable nature, and though I am the Lord of all beings, yet, ruling over My own Nature, I am born by My own Maya.

யதா யதா ஹி தர்மஸ்ய க்லானிர்பவதி பாரத |
அப்யுத்தானமதர்மஸ்ய ததாத்மானம் ஸ்றுஜாம்யஹம் || 4-7 ||
Whenever there is a decline of righteousness, O Arjuna, and rise of unrighteousness, then I manifest Myself!

பரித்ராணாய ஸாதூனாம் வினாஶாய ச துஷ்க்றுதாம் |
தர்மஸம்ஸ்தாபனார்தாய ஸம்பவாமி யுகே யுகே || 4-8 ||
For the protection of the good, for the destruction of the wicked, and for the establishment of righteousness, I am born in every age.

ஜன்ம கர்ம ச மே திவ்யமேவம் யோ வேத்தி தத்த்வதஃ |
த்யக்த்வா தேஹம் புனர்ஜன்ம னைதி மாமேதி ஸோ‌உர்ஜுன || 4-9 ||
One who thus knows in true light My divine birth and action, after having abandoned the body is not born again; One comes to Me (Brahman), O Arjuna!

வீதராகபயக்ரோதா மன்மயா மாமுபாஶ்ரிதாஃ |
பஹவோ ஜ்ஞானதபஸா பூதா மத்பாவமாகதாஃ || 4-10 ||
Freed from attachment, fear and anger, absorbed in Me (Brahman), taking refuge in Me (Brahman), purified by the fire of knowledge, many have attained to My Being.

யே யதா மாம் ப்ரபத்யன்தே தாம்ஸ்ததைவ பஜாம்யஹம் |
மம வர்த்மானுவர்தன்தே மனுஷ்யாஃ பார்த ஸர்வஶஃ || 4-11 ||
In whatever way persons approach Me (Brahman), even so do I reward them; My path do persons tread in all ways, O Arjuna

காங்க்ஷன்தஃ கர்மணாம் ஸித்திம் யஜன்த இஹ தேவதாஃ |
க்ஷிப்ரம் ஹி மானுஷே லோகே ஸித்திர்பவதி கர்மஜா || 4-12 ||
Those who long for success in action in this world sacrifice to the gods, because success is quickly attained by persons through action.

சாதுர்வர்ண்யம் மயா ஸ்றுஷ்டம் குணகர்மவிபாகஶஃ |
தஸ்ய கர்தாரமபி மாம் வித்த்யகர்தாரமவ்யயம் || 4-13 ||
The fourfold caste has been created according to the differentiation of individual's guna (qualities/nature) and karma (actions/work), not by birth. This system divides society into intellectuals, warriors, traders, and laborers based on their inherent tendencies (modes of nature). Brahmin (Intellectuals) are stavic. Kshatriya (Administrators/Warriors) are driven by passion (rajas).Vaishya (Merchants/Agriculturists) of mixed guna: passion and ignorance. Shudra (Laborers/Workers) may be predominantly ignorant (tamas). The verse emphasizes that one’s social or functional role should match their inner nature, allowing for flexibility and individual growth rather than inheritance-based, fixed roles.

ந மாம் கர்மாணி லிம்பன்தி ன மே கர்மபலே ஸ்ப்றுஹா |
இதி மாம் யோ‌உபிஜானாதி கர்மபிர்ன ஸ பத்யதே || 4-14 ||
Actions do not taint Me (Brahman), nor have I a desire for the fruits of actions. One who knows Me (Brahman) thus is not bound by actions.

ஏவம் ஜ்ஞாத்வா க்றுதம் கர்ம பூர்வைரபி முமுக்ஷுபிஃ |
குரு கர்மைவ தஸ்மாத்த்வம் பூர்வைஃ பூர்வதரம் க்றுதம் || 4-15 ||
Having known this, the ancient seekers after freedom also performed actions; therefore, do thou perform actions as did the ancients in days of yore.

கிம் கர்ம கிமகர்மேதி கவயோ‌உப்யத்ர மோஹிதாஃ |
தத்தே கர்ம ப்ரவக்ஷ்யாமி யஜ்ஜ்ஞாத்வா மோக்ஷ்யஸே‌உஶுபாத் || 4-16 ||
What is action? What is inaction? As to this even the wise are confused. Therefore, I shall teach thee such action (the nature of action and inaction), by knowing which thou shalt be liberated from the evil (of Samsara, the world of birth and death).

கர்மணோ ஹ்யபி போத்தவ்யம் போத்தவ்யம் ச விகர்மணஃ |
அகர்மணஶ்ச போத்தவ்யம் கஹனா கர்மணோ கதிஃ || 4-17 ||
For, verily the true nature of action (enjoined by the scriptures) should be known, also (that) of forbidden (or unlawful) action, and of inaction; hard to understand is the nature (path) of action.

கர்மண்யகர்ம யஃ பஶ்யேதகர்மணி ச கர்ம யஃ |
ஸ புத்திமான்மனுஷ்யேஷு ஸ யுக்தஃ க்றுத்ஸ்னகர்மக்றுத் || 4-18 ||
One who seeth inaction in action and action in inaction, One is wise among men; One is a Yogi and performer of all actions The idea of “I am the doer” that binds person to worldliness. If this idea vanishes, action is no action at all. It does not bind one to worldliness. This is inaction in action. But if a person sits quietly, thinking of actions and that One is their doer, One is ever doing actions. This is referred to as action in inaction.

யஸ்ய ஸர்வே ஸமாரம்பாஃ காமஸம்கல்பவர்ஜிதாஃ |
ஜ்ஞானாக்னிதக்தகர்மாணம் தமாஹுஃ பண்டிதம் புதாஃ || 4-19 ||
One whose undertakings are all devoid of desires and (selfish) purposes, and whose actions have been burnt by the fire of knowledge, the wise call that person a sage.

த்யக்த்வா கர்மபலாஸங்கம் னித்யத்றுப்தோ னிராஶ்ரயஃ |
கர்மண்யபிப்ரவ்றுத்தோ‌உபி னைவ கிம்சித்கரோதி ஸஃ || 4-20 ||
Having abandoned attachment to the fruit of the action, ever content, depending on nothing, One does not do anything though engaged in activity.

நிராஶீர்யதசித்தாத்மா த்யக்தஸர்வபரிக்ரஹஃ |
ஶாரீரம் கேவலம் கர்ம குர்வன்னாப்னோதி கில்பிஷம் || 4-21 ||
Without hope and with the mind and the self controlled, having abandoned all greed, doing mere bodily action, One incurs no sin.

யத்றுச்சாலாபஸம்துஷ்டோ த்வன்த்வாதீதோ விமத்ஸரஃ |
ஸமஃ ஸித்தாவஸித்தௌ ச க்றுத்வாபி ன னிபத்யதே || 4-22 ||
Content with what comes to one without effort, free from the pairs of opposites and envy, even-minded in success and failure, though acting, One is not bound.

கதஸங்கஸ்ய முக்தஸ்ய ஜ்ஞானாவஸ்திதசேதஸஃ |
யஜ்ஞாயாசரதஃ கர்ம ஸமக்ரம் ப்ரவிலீயதே || 4-23 ||
To one who is devoid of attachment, who is liberated, whose mind is established in knowledge, who works for the sake of sacrifice (for the sake of God), the whole action is dissolved.

ப்ரஹ்மார்பணம் ப்ரஹ்ம ஹவிர்ப்ரஹ்மாக்னௌ ப்ரஹ்மணா ஹுதம் |
ப்ரஹ்மைவ தேன கன்தவ்யம் ப்ரஹ்மகர்மஸமாதினா || 4-24 ||
Brahman is the oblation; Brahman is the melted butter (ghee); by Brahman is the oblation poured into the fire of Brahman; Brahman verily shall be reached by one who always sees Brahman in action. This is wisdom-sacrifice.

தைவமேவாபரே யஜ்ஞம் யோகினஃ பர்யுபாஸதே |
ப்ரஹ்மாக்னாவபரே யஜ்ஞம் யஜ்ஞேனைவோபஜுஹ்வதி || 4-25 ||
Some Yogis perform sacrifice to the gods alone, while others (who have realised the Self) offer the Self as sacrifice by the Self in the fire of Brahman alone.

ஶ்ரோத்ராதீனீன்த்ரியாண்யன்யே ஸம்யமாக்னிஷு ஜுஹ்வதி |
ஶப்தாதீன்விஷயானன்ய இன்த்ரியாக்னிஷு ஜுஹ்வதி || 4-26 ||
Some again offer hearing and other senses as sacrifice in the fire of restraint; others offer sound and various objects of the senses as sacrifice in the fire of the senses.

ஸர்வாணீன்த்ரியகர்மாணி ப்ராணகர்மாணி சாபரே |
ஆத்மஸம்யமயோகாக்னௌ ஜுஹ்வதி ஜ்ஞானதீபிதே || 4-27 ||
Others again sacrifice all the functions of the senses and those of the breath (vital energy or Prana) in the fire of the Yoga of self-restraint kindled by knowledge.

த்ரவ்யயஜ்ஞாஸ்தபோயஜ்ஞா யோகயஜ்ஞாஸ்ததாபரே |
ஸ்வாத்யாயஜ்ஞானயஜ்ஞாஶ்ச யதயஃ ஸம்ஶிதவ்ரதாஃ || 4-28 ||
Some again offer wealth, austerity and Yoga as sacrifice, while the ascetics of self-restraint and rigid vows offer study of scriptures and knowledge as sacrifice.

அபானே ஜுஹ்வதி ப்ராணம் ப்ராணே‌உபானம் ததாபரே |
ப்ராணாபானகதீ ருத்த்வா ப்ராணாயாமபராயணாஃ || 4-29 ||
Others offer as sacrifice the outgoing breath in the incoming, and the incoming in the outgoing, restraining the courses of the outgoing and the incoming breaths, solely absorbed in the restraint of the breath. Inhalation - exhalation - retention of breath is Pranayama.

அபரே னியதாஹாராஃ ப்ராணான்ப்ராணேஷு ஜுஹ்வதி |
ஸர்வே‌உப்யேதே யஜ்ஞவிதோ யஜ்ஞக்ஷபிதகல்மஷாஃ || 4-30 ||
Others who regulate their diet offer life-breaths in life-breaths; all these are knowers of sacrifice, whose sins are all destroyed by sacrifice.

யஜ்ஞஶிஷ்டாம்றுதபுஜோ யான்தி ப்ரஹ்ம ஸனாதனம் |
நாயம் லோகோ‌உஸ்த்யயஜ்ஞஸ்ய குதோ‌உன்யஃ குருஸத்தம || 4-31 ||
Those who eat the remnants of the sacrifice, which are like nectar, go to the eternal Brahman. This world is not for the person who does not perform sacrifice; how then can One have the other, O Arjuna? One who does not perform any of these is not fit even for this miserable world, hope to get a better world than this?

ஏவம் பஹுவிதா யஜ்ஞா விததா ப்ரஹ்மணோ முகே |
கர்மஜான்வித்தி தான்ஸர்வானேவம் ஜ்ஞாத்வா விமோக்ஷ்யஸே || 4-32 ||
Thus, various kinds of sacrifices are spread out before Brahman (literally at the mouth or face of Brahman). Know them all as born of action, and knowing thus, thou shalt be liberated.

ஶ்ரேயான்த்ரவ்யமயாத்யஜ்ஞாஜ்ஜ்ஞானயஜ்ஞஃ பரம்தப |
ஸர்வம் கர்மாகிலம் பார்த ஜ்ஞானே பரிஸமாப்யதே || 4-33 ||
Superior is wisdom-sacrifice to sacrifice with objects, O Parantapa! All actions in their entirety, O Arjuna, culminate in knowledge!

தத்வித்தி ப்ரணிபாதேன பரிப்ரஶ்னேன ஸேவயா |
உபதேக்ஷ்யன்தி தே ஜ்ஞானம் ஜ்ஞானினஸ்தத்த்வதர்ஶினஃ || 4-34 ||
Know that by long prostration, by question and by service, the wise who have realised the Truth will instruct thee in (that) knowledge.

யஜ்ஜ்ஞாத்வா ன புனர்மோஹமேவம் யாஸ்யஸி பாம்டவ |
யேன பூதான்யஶேஷேண த்ரக்ஷ்யஸ்யாத்மன்யதோ மயி || 4-35 ||
Knowing that, thou shalt not, O Arjuna, again become deluded like this; and by that thou shalt see all beings in thy Self and also in Me!

அபி சேதஸி பாபேப்யஃ ஸர்வேப்யஃ பாபக்றுத்தமஃ |
ஸர்வம் ஜ்ஞானப்லவேனைவ வ்றுஜினம் ஸம்தரிஷ்யஸி || 4-36 ||
Even if thou art the most sinful of all sinners, yet thou shalt verily cross all sins by the raft of knowledge. One can overcome sin through Self-knowledge.

யதைதாம்ஸி ஸமித்தோ‌உக்னிர்பஸ்மஸாத்குருதே‌உர்ஜுன |
ஜ்ஞானாக்னிஃ ஸர்வகர்மாணி பஸ்மஸாத்குருதே ததா || 4-37 ||
As the blazing fire reduces fuel to ashes, O Arjuna, so does the fire of knowledge reduce all actions to ashes!

ந ஹி ஜ்ஞானேன ஸத்றுஶம் பவித்ரமிஹ வித்யதே |
தத்ஸ்வயம் யோகஸம்ஸித்தஃ காலேனாத்மனி வின்ததி || 4-38 ||
Verily there is no purifier in this world like knowledge. One who is perfected in Yoga finds it in the Self in time.

ஶ்ரத்தாவாம்ல்லபதே ஜ்ஞானம் தத்பரஃ ஸம்யதேன்த்ரியஃ |
ஜ்ஞானம் லப்த்வா பராம் ஶான்திமசிரேணாதிகச்சதி || 4-39 ||
The person who is full of faith, who is devoted to it, and who has subdued all the senses, obtains (this) knowledge; and, having obtained the knowledge, One attains the supreme peace.

அஜ்ஞஶ்சாஶ்ரத்ததானஶ்ச ஸம்ஶயாத்மா வினஶ்யதி |
நாயம் லோகோ‌உஸ்தி ன பரோ ன ஸுகம் ஸம்ஶயாத்மனஃ || 4-40 ||
The ignorant, the faithless, the doubting persons proceeds to destruction; there is neither this world nor the other nor happiness for the doubting.

யோகஸம்ன்யஸ்தகர்மாணம் ஜ்ஞானஸம்சின்னஸம்ஶயம் |
ஆத்மவன்தம் ன கர்மாணி னிபத்னன்தி தனம்ஜய || 4-41 ||
One who has renounced actions by Yoga, whose doubts are disappear by knowledge, and who is self-possessed, are not bound by actions, O Arjuna!

தஸ்மாதஜ்ஞானஸம்பூதம் ஹ்றுத்ஸ்தம் ஜ்ஞானாஸினாத்மனஃ |
சித்த்வைனம் ஸம்ஶயம் யோகமாதிஷ்டோத்திஷ்ட பாரத || 4-42 ||
Therefore, with the sword of knowledge (of the Self) cut the doubt of the self born out of ignorance, residing in thy heart, and take refuge in Yoga; arise, O Arjuna!

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
ஜ்ஞானகர்மஸம்ன்யாஸயோகோ னாம சதுர்தோ‌உத்யாயஃ ||4-end ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the fourth discourse entitled: “The Yoga of Wisdom”

Ch# 5: Yoga of Renunciation of Action [To TOP]

5 கர்ம சந்நியாச யோகம் - இரண்டு விதமான வாழ்க்கை முறைகள், வித்வத் சந்நியாசம், ஞான சாதனைகள், ஞானத்தின் பலன்கள் எனும் நான்கு தலைப்புக்களில் பிரித்து பகவான் அருச்சுனனுக்கு உபதேசிக்கிறார்.
இரண்டு விதமான வாழ்க்கை முறைகள் (நிஷ்டாத்துயம்) - மனிதர்கள் பின்பற்ற வேண்டிய இல்லறம் மற்றும் துறவறம் எனும் இரண்டு விதமான வாழ்க்கை முறை குறித்து விளக்குகிறார். இல்லற தர்மத்தை ஒருவன் நன்கு கடைப்பிடித்தால் கர்ம யோகியாவான். கர்ம யோகம் நன்கு செய்தால் மனத்தூய்மை அடைந்து ஞான யோகத்திற்கு தகுதி பெறுகிறான். அதே போல் ஒருவன் துறவற தர்மத்தை நன்கு மேற்கொண்டால் ஞான யோகி ஆவான்.
வித்வத் சந்நியாசம் - இல்லறத்தில் ஞானம் அடைந்த பின்பு சந்நியாசம் (துறவறம்) மேற்கொள்வது விவிதிஷா சந்நியாசம் என்பர். வேதாந்த ஞானம் அடைந்த பின்பு சந்நியாசம் மேற்கொள்வதை வித்வத் சந்நியாசம் என்பர். வித்வத் சந்நியாசி உலகத்தை எவ்வாறு எவ்வாறு காண்பான் எனில் அனைத்து சீவர்களில் சம நோக்குடன் ஆத்மாவை பார்ப்பான். ஈசா வாஸ்ய இதம் சர்வம் எனும் அடிப்படையில், அனைத்து சீவர்களிடம் இறைவனை காண்பான்.
ஞான சாதனைகள்: விவேகம், வைராக்கியம், முமுச்த்துவம் (இறைவனை அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வம்) ஆகியவைகளே ஞானத்தை அடையும் சாதனைகள் ஆகும். ஞானத்தில் சாதனை அடைந்த ஞானி சீவ முக்தி எனும் மனநிறைவு பெறுகிறான். பின் தன் சட உடலை விட்டு நீங்கிய பின் (இறந்த பின்) மறு பிறப்பு இல்லாமை எனும் விதேக முக்தி அடைகிறான்.

அத பஞ்சமோ‌உத்யாயஃ |
அர்ஜுன உவாச |
ஸம்ன்யாஸம் கர்மணாம் க்றுஷ்ண புனர்யோகம் ச ஶம்ஸஸி |
யச்ச்ரேய ஏதயோரேகம் தன்மே ப்ரூஹி ஸுனிஶ்சிதம் || 5-1 ||
Arjuna said: Renunciation of actions, O Krishna, Thou praised, and again Yoga! Tell me conclusively which is the better of the two.

ஶ்ரீபகவானுவாச |
ஸம்ன்யாஸஃ கர்மயோகஶ்ச னிஃஶ்ரேயஸகராவுபௌ |
தயோஸ்து கர்மஸம்ன்யாஸாத்கர்மயோகோ விஶிஷ்யதே || 5-2 ||
The Lord said: Renunciation and the Yoga of action both lead to the highest bliss; but of the two, the Yoga of action is superior to the renunciation of action.

ஜ்ஞேயஃ ஸ னித்யஸம்ன்யாஸீ யோ ன த்வேஷ்டி ன காங்க்ஷதி |
நிர்த்வன்த்வோ ஹி மஹாபாஹோ ஸுகம் பன்தாத்ப்ரமுச்யதே || 5-3 ||
One should be known as a perpetual Sannyasin who neither hates nor desires; for, free from the pairs of opposites, O mighty-armed Arjuna, One is easily set free from bondage! A person does not become a Sannyasin by merely giving up actions due to laziness, ignorance, some family quarrel or calamity or unemployment. A true Sannyasin is one who has neither attachment nor aversion to anything. Physical renunciation of objects is no renunciation at all. What is wanted is the renunciation of egoism and desires.

ஸாம்க்யயோகௌ ப்றுதக்பாலாஃ ப்ரவதன்தி ன பண்டிதாஃ |
ஏகமப்யாஸ்திதஃ ஸம்யகுபயோர்வின்ததே பலம் || 5-4 ||
Children, not the wise, speak of knowledge and the Yoga of action or the performance of action as though they are distinct and different; One who is truly established in one obtains the fruits of both.

யத்ஸாம்க்யைஃ ப்ராப்யதே ஸ்தானம் தத்யோகைரபி கம்யதே |
ஏகம் ஸாம்க்யம் ச யோகம் ச யஃ பஶ்யதி ஸ பஶ்யதி || 5-5 ||
That place which is reached by the Sankhyas or the Jnanis is reached by the (Karma) Yogis. One sees who sees knowledge and the performance of action (Karma Yoga) as one.

ஸம்ன்யாஸஸ்து மஹாபாஹோ துஃகமாப்துமயோகதஃ |
யோகயுக்தோ முனிர்ப்ரஹ்ம னசிரேணாதிகச்சதி || 5-6 ||
But renunciation, O mighty-armed Arjuna, is hard to attain without Yoga; the Yoga-harmonised sage proceeds quickly to Brahman!

யோகயுக்தோ விஶுத்தாத்மா விஜிதாத்மா ஜிதேன்த்ரியஃ |
ஸர்வபூதாத்மபூதாத்மா குர்வன்னபி ன லிப்யதே || 5-7 ||
One who is devoted to the path of action, whose mind is quite pure, who has conquered the self, who has subdued his senses and who has realised his Self as the Self in all beings, though acting, One is not tainted.

நைவ கிம்சித்கரோமீதி யுக்தோ மன்யேத தத்த்வவித் |
பஶ்யஞ்ஶ்றுண்வன்ஸ்ப்றுஶஞ்ஜிக்ரன்னஶ்னன்கச்சன்ஸ்வபஞ்ஶ்வஸன் || 5-8 ||
ப்ரலபன்விஸ்றுஜன்க்றுஹ்ணன்னுன்மிஷன்னிமிஷன்னபி |
இன்த்ரியாணீன்த்ரியார்தேஷு வர்தன்த இதி தாரயன் || 5-9 ||
“I do nothing at all” understood by the balanced person, knower of Truth think—seeing, hearing, touching, smelling, eating, going, sleeping, breathing, Speaking, letting go, seizing, opening and closing the eyes—convinced that the senses move among the sense-objects. The liberated sage always remains as a witness of the activities of the senses as One identifies himself with the Self.

ப்ரஹ்மண்யாதாய கர்மாணி ஸங்கம் த்யக்த்வா கரோதி யஃ |
லிப்யதே ன ஸ பாபேன பத்மபத்ரமிவாம்பஸா || 5-10 ||
One who performs actions, offering them to Brahman and abandoning attachment, is not tainted by sin as a lotus leaf by water.

காயேன மனஸா புத்த்யா கேவலைரின்த்ரியைரபி |
யோகினஃ கர்ம குர்வன்தி ஸங்கம் த்யக்த்வாத்மஶுத்தயே || 5-11 ||
Yogis, having abandoned attachment, perform actions only by the body, mind, intellect and also by the senses, for the purification of the self.

யுக்தஃ கர்மபலம் த்யக்த்வா ஶான்திமாப்னோதி னைஷ்டிகீம் |
அயுக்தஃ காமகாரேண பலே ஸக்தோ னிபத்யதே || 5-12 ||
The united one (the well poised or the harmonised), having abandoned the fruit of action, attains to the eternal peace; the non-united only (the unsteady or the unbalanced), impelled by desire and attached to the fruit, is bound.

ஸர்வகர்மாணி மனஸா ஸம்ன்யஸ்யாஸ்தே ஸுகம் வஶீ |
நவத்வாரே புரே தேஹீ னைவ குர்வன்ன காரயன் || 5-13 ||
Mentally renouncing all actions and self-controlled, the embodied one rests happily in the nine-gated city, neither acting nor causing others (body and senses) to act.

ந கர்த்றுத்வம் ன கர்மாணி லோகஸ்ய ஸ்றுஜதி ப்ரபுஃ |
ந கர்மபலஸம்யோகம் ஸ்வபாவஸ்து ப்ரவர்ததே || 5-14 ||
Neither agency nor actions does the Lord create for the world, nor union with the fruits of actions; it is Nature that acts.

நாதத்தே கஸ்யசித்பாபம் ன சைவ ஸுக்றுதம் விபுஃ |
அஜ்ஞானேனாவ்றுதம் ஜ்ஞானம் தேன முஹ்யன்தி ஜன்தவஃ || 5-15 ||
The Lord accepts neither the demerit nor even the merit of any; knowledge is enveloped by ignorance, thereby beings are deluded.

ஜ்ஞானேன து ததஜ்ஞானம் யேஷாம் னாஶிதமாத்மனஃ |
தேஷாமாதித்யவஜ்ஜ்ஞானம் ப்ரகாஶயதி தத்பரம் || 5-16 ||
But, to those whose ignorance is destroyed by knowledge of the Self, like the sun, knowledge reveals the Supreme (Brahman).

தத்புத்தயஸ்ததாத்மானஸ்தன்னிஷ்டாஸ்தத்பராயணாஃ |
கச்சன்த்யபுனராவ்றுத்திம் ஜ்ஞானனிர்தூதகல்மஷாஃ || 5-17 ||
Their intellect absorbed in That, their self being That; established in That, with That as their supreme goal, they go whence there is no return, their sins dispelled by knowledge.

வித்யாவினயஸம்பன்னே ப்ராஹ்மணே கவி ஹஸ்தினி |
ஶுனி சைவ ஶ்வபாகே ச பண்டிதாஃ ஸமதர்ஶினஃ || 5-18 ||
Sages look with an equal eye on a Brahmin endowed with learning and humility, on a cow, on an elephant, and even on a dog and an outcaste.

இஹைவ தைர்ஜிதஃ ஸர்கோ யேஷாம் ஸாம்யே ஸ்திதம் மனஃ |
நிர்தோஷம் ஹி ஸமம் ப்ரஹ்ம தஸ்மாத்ப்ரஹ்மணி தே ஸ்திதாஃ || 5-19 ||
Even here (in this world) birth (everything) is overcome by those whose minds rest in equality; Brahman is spotless indeed and equal; therefore, they are established in Brahman.

ந ப்ரஹ்றுஷ்யேத்ப்ரியம் ப்ராப்ய னோத்விஜேத்ப்ராப்ய சாப்ரியம் |
ஸ்திரபுத்திரஸம்மூடோ ப்ரஹ்மவித்ப்ரஹ்மணி ஸ்திதஃ || 5-20 ||
Resting in Brahman, with steady intellect, undeluded, the knower of Brahman neither rejoice on obtaining what is pleasant nor grieve on obtaining what is unpleasant.

பாஹ்யஸ்பர்ஶேஷ்வஸக்தாத்மா வின்தத்யாத்மனி யத்ஸுகம் |
ஸ ப்ரஹ்மயோகயுக்தாத்மா ஸுகமக்ஷயமஶ்னுதே || 5-21 ||
With the self unattached to the external contacts One discovers happiness in the Self; with the self engaged in the meditation of Brahman One attains to the endless happiness.

யே ஹி ஸம்ஸ்பர்ஶஜா போகா துஃகயோனய ஏவ தே |
ஆத்யன்தவன்தஃ கௌன்தேய ன தேஷு ரமதே புதஃ || 5-22 ||
The enjoyments that are born of contacts are generators of pain only, for they have a beginning and an end, O Arjuna! The wise do not rejoice in them.

ஶக்னோதீஹைவ யஃ ஸோடும் ப்ராக்ஶரீரவிமோக்ஷணாத் |
காமக்ரோதோத்பவம் வேகம் ஸ யுக்தஃ ஸ ஸுகீ னரஃ || 5-23 ||
One who is able, while still here in this world to withstand, before the liberation from the body, the impulse born of desire and anger—he is a Yogi, One is a happy man.

யோ‌உன்தஃஸுகோ‌உன்தராராமஸ்ததான்தர்ஜ்யோதிரேவ யஃ |
ஸ யோகீ ப்ரஹ்மனிர்வாணம் ப்ரஹ்மபூதோ‌உதிகச்சதி || 5-24 ||
One who is ever happy within, who rejoices within, who is illumined within, such a Yogi attains absolute freedom or Moksha, himself becoming Brahman.

லபன்தே ப்ரஹ்மனிர்வாணம்றுஷயஃ க்ஷீணகல்மஷாஃ |
சின்னத்வைதா யதாத்மானஃ ஸர்வபூதஹிதே ரதாஃ || 5-25 ||
The sages obtain absolute freedom or Moksha. Their sins have been destroyed, perception of dualities or experience of the pairs of opposites are torn. They are self-disciplined, and only concern or interest on the welfare of all beings.

காமக்ரோதவியுக்தானாம் யதீனாம் யதசேதஸாம் |
அபிதோ ப்ரஹ்மனிர்வாணம் வர்ததே விதிதாத்மனாம் || 5-26 ||
Absolute freedom (or Brahmic bliss) exists on all sides for those self-controlled ascetics who are free from desire and anger, who have controlled their thoughts and who have realised the Self.

ஸ்பர்ஶான்க்றுத்வா பஹிர்பாஹ்யாம்ஶ்சக்ஷுஶ்சைவான்தரே ப்ருவோஃ |
ப்ராணாபானௌ ஸமௌ க்றுத்வா னாஸாப்யன்தரசாரிணௌ || 5-27 ||
யதேன்த்ரியமனோபுத்திர்முனிர்மோக்ஷபராயணஃ |
விகதேச்சாபயக்ரோதோ யஃ ஸதா முக்த ஏவ ஸஃ || 5-28 ||
Shutting out (all) external contacts and fixing the gaze between the eyebrows, equalising the outgoing and incoming breaths moving within the nostrils, With the senses, the mind and the intellect always controlled, having liberation as his supreme goal, free from desire, fear and anger—the sage is verily liberated for ever.

போக்தாரம் யஜ்ஞதபஸாம் ஸர்வலோகமஹேஶ்வரம் |
ஸுஹ்றுதம் ஸர்வபூதானாம் ஜ்ஞாத்வா மாம் ஶான்திம்றுச்சதி || 5-29 ||
(God speaks:) One who knows Me (Brahman) as the enjoyer of sacrifices and austerities, the great Lord of all the worlds and the friend of all beings, attains to peace.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதா ஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுன ஸம்வாதே
கர்மஸம்ன்யாஸயோகோ னாம பஞ்சமோ‌உத்யாயஃ ||5 end||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna ends the fifth discourse entitled: “The Yoga of Renunciation of Action”

Ch# 6: Yoga of Meditation [To TOP]

6 ஆத்ம சம்யம யோகம் அல்லது தியான யோகம் - தியானம், யோகப் பிரஷ்டன் எனும் இரண்டு தலைப்பின் கீழ் வகுத்து வழங்குகிறார். தியானத்தை ஆறு பிரிவுகளில் விளக்குகிறார்.
1. பகிரங்க சாதனை :- தியான நேரத்தில் தவிர மற்ற நேரங்களில் நமது உணவு, உறக்கம், பழக்க வழக்கங்களில் கட்டுப்பாட்டுடன் சமமாக இருக்க வேண்டும். இவைகளே தியானத்தை ஒழுங்கு படுத்தும்.
2. அந்தரங்க சாதனை :- தியானத்தின் போது கடைபிடிக்க வேண்டியவைகளான தூய்மையும் அமைதியுமான இடம், நல்ல ஆசனம் மற்றும் பொருத்தமான நேரத்தை தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
3. தியானத்தின் வகைகள் :- 1. ஞானம் அடைவதற்கு முன்பு மனதை ஒருமுகப்படுத்தும் தியானம் 2. ஞானம் அடைந்த பின்பு நிதித்யாசனம் செய்ய வேண்டும்.
4. தியானத்தின் நன்மைகள் :- தியானத்தினால் மன அமைதி, மன ஒருமுகப்பாடு, ஈஸ்வரனை அடையத் தகுதி மற்றும் தியானத்தினால் பெற்ற ஞானத்தை நம்மில் நிலைபடுத்த இயலும்.
5. தியானத்தின் போது வரும் தடைகள் :- மனம் அலைபாய்தல் (விட்சேபம்) மற்றும் உறக்கம் (லயம்).
6. தடைகள் நீங்க வழிகள் :- வைராக்கியத்துடன் செய்யும் தியானத்தால் மேற்படி தடைகள் நீங்கும். மேலும் வேதாந்த சாத்திரங்கள் கேட்டல், படித்தல், சான்றோர்களின் கூட்டு (சத் சங்கம்) முதலியவைகளால் மனதை வெளிவிசயங்களிலிருந்து நீக்கி, நம்மிடமே வைத்துக் கொள்ள முடியும். மனத்தூய்மை கிடைக்கும் கர்ம யோகத்தை செய்து பழகிய பின்பு அதனை நீக்கி உபாசனா யோகம் எனும் தியானம் செய்ய வேண்டும்.
யோகப் பிரஷ்டன் - பஞ்ச பூதங்களில் தன்னையே பார்ப்பவன் மற்றும் தன்னில் பஞ்ச பூதங்களை பார்ப்பவனே யோகப் பிரஷ்டன் ஆவான். இந்த யோகப்பிரஷ்ட நிலையில் நழுவியவன் (யோகப்பிரஷ்டகம்) இறப்பிற்குப்பின், மறுபிறவியில் அவன் மனக்கட்டுப்பாடு, புலனடக்கம் ஆகிய நற்பண்புகளுடன் பிறப்பான். முற்பிறவியில் செய்த முயற்சிகள் வீண் போகாமல் மேல் நிலைக்கு உயர்வான். (Nature worshipper?)

அத ஷஷ்டோ‌உத்யாயஃ |
ஶ்ரீபகவானுவாச |
அனாஶ்ரிதஃ கர்மபலம் கார்யம் கர்ம கரோதி யஃ |
ஸ ஸம்ன்யாஸீ ச யோகீ ச ன னிரக்னிர்ன சாக்ரியஃ || 6-1 ||
The Lord said: One who performs his bounden duty without depending on the fruits of his actions—he is a Sannyasin and a Yogi, not One who is without fire and without action.

யம் ஸம்ன்யாஸமிதி ப்ராஹுர்யோகம் தம் வித்தி பாம்டவ |
ந ஹ்யஸம்ன்யஸ்தஸம்கல்போ யோகீ பவதி கஶ்சன || 6-2 ||
Do thou, O Arjuna, know Yoga to be that which they call renunciation; no one verily becomes a Yogi who has not renounced thoughts! Karma Yoga is a means or a stepping stone to the Yoga of meditation. In order to encourage the practice of Karma Yoga it is stated here that it is Sannyasa.

ஆருருக்ஷோர்முனேர்யோகம் கர்ம காரணமுச்யதே |
யோகாரூடஸ்ய தஸ்யைவ ஶமஃ காரணமுச்யதே || 6-3 ||
For a sage who wishes to attain to Yoga, action is said to be the means; for the same sage who has attained to Yoga, inaction (quiescence) is said to be the means.

யதா ஹி னேன்த்ரியார்தேஷு ன கர்மஸ்வனுஷஜ்ஜதே |
ஸர்வஸம்கல்பஸம்ன்யாஸீ யோகாரூடஸ்ததோச்யதே || 6-4 ||
When a person is not attached to the sense-objects or to actions, having renounced all thoughts, then One is said to have attained to Yoga.

உத்தரேதாத்மனாத்மானம் னாத்மானமவஸாதயேத் |
ஆத்மைவ ஹ்யாத்மனோ பன்துராத்மைவ ரிபுராத்மனஃ || 6-5 ||
Let a person lift himself by his own Self alone; let one not lower himself, for this self alone is the friend of oneself and this self alone is the enemy of oneself.

பன்துராத்மாத்மனஸ்தஸ்ய யேனாத்மைவாத்மனா ஜிதஃ |
அனாத்மனஸ்து ஶத்ருத்வே வர்தேதாத்மைவ ஶத்ருவத் || 6-6 ||
The self is the friend of one who has conquered oneself. But to the unconquered self, this self stands as an enemy like the (external) foe.

ஜிதாத்மனஃ ப்ரஶான்தஸ்ய பரமாத்மா ஸமாஹிதஃ |
ஶீதோஷ்ணஸுகதுஃகேஷு ததா மானாபமானயோஃ || 6-7 ||
The Supreme Self of one who is self-controlled and peaceful. That person is balanced or indifferent to cold and heat, pleasure and pain, as also in honour and dishonour.

ஜ்ஞானவிஜ்ஞானத்றுப்தாத்மா கூடஸ்தோ விஜிதேன்த்ரியஃ |
யுக்த இத்யுச்யதே யோகீ ஸமலோஷ்டாஶ்மகாஞ்சனஃ || 6-8 ||
The Yogi who is satisfied with the knowledge and the wisdom (of the Self), has conquered the senses. For a yogi a lump of earth, a piece of stone and gold (any precious stone) are the same. Such a person is said to be balanced (or has attained the state of Nirvikalpa Samadhi).

ஸுஹ்றுன்மித்ரார்யுதாஸீனமத்யஸ்தத்வேஷ்யபன்துஷு |
ஸாதுஷ்வபி ச பாபேஷு ஸமபுத்திர்விஶிஷ்யதே || 6-9 ||
One who is of the same mind (or treats or behaves or reacts in the same way) to the good-hearted, friends, enemies, the indifferent, the neutral, the hateful, the relatives, the righteous and the unrighteous, is an excellent person.

யோகீ யுஞ்ஜீத ஸததமாத்மானம் ரஹஸி ஸ்திதஃ |
ஏகாகீ யதசித்தாத்மா னிராஶீரபரிக்ரஹஃ || 6-10 ||
Let the Yogi try constantly to keep the mind steady, remaining in solitude, (sitting) alone, controlling the mind and the body, and free from hope and greed.

ஶுசௌ தேஶே ப்ரதிஷ்டாப்ய ஸ்திரமாஸனமாத்மனஃ |
நாத்யுச்ச்ரிதம் னாதினீசம் சைலாஜினகுஶோத்தரம் || 6-11 ||
தத்ரைகாக்ரம் மனஃ க்றுத்வா யதசித்தேன்த்ரியக்ரியாஃ |
உபவிஶ்யாஸனே யுஞ்ஜ்யாத்யோகமாத்மவிஶுத்தயே || 6-12 ||
In a clean spot, having established a firm seat (neither too high nor too low), made of a cloth, a skin and kusha grass, one over the other, with the mind one-pointed, controling the mind and the senses, seated on the seat, one practise Yoga for the purification of the self.

ஸமம் காயஶிரோக்ரீவம் தாரயன்னசலம் ஸ்திரஃ |
ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய னாஸிகாக்ரம் ஸ்வம் திஶஶ்சானவலோகயன் || 6-13 ||
ப்ரஶான்தாத்மா விகதபீர்ப்ரஹ்மசாரிவ்ரதே ஸ்திதஃ |
மனஃ ஸம்யம்ய மச்சித்தோ யுக்த ஆஸீத மத்பரஃ || 6-14 ||
Let one firmly hold his body, head and neck erect and perfectly still, gazing at the tip of one's nose, without looking around, Serene-minded, fearless, firm in the vow of a celibacy, having controlled the mind, thinking of Me (Almighty Brahman) and balanced in mind, let him sit, realizing Me or Brahman as supreme goal.

யுஞ்ஜன்னேவம் ஸதாத்மானம் யோகீ னியதமானஸஃ |
ஶான்திம் னிர்வாணபரமாம் மத்ஸம்ஸ்தாமதிகச்சதி || 6-15 ||
Thus, always keeping the mind balanced, the Yogi, with the mind controlled, attains the peace abiding in Me (Brahman), which culminates in liberation.

நாத்யஶ்னதஸ்து யோகோ‌உஸ்தி ன சைகான்தமனஶ்னதஃ |
ந சாதிஸ்வப்னஶீலஸ்ய ஜாக்ரதோ னைவ சார்ஜுன || 6-16 ||
Verily Yoga is not possible for a person who eats too much or does not eat at all; who sleeps too much or who is (always) awake, O Arjuna! Not ot be extermist, with moderation.

யுக்தாஹாரவிஹாரஸ்ய யுக்தசேஷ்டஸ்ய கர்மஸு |
யுக்தஸ்வப்னாவபோதஸ்ய யோகோ பவதி துஃகஹா || 6-17 ||
Yoga becomes the destroyer of pain for one who is always moderate in eating and recreation (sports, exercise, entertainment etc.), who is moderate in actions, sleep and wakefulness.

யதா வினியதம் சித்தமாத்மன்யேவாவதிஷ்டதே |
நிஃஸ்ப்றுஹஃ ஸர்வகாமேப்யோ யுக்த இத்யுச்யதே ததா || 6-18 ||
When the perfectly controlled mind rests in the Self only, free from longing for the objects of desire, then it is said to be United (with Supreme).

யதா தீபோ னிவாதஸ்தோ னேங்கதே ஸோபமா ஸ்ம்றுதா |
யோகினோ யதசித்தஸ்ய யுஞ்ஜதோ யோகமாத்மனஃ || 6-19 ||
Yogi with controlled mind, absorbed in the Yoga of the Self, can be compared to a lamp placed in a windless spot which does not flicker.

யத்ரோபரமதே சித்தம் னிருத்தம் யோகஸேவயா |
யத்ர சைவாத்மனாத்மானம் பஶ்யன்னாத்மனி துஷ்யதி || 6-20 ||
When the mind, restrained by the practice of Yoga, attains to quietude, and when, seeing the Self by the Self, One is satisfied in one's own Self.

ஸுகமாத்யன்திகம் யத்தத்புத்திக்ராஹ்யமதீன்த்ரியம் |
வேத்தி யத்ர ன சைவாயம் ஸ்திதஶ்சலதி தத்த்வதஃ || 6-21 ||
When One (the Yogi) feels that infinite bliss which can be grasped by the (pure) intellect and which transcends the senses, and, established wherein One never moves from the Reality,

யம் லப்த்வா சாபரம் லாபம் மன்யதே னாதிகம் ததஃ |
யஸ்மின்ஸ்திதோ ன துஃகேன குருணாபி விசால்யதே || 6-22 ||
Having obtained, One thinks there is no other gain superior to it; Established, One is not affected by extreme sorrow

தம் வித்யாத்துஃகஸம்யோகவியோகம் யோகஸம்ஜ்ஞிதம் |
ஸ னிஶ்சயேன யோக்தவ்யோ யோகோ‌உனிர்விண்ணசேதஸா || 6-23 ||
Let that be known by the name of Yoga, the severance from union is pain. This Yoga should be practised with determination and with enthusiasm and high spirits.

ஸம்கல்பப்ரபவான்காமாம்ஸ்த்யக்த்வா ஸர்வானஶேஷதஃ |
மனஸைவேன்த்ரியக்ராமம் வினியம்ய ஸமன்ததஃ || 6-24 ||
Abandoning without reserve all the desires born of Sankalpa, and completely restraining the whole group of senses by the mind from all directions. Includes certain desires kept for secret gratification.

ஶனைஃ ஶனைருபரமேத்புத்த்யா த்றுதிக்றுஹீதயா |
ஆத்மஸம்ஸ்தம் மனஃ க்றுத்வா ன கிம்சிதபி சின்தயேத் || 6-25 ||
Little by little let one attain to quietude by the intellect held firmly; having made the mind establish itself in the Self, let him not think of anything. Quietude refers to a state of stillness or calmness or with out agitation.

யதோ யதோ னிஶ்சரதி மனஶ்சஞ்சலமஸ்திரம் |
ததஸ்ததோ னியம்யைததாத்மன்யேவ வஶம் னயேத் || 6-26 ||
From whatever cause the restless, unsteady mind wanders away, from that let him restrain it and bring it under the control of the Self alone.

ப்ரஶான்தமனஸம் ஹ்யேனம் யோகினம் ஸுகமுத்தமம் |
உபைதி ஶான்தரஜஸம் ப்ரஹ்மபூதமகல்மஷம் || 6-27 ||
Supreme bliss verily comes to this Yogi whose mind is quite peaceful, whose passion is quieted, who has become Brahman, and who is free from sin.

யுஞ்ஜன்னேவம் ஸதாத்மானம் யோகீ விகதகல்மஷஃ |
ஸுகேன ப்ரஹ்மஸம்ஸ்பர்ஶமத்யன்தம் ஸுகமஶ்னுதே || 6-28 ||
The Yogi, always engaging the mind thus (in the practice of Yoga), freed from sins, easily enjoys the infinite bliss of contact with Brahman (the Eternal).

ஸர்வபூதஸ்தமாத்மானம் ஸர்வபூதானி சாத்மனி |
ஈக்ஷதே யோகயுக்தாத்மா ஸர்வத்ர ஸமதர்ஶனஃ || 6-29 ||
With the mind harmonised by Yoga One sees the Self abiding in all beings and all beings in the Self; One sees the same everywhere.

யோ மாம் பஶ்யதி ஸர்வத்ர ஸர்வம் ச மயி பஶ்யதி |
தஸ்யாஹம் ன ப்ரணஶ்யாமி ஸ ச மே ன ப்ரணஶ்யதி || 6-30 ||
One who sees Me (Brahman) everywhere and sees everything in Me (Brahman), One does not become separated from Me (Brahman) nor do I become separated from him.

ஸர்வபூதஸ்திதம் யோ மாம் பஜத்யேகத்வமாஸ்திதஃ |
ஸர்வதா வர்தமானோ‌உபி ஸ யோகீ மயி வர்ததே || 6-31 ||
One who, being established in unity, worships Me (Brahman) who dwells in all beings, abides in Me (Brahman), whatever may be his mode of living.

ஆத்மௌபம்யேன ஸர்வத்ர ஸமம் பஶ்யதி யோ‌உர்ஜுன |
ஸுகம் வா யதி வா துஃகம் ஸ யோகீ பரமோ மதஃ || 6-32 ||
O Arjuna, One who, through the likeness of the Self, sees equality everywhere, be it pleasure or pain, is regarded as the highest (or perfect) Yogi!

அர்ஜுன உவாச |
யோ‌உயம் யோகஸ்த்வயா ப்ரோக்தஃ ஸாம்யேன மதுஸூதன |
ஏதஸ்யாஹம் ன பஶ்யாமி சஞ்சலத்வாத்ஸ்திதிம் ஸ்திராம் || 6-33 ||
Arjuna said: This Yoga of equanimity taught by Thee, O Krishna, I do not see its steady continuance, because of restlessness (of the mind)!

சஞ்சலம் ஹி மனஃ க்றுஷ்ண ப்ரமாதி பலவத்த்றுடம் |
தஸ்யாஹம் னிக்ரஹம் மன்யே வாயோரிவ ஸுதுஷ்கரம் || 6-34 ||
The mind verily is restless, turbulent, strong and unyielding, O Krishna! I deem it as difficult to control as to control the wind. The mind is always restless. It is also turbulent and impetuous, strong and obstinate. The mind is even more difficult to control than the wind.

ஶ்ரீபகவானுவாச |
அஸம்ஶயம் மஹாபாஹோ மனோ துர்னிக்ரஹம் சலம் |
அப்யாஸேன து கௌன்தேய வைராக்யேண ச க்றுஹ்யதே || 6-35 ||
The Lord said: Undoubtedly, O mighty-armed Arjuna, the mind is difficult to control and restless; but, by practice and by dispassion it may or can be restrained!

அஸம்யதாத்மனா யோகோ துஷ்ப்ராப இதி மே மதிஃ |
வஶ்யாத்மனா து யததா ஶக்யோ‌உவாப்துமுபாயதஃ || 6-36 ||
I think that Yoga is hard to be attained by one of uncontrolled self, but the self-controlled and striving one attains to it by the (proper) means.

அர்ஜுன உவாச |
அயதிஃ ஶ்ரத்தயோபேதோ யோகாச்சலிதமானஸஃ |
அப்ராப்ய யோகஸம்ஸித்திம் காம் கதிம் க்றுஷ்ண கச்சதி || 6-37 ||
Arjuna said: One who is unable to control himself though One has the faith, and whose mind wanders away from Yoga, what end does One meet, having failed to attain perfection in Yoga, O Krishna?

கச்சின்னோபயவிப்ரஷ்டஶ்சின்னாப்ரமிவ னஶ்யதி |
அப்ரதிஷ்டோ மஹாபாஹோ விமூடோ ப்ரஹ்மணஃ பதி || 6-38 ||
Fallen from both, does One not perish like a rent cloud, supportless, O mighty-armed (Krishna), deluded on the path of Brahman?

ஏதன்மே ஸம்ஶயம் க்றுஷ்ண சேத்துமர்ஹஸ்யஶேஷதஃ |
த்வதன்யஃ ஸம்ஶயஸ்யாஸ்ய சேத்தா ன ஹ்யுபபத்யதே || 6-39 ||
This doubt of mine, O Krishna, do Thou completely dispel, because it is not possible for any but Thee to dispel this doubt. (Good guru is GOD)

ஶ்ரீபகவானுவாச |
பார்த னைவேஹ னாமுத்ர வினாஶஸ்தஸ்ய வித்யதே |
ந ஹி கல்யாணக்றுத்கஶ்சித்துர்கதிம் தாத கச்சதி || 6-40 ||
The Lord said: O Arjuna, neither in this world, nor in the next world is there destruction for a Yogi; none, verily, who does good, O My son, ever comes to grief!

ப்ராப்ய புண்யக்றுதாம் லோகானுஷித்வா ஶாஶ்வதீஃ ஸமாஃ |
ஶுசீனாம் ஶ்ரீமதாம் கேஹே யோகப்ரஷ்டோ‌உபிஜாயதே || 6-41 ||
Having attained to the worlds of the righteous and, having dwelt there for everlasting years, One who fell from Yoga is reborn in the house of the pure and wealthy.

அதவா யோகினாமேவ குலே பவதி தீமதாம் |
ஏதத்தி துர்லபதரம் லோகே ஜன்ம யதீத்றுஶம் || 6-42 ||
Or One is born in a family of even the wise Yogis; verily a birth like this is very difficult to obtain in this world.

தத்ர தம் புத்திஸம்யோகம் லபதே பௌர்வதேஹிகம் |
யததே ச ததோ பூயஃ ஸம்ஸித்தௌ குருனன்தன || 6-43 ||
There One comes in touch with the knowledge acquired in his former body and strives more than before for perfection, O Arjuna!

பூர்வாப்யாஸேன தேனைவ ஹ்ரியதே ஹ்யவஶோ‌உபி ஸஃ |
ஜிஜ்ஞாஸுரபி யோகஸ்ய ஶப்தப்ரஹ்மாதிவர்ததே || 6-44 ||
By that very former practice One is borne on in spite of himself. Even One who merely wishes to know Yoga transcends the Brahmic word. One who had fallen from Yoga is carried to the goal, by the force of the impressions of his past Yogic practices. May not be willing to adopt the course of Yogic discipline due to the force of some evil Karma.

ப்ரயத்னாத்யதமானஸ்து யோகீ ஸம்ஶுத்தகில்பிஷஃ |
அனேகஜன்மஸம்ஸித்தஸ்ததோ யாதி பராம் கதிம் || 6-45 ||
But, the Yogi who strives with assiduity, purified of sins and perfected gradually through many births, reaches the highest goal.

தபஸ்விப்யோ‌உதிகோ யோகீ ஜ்ஞானிப்யோ‌உபி மதோ‌உதிகஃ |
கர்மிப்யஶ்சாதிகோ யோகீ தஸ்மாத்யோகீ பவார்ஜுன || 6-46 ||
The Yogi is thought to be superior to the ascetics and even superior to persons of knowledge (obtained through the study of scriptures); One is also superior to persons of action; therefore, be thou a Yogi, O Arjuna!

யோகினாமபி ஸர்வேஷாம் மத்கதேனான்தராத்மனா |
ஶ்ரத்தாவான்பஜதே யோ மாம் ஸ மே யுக்ததமோ மதஃ || 6-47 ||
And among all the Yogis, One who, full of faith and with his inner self merged in Me (Brahman), worships Me (Brahman), One is deemed by Me (Brahman) to be the most devout.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
ஆத்மஸம்யமயோகோ னாம ஷஷ்டோ‌உத்யாயஃ ||6 ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the sixth discourse entitled: “The Yoga of Meditation”

Ch# 7: Yoga of Wisdom and Realisation [To TOP]

The Lord has already given a clear description of the all-pervading static and infinite state of Brahmam. Now Sri Krishna proceeds to explain His (Brahmam's) manifestations as the universe and the power behind it. He speaks of these manifestations as lower and higher Prakritis of Brahmam. The lower Prakriti is made up of the five elements, mind, ego and intellect. The higher Prakriti is the life-element which upholds the universe, activates it and causes its appearance and final dissolution.

Krishna says that whatever exists is nothing but Brahmam, which is the cause of the appearance of the universe and all things in it. Everything is strung like clusters of gems on a string. Brahmam is the essence, substance and substratum of everything, whether visible or invisible. Although everything is in Brahmam, yet Brahmam transcends everything as the actionless Self. Prakriti or Nature is made up of the three Gunas or qualities—Sattwa, Rajas and Tamas. These three qualities delude the soul and make it forget its true nature, which is one with Brahmam. This delusion, termed Maya, can only be removed by the Grace of the Lord Himself.

Thus Arjuna has been taught the highest form of devotion, which leads to union with static aspect and dynamic Prakriti of God. Krishna tells him that there are also other forms of devotion which are inferior as they are performed with various motives. The distressed, the wise the seeker of divine wisdom, and one who desires wealth, all worship the Lord. Of these the Lord sees the wise as dearest to Him. Such a devotee loves the Lord for the sake of pure love alone. Whatever form the devotee worships, the ultimate goal is the Lord (Krishna) and The Lord accepts such worship.

7 ஞான விஞ்ஞான யோகம் - 1. ஈஸ்வர தத்துவம் 2. பக்தி/பக்தன் 3. பக்தியின் மேன்மை எனும் மூன்று தலைப்புக்களில் எடுத்துரைக்கிறார்.
ஈஸ்வர தத்துவம் - நாம் அனுபவிக்கும் இந்த உலகை பராபிரகிருதி எனும் இறைத் தத்துவமாகவும், அபராபிரகிருதி எனும் சடமான தத்துவமாகவும் பகவான் இரண்டாகப் பிரிக்கிறார். இந்த உடல், உலகை அறியும் சடப்பொருளாக உள்ளது. இந்த சட தத்துவமும் (அபராபிரகிருதி), இறைத்தத்துவமும் (பராபிரகிருதி) நானே என அறிமுகப்படுத்துகிறார் பகவான். பராபிரகிருதி என்பது மேலான, நிலையான, சத்தியமான இறைத்தத்துவம் ஆகும். அபராபிரகிருதி என்பது கீழான நிலையற்ற சடதத்துவம் ஆகும். சடதத்துவம் மாயையின் வசத்திற்குட்பட்டது. மேலும் இது நிலையற்றதும் அழியக்கூடியதும் ஆகும் (மித்யா). இந்த மாயை பகவானின் வெளிப்பாடே என்று ஈஸ்வர தத்துவத்தை கண்ணன் விளக்குகிறார்.
பக்தி / பக்தன் - தன்னை வழிபடுபவர்கள் மற்றும் வழிபடாதவர்கள் என இரண்டாக பிரிக்கிறார். மேலும் செம்மையான மனம் இல்லாதவர்கள் பகவானை வழிபட மாட்டார்கள் என்று இடித்துரைக்கிறார். பகவானை வழிபடும் பக்தர்களை நான்காக பிரிக்கிறார். 1. தங்கள் விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்கு மட்டும் பகவானை வழிபடும் பக்தர்கள். 2. ஆபத்திலிருந்தும், நோய்களிலிருந்தும் மற்றும் துயரங்களிலிருந்தும் தங்களை காத்துக் கொள்வதற்கு மட்டும் பகவானை வழிபடும் பக்தர்கள். 3. பகவானையே அடைய வேண்டும் எனும் நோக்கில் பகவானை வழிபடும் பக்தர்கள். 4. பகவானை அறிந்து கொள்ள சாதனை செய்யும் ஞானி பக்தன். இந்த ஞானி பக்தனே அனைத்து பக்த்ர்களில் உயர்வானவன் என்று பகவான் ஞானியை புகழ்கிறார்.
பக்தியின் மேன்மை - மாயையை யாராலும் வெல்ல முடியாது. பகவானை சரணாகதி அடைந்து பக்தி செலுத்துபவன் மாயையை (அறியாமையை) கடக்க பகவான் அருள் புரிகிறார். எவரேவர் எந்த நோக்கத்துடன் பகவானிடம் பக்தி செலுத்துகிறார்களோ அவரவர்களின் கோரிக்கையை பகவான் நிறைவேற்றுகிறார். பகவானுக்கு எந்த பக்தனிடத்திலும் விருப்பு - வெறுப்பு இல்லை. மேலும் பகவானை அறிவது எளிதல்ல. பகவான் அனைத்தையும் அறிபவன். ஆனால் சீவர்கள் பகவானை அறிய இயலாது. சீவர்கள் பிறந்தவுடன் இருமை எனும் விருப்பு - வெறுப்புகளுடன் உள்ளான். இது சீவர்களின் இயற்கை குணமாகும். பிறகு எவர்கள் இந்த விருப்பு - வெறுப்பு எனும் இருமையிலிருந்து விடுபட்டு, அத்யாத்மம், அதிதெய்வம், அதியக்ஞம், அதிபூதம் எனும் தத்துவங்களை அறிந்தவர்கள் என்னிடம் பக்தி செலுத்தி மோட்சம் எனும் (வீடுபேறு) அடைகிறார்கள்.

அத ஸப்தமோ‌உத்யாயஃ |
ஶ்ரீபகவானுவாச |
மய்யாஸக்தமனாஃ பார்த யோகம் யுஞ்ஜன்மதாஶ்ரயஃ |
அஸம்ஶயம் ஸமக்ரம் மாம் யதா ஜ்ஞாஸ்யஸி தச்ச்றுணு || 7-1 ||
The Lord said: O Arjuna, hear how you shall without doubt know Me (Brahman) fully, with the mind intent on Me (Brahman), practising Yoga and taking refuge in Me! If you sing the glories and attributes of the Lord, you will develop Intense love for the Lord, which is real devotion. With this you must surely get full knowledge of the Self.

ஜ்ஞானம் தே‌உஹம் ஸவிஜ்ஞானமிதம் வக்ஷ்யாம்யஶேஷதஃ |
யஜ்ஜ்ஞாத்வா னேஹ பூயோ‌உன்யஜ்ஜ்ஞாதவ்யமவஶிஷ்யதே || 7-2 ||
I shall declare to thee in full this knowledge combined with direct realisation, after knowing which nothing more here remains to be known.

மனுஷ்யாணாம் ஸஹஸ்ரேஷு கஶ்சித்யததி ஸித்தயே |
யததாமபி ஸித்தானாம் கஶ்சின்மாம் வேத்தி தத்த்வதஃ || 7-3 ||
Among thousands of persons, one perchance strives for perfection; even among those successful strivers, only one perchance knows Me (Brahman) in essence.

பூமிராபோ‌உனலோ வாயுஃ கம் மனோ புத்திரேவ ச |
அஹம்கார இதீயம் மே பின்னா ப்ரக்றுதிரஷ்டதா || 7-4 ||
Earth, water, fire, air, ether, mind, intellect and egoism—thus is My (Lord's) Nature divided eightfold.

அபரேயமிதஸ்த்வன்யாம் ப்ரக்றுதிம் வித்தி மே பராம் |
ஜீவபூதாம் மஹாபாஹோ யயேதம் தார்யதே ஜகத் || 7-5 ||
This is the inferior Prakriti, O mighty-armed (Arjuna)! Know thou as different from it My higher Prakriti (Nature), the very life-element by which this world is upheld.

ஏதத்யோனீனி பூதானி ஸர்வாணீத்யுபதாரய |
அஹம் க்றுத்ஸ்னஸ்ய ஜகதஃ ப்ரபவஃ ப்ரலயஸ்ததா || 7-6 ||
Know that these two (My higher and lower Natures) are the womb of all beings. So, I am the source and dissolution of the whole universe.

மத்தஃ பரதரம் னான்யத்கிம்சிதஸ்தி தனம்ஜய |
மயி ஸர்வமிதம் ப்ரோதம் ஸூத்ரே மணிகணா இவ || 7-7 ||
There is nothing whatsoever higher than Me (Brahman), O Arjuna! All this is strung on Me (Brahman) as clusters of gems on a string. There is no other cause of the universe but Me. I alone am the cause of the universe.

ரஸோ‌உஹமப்ஸு கௌன்தேய ப்ரபாஸ்மி ஶஶிஸூர்யயோஃ |
ப்ரணவஃ ஸர்வவேதேஷு ஶப்தஃ கே பௌருஷம் ன்றுஷு || 7-8 ||
I am the sapidity in water, O Arjuna! I am the light in the moon and the sun; I am the syllable Om in all the Vedas, sound in ether, and virility in men.

புண்யோ கன்தஃ ப்றுதிவ்யாம் ச தேஜஶ்சாஸ்மி விபாவஸௌ |
ஜீவனம் ஸர்வபூதேஷு தபஶ்சாஸ்மி தபஸ்விஷு || 7-9 ||
I am the sweet fragrance in earth and the brilliance in fire, the life in all beings; and I am austerity in ascetics.

பீஜம் மாம் ஸர்வபூதானாம் வித்தி பார்த ஸனாதனம் |
புத்திர்புத்திமதாமஸ்மி தேஜஸ்தேஜஸ்வினாமஹம் || 7-10 ||
Know Me (Brahman), O Arjuna, as the eternal seed of all beings; I am the intelligence of the intelligent; the splendour of the splendid objects am I!

பலம் பலவதாம் சாஹம் காமராகவிவர்ஜிதம் |
தர்மாவிருத்தோ பூதேஷு காமோ‌உஸ்மி பரதர்ஷப || 7-11 ||
Of the strong, I am the strength devoid of desire and attachment, and in (all) beings, I am the desire unopposed to Dharma, O Arjuna!

யே சைவ ஸாத்த்விகா பாவா ராஜஸாஸ்தாமஸாஶ்ச யே |
மத்த ஏவேதி தான்வித்தி ன த்வஹம் தேஷு தே மயி || 7-12 ||
Whatever being (and objects) that are pure, active and inert, know that they proceed from Me. They are in Me (Brahman), yet I am not in them.

த்ரிபிர்குணமயைர்பாவைரேபிஃ ஸர்வமிதம் ஜகத் |
மோஹிதம் னாபிஜானாதி மாமேப்யஃ பரமவ்யயம் || 7-13 ||
Deluded by these Natures (states or things) composed of the three qualities of Nature, all this world does not know Me (Brahman) as distinct from them and immutable.

தைவீ ஹ்யேஷா குணமயீ மம மாயா துரத்யயா |
மாமேவ யே ப்ரபத்யன்தே மாயாமேதாம் தரன்தி தே || 7-14 ||
Verily this divine illusion of Mine made up of the qualities (of Nature) is difficult to cross over; those who take refuge in Me (Brahman) alone cross over this illusion.

ந மாம் துஷ்க்றுதினோ மூடாஃ ப்ரபத்யன்தே னராதமாஃ |
மாயயாபஹ்றுதஜ்ஞானா ஆஸுரம் பாவமாஶ்ரிதாஃ || 7-15 ||
The evil-doers and the deluded, who are the lowest of men, do not seek Me; they whose knowledge is destroyed by illusion follow the ways of demons.

சதுர்விதா பஜன்தே மாம் ஜனாஃ ஸுக்றுதினோ‌உர்ஜுன |
ஆர்தோ ஜிஜ்ஞாஸுரர்தார்தீ ஜ்ஞானீ ச பரதர்ஷப || 7-16 ||
Four kinds of virtuous persons worship Me (Brahman), O Arjuna! They are the distressed, the seeker of knowledge, the seeker of wealth, and the wise, O lord of the Bharatas!

தேஷாம் ஜ்ஞானீ னித்யயுக்த ஏகபக்திர்விஶிஷ்யதே |
ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞானினோ‌உத்யர்தமஹம் ஸ ச மம ப்ரியஃ || 7-17 ||
Of them, the wise, ever steadfast and devoted to the One, excels (is the best); for, I am exceedingly dear to the wise and One is dear to Me.

உதாராஃ ஸர்வ ஏவைதே ஜ்ஞானீ த்வாத்மைவ மே மதம் |
ஆஸ்திதஃ ஸ ஹி யுக்தாத்மா மாமேவானுத்தமாம் கதிம் || 7-18 ||
Noble indeed are all these; but I deem the wise person as My very Self; for, steadfast in mind, One is established in Me (Brahman) alone as the supreme goal.

பஹூனாம் ஜன்மனாமன்தே ஜ்ஞானவான்மாம் ப்ரபத்யதே |
வாஸுதேவஃ ஸர்வமிதி ஸ மஹாத்மா ஸுதுர்லபஃ || 7-19 ||
At the end of many births the wise person comes to Me (Brahman), realising that all this is Vasudeva (the innermost Self); such a great soul (Mahatma) is very hard to find.

காமைஸ்தைஸ்தைர்ஹ்றுதஜ்ஞானாஃ ப்ரபத்யன்தே‌உன்யதேவதாஃ |
தம் தம் னியமமாஸ்தாய ப்ரக்றுத்யா னியதாஃ ஸ்வயா || 7-20 ||
Those whose wisdom has been rent away by this or that desire, go to other gods, following this or that rite, led by their own nature.

யோ யோ யாம் யாம் தனும் பக்தஃ ஶ்ரத்தயார்சிதுமிச்சதி |
தஸ்ய தஸ்யாசலாம் ஶ்ரத்தாம் தாமேவ விததாம்யஹம் || 7-21 ||
Whatsoever form any devotee desires to worship with faith—that (same) faith of his I make firm and unflinching.

ஸ தயா ஶ்ரத்தயா யுக்தஸ்தஸ்யாராதனமீஹதே |
லபதே ச ததஃ காமான்மயைவ விஹிதான்ஹி தான் || 7-22 ||
Endowed with that faith, One engages in the worship of that (form), and from it One obtains his desire, these being verily ordained by Me (alone).

அன்தவத்து பலம் தேஷாம் தத்பவத்யல்பமேதஸாம் |
தேவான்தேவயஜோ யான்தி மத்பக்தா யான்தி மாமபி || 7-23 ||
Verily the reward (fruit) that accrues to those persons of small intelligence is finite. The worshippers of the gods go to them, but My devotees come to Me.

அவ்யக்தம் வ்யக்திமாபன்னம் மன்யன்தே மாமபுத்தயஃ |
பரம் பாவமஜானன்தோ மமாவ்யயமனுத்தமம் || 7-24 ||
The foolish think of Me (Brahman), the Unmanifest, as having manifestation, knowing not My higher, immutable and most excellent nature.

நாஹம் ப்ரகாஶஃ ஸர்வஸ்ய யோகமாயாஸமாவ்றுதஃ |
மூடோ‌உயம் னாபிஜானாதி லோகோ மாமஜமவ்யயம் || 7-25 ||
I am not manifest to all (as I am), being veiled by the Yoga Maya. This deluded world does not know Me (Brahman), the unborn and imperishable.

வேதாஹம் ஸமதீதானி வர்தமானானி சார்ஜுன |
பவிஷ்யாணி ச பூதானி மாம் து வேத ன கஶ்சன || 7-26 ||
I know, O Arjuna, the beings of the past, the present and the future, but no one knows Me.

இச்சாத்வேஷஸமுத்தேன த்வன்த்வமோஹேன பாரத |
ஸர்வபூதானி ஸம்மோஹம் ஸர்கே யான்தி பரம்தப || 7-27 ||
By the delusion of the pairs of opposites arising from desire and aversion, O Bharata, all beings are subject to delusion at birth, O Parantapa!

யேஷாம் த்வன்தகதம் பாபம் ஜனானாம் புண்யகர்மணாம் |
தே த்வன்த்வமோஹனிர்முக்தா பஜன்தே மாம் த்றுடவ்ரதாஃ || 7-28 ||
But those persons of virtuous deeds whose sins have come to an end, and who are freed from the delusion of the pairs of opposites, worship Me (Brahman), steadfast in their vows.

ஜராமரணமோக்ஷாய மாமாஶ்ரித்ய யதன்தி யே |
தே ப்ரஹ்ம தத்விதுஃ க்றுத்ஸ்னமத்யாத்மம் கர்ம சாகிலம் || 7-29 ||
Those who strive for liberation from old age and death, taking refuge in Me (Brahman), realise in full that Brahman, the whole knowledge of the Self and all action.

ஸாதிபூதாதிதைவம் மாம் ஸாதியஜ்ஞம் ச யே விதுஃ |
ப்ரயாணகாலே‌உபி ச மாம் தே விதுர்யுக்தசேதஸஃ || 7-30 ||
Those who know Me (Brahman) with the Adhibhuta (pertaining to the elements), the Adhidaiva (pertaining to the gods), and Adhiyajna (pertaining to the sacrifice), know Me (Brahman) even at the time of death, steadfast in mind. They who are steadfast in mind, who have taken refuge in Me (Brahman), who know Me (Brahman) as knowledge of elements on the physical plane, as knowledge of gods on the celestial or mental plane, as knowledge of sacrifice in the realm of sacrifice,—they are not affected by death.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
ஜ்ஞானவிஜ்ஞானயோகோ னாம ஸப்தமோ‌உத்யாயஃ ||7 ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the seventh discourse entitled: “The Yoga of Wisdom and Realisation”

Ch# 8: Yoga of the Imperishable Brahman [To TOP]

8 அட்சர பிரம்ம யோகம் - மூன்று தலைப்புகளில் விளக்கப்படுகிறது. 1. அருச்சுனனின் கேள்வியும், பகவானின் பதிலும் 2. மரண காலத்தில் பகவானை நினைத்தல் 3. மரணத்தின் இரண்டு வழிகள் (மார்க்கத்துயம்).
அழியாத பொருள் (வஸ்து) எது? என்ற அருச்சுனனின் கேள்விக்கு பகவான், அழியாத பொருள் பிரம்மம் ஒன்றே என பதில் அளிக்கிறார். பிரம்மத்தின் தன்மையான ஜீவாத்மாவை அத்யாத்மம் என்பர். மேலும் தோன்றுவது, அழிவது என்ற தன்மையுடன் கூடியவை அனைத்தும் அதிபூதம் ஆகும். படைக்கும் தொழில் செய்யும் நான்முக பிரம்மாவை அதிதைவம் ஆவார். சீவர்களில் பிரம்ம சைதன்யம் எனப்படும் ஞானமாக நானே அந்தர்யாமி உருவில் அதியக்ஞம் ஆக இருக்கிறேன்.
மரண காலத்திற்கு முன்பும், மரண காலத்திலும் தொடர்ந்து பகவானை நினைத்து தியானிப்பவனுக்கு, அதன்படி அந்த சீவனுக்கு மறுபிறவி நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. எனவே பகவான் நாமத்தை என்றும் நினைத்துக் கொண்டே இறப்பவன் பகவானை அடைகிறான். (may mean: ஒருவன் வாழ்க்கை முழுவதும் எதை நினைத்துக் கொண்டு இருந்தானோ, அதையே மரணகாலத்திலும் நினைப்பான். எனவே உடல்நிலை நன்கு இருக்கும் போது, எல்லா காலத்திலும் பகவான் நாமத்தை தியானித்துப் பழகியவன்தான் மரணகாலத்திலும் பகவானை நினைப்பான்.)
கிரம முக்தி எனில் ஒருவன் இந்த பிறவியில் முழு பிரம்ம ஞானத்தை அடைய இயலாவிட்டாலும், தான் செய்த புண்ணியம் காரணமாக பிரம்மலோகத்தை அடைந்து, அங்கு முழு பிரம்ம ஞானம் அடைந்து மறுபிறப்பில்லா பேற்றை அடைகிறான். எனவே பகவானை அடைந்தவன் மறுபிறவி எடுப்பதில்லை. எதை அடைந்தால் மறுபிறவி இல்லையோ, அதுதான் பகவானின் இருப்பிடம்.
மரணத்தின் இரண்டு வழிகள் (மார்க்கத்துயம்). மரணத்திற்கு ஒன்று உத்தராயணம், மற்றது தட்சிணாயனம் எனும் இரண்டு வழிகள் உள்ளது. உத்தராயன காலத்தில் இறப்பவர்கள் சுக்கில கதியில் (வழியில்) பிரம்மலோகத்திற்கும் (மறுபிறவி இல்லா நிலை), தட்சிணாயன காலத்தில் இறப்பவர்கள் கிருஷ்ண கதியில் சொர்க்க லோகத்திற்கும் (மீண்டும் பிறவி எடுப்பது) செல்வார்கள்.

அத அஷ்டமோ‌உத்யாயஃ |
அர்ஜுன உவாச |
கிம் தத்ப்ரஹ்ம கிமத்யாத்மம் கிம் கர்ம புருஷோத்தம |
அதிபூதம் ச கிம் ப்ரோக்தமதிதைவம் கிமுச்யதே || 8-1 ||
Arjuna asked: What is that Brahman? What is Adhyatma? What is action, O best among men? What is declared to be Adhibhuta? And what is Adhidaiva said to be?

அதியஜ்ஞஃ கதம் கோ‌உத்ர தேஹே‌உஸ்மின்மதுஸூதன |
ப்ரயாணகாலே ச கதம் ஜ்ஞேயோ‌உஸி னியதாத்மபிஃ || 8-2 ||
Who and how is Adhiyajna here in this body, O destroyer of Madhu (Krishna)? And how, at the time of death, art Thou to be known by the self-controlled one?

ஶ்ரீபகவானுவாச |
அக்ஷரம் ப்ரஹ்ம பரமம் ஸ்வபாவோ‌உத்யாத்மமுச்யதே |
பூதபாவோத்பவகரோ விஸர்கஃ கர்மஸம்ஜ்ஞிதஃ || 8-3 ||
The Lord said: Brahman is the Imperishable, the Supreme; His essential nature is called Self-knowledge; the offering (to the gods) which causes existence and manifestation of beings and which also sustains them is called action.

அதிபூதம் க்ஷரோ பாவஃ புருஷஶ்சாதிதைவதம் |
அதியஜ்ஞோ‌உஹமேவாத்ர தேஹே தேஹப்றுதாம் வர || 8-4 ||
Adhibhuta (knowledge of the elements) pertains to My perishable Nature, and the Purusha or soul is the Adhidaiva; I alone am the Adhiyajna here in this body, O best among the embodied (men)!

அன்தகாலே ச மாமேவ ஸ்மரன்முக்த்வா கலேவரம் |
யஃ ப்ரயாதி ஸ மத்பாவம் யாதி னாஸ்த்யத்ர ஸம்ஶயஃ || 8-5 ||
And whosoever, leaving the body, goes forth remembering Me (Brahman) alone at the time of death, he attains My Being; there is no doubt about this.

யம் யம் வாபி ஸ்மரன்பாவம் த்யஜத்யன்தே கலேவரம் |
தம் தமேவைதி கௌன்தேய ஸதா தத்பாவபாவிதஃ || 8-6 ||
Whosoever at the end leaves the body, thinking of any being, to that being only does one go, O son of Kunti (Arjuna), because of constant thought of that being! It is believed that the most prominent thought of one’s life occupies the mind at the time of death. It determines the nature of the body to be attained in the next birth.

தஸ்மாத்ஸர்வேஷு காலேஷு மாமனுஸ்மர யுத்ய ச |
மய்யர்பிதமனோபுத்திர்மாமேவைஷ்யஸ்யஸம்ஶயம் || 8-7 ||
Therefore, at all times remember Me (Brahman) only and fight. With mind and intellect fixed (or absorbed) in Me (Brahman), thou shalt doubtless come to Me (Brahman) alone.

அப்யாஸயோகயுக்தேன சேதஸா னான்யகாமினா |
பரமம் புருஷம் திவ்யம் யாதி பார்தானுசின்தயன் || 8-8 ||
With the mind not moving towards any other thing, made steadfast by the method of habitual meditation, and constantly meditating, one goes to the Supreme Person, the Resplendent, O Arjuna!

கவிம் புராணமனுஶாஸிதாரமணோரணீயம்ஸமனுஸ்மரேத்யஃ |
ஸர்வஸ்ய தாதாரமசின்த்யரூபமாதித்யவர்ணம் தமஸஃ பரஸ்தாத் || 8-9 ||
ப்ரயாணகாலே மனஸாசலேன பக்த்யா யுக்தோ யோகபலேன சைவ |
ப்ருவோர்மத்யே ப்ராணமாவேஶ்ய ஸம்யக்ஸ தம் பரம் புருஷமுபைதி திவ்யம் || 8-10 ||
Whosoever meditates on the Omniscient, the Ancient, the ruler (of the whole world), minuter than an atom, the supporter of all, of inconceivable form, effulgent like the sun and beyond the darkness of ignorance, at the time of death, with unshaken mind, endowed with devotion and by the power of Yoga, fixing the whole life-breath in the middle of the two eyebrows, One reaches that resplendent Supreme Person.

யதக்ஷரம் வேதவிதோ வதன்தி விஶன்தி யத்யதயோ வீதராகாஃ |
யதிச்சன்தோ ப்ரஹ்மசர்யம் சரன்தி தத்தே பதம் ஸம்க்ரஹேண ப்ரவக்ஷ்யே || 8-11 ||
That which is declared imperishable by those who know the Vedas, that which the self-controlled (ascetics) and passion-free enter, that desiring which celibacy is practised—that goal I will declare to thee in brief.

ஸர்வத்வாராணி ஸம்யம்ய மனோ ஹ்றுதி னிருத்ய ச |
மூர்த்ன்யாதாயாத்மனஃ ப்ராணமாஸ்திதோ யோகதாரணாம் || 8-12 ||
Having closed all the gates, confined the mind in the heart and fixed the life-breath in the head, engaged in the practice of concentration,

ஓமித்யேகாக்ஷரம் ப்ரஹ்ம வ்யாஹரன்மாமனுஸ்மரன் |
யஃ ப்ரயாதி த்யஜன்தேஹம் ஸ யாதி பரமாம் கதிம் || 8-13 ||
Uttering the monosyllable Om—the Brahman—remembering Me (Brahman) always, One who departs thus, leaving the body, attains to the supreme goal.

அனன்யசேதாஃ ஸததம் யோ மாம் ஸ்மரதி னித்யஶஃ |
தஸ்யாஹம் ஸுலபஃ பார்த னித்யயுக்தஸ்ய யோகினஃ || 8-14 ||
I am easily attainable by that ever-steadfast Yogi who constantly and daily remembers Me (Brahman) (for a long time), not thinking of anything else (with a single or one-pointed mind), O Partha (Arjuna)!

மாமுபேத்ய புனர்ஜன்ம துஃகாலயமஶாஶ்வதம் |
நாப்னுவன்தி மஹாத்மானஃ ஸம்ஸித்திம் பரமாம் கதாஃ || 8-15 ||
Having attained Me (Brahman) these great souls do not again take birth (here), which is the place of pain and is non-eternal; they have reached the highest perfection (liberation).

ஆப்ரஹ்மபுவனால்லோகாஃ புனராவர்தினோ‌உர்ஜுன |
மாமுபேத்ய து கௌன்தேய புனர்ஜன்ம ன வித்யதே || 8-16 ||
(All) the worlds, including the world of Brahma, are subject to return again, O Arjuna! But One who reaches Me (Brahman), O son of Kunti, has no rebirth!

ஸஹஸ்ரயுகபர்யன்தமஹர்யத்ப்ரஹ்மணோ விதுஃ |
ராத்ரிம் யுகஸஹஸ்ரான்தாம் தே‌உஹோராத்ரவிதோ ஜனாஃ || 8-17 ||
Those who know the day of Brahma, which is of a duration of a thousand Yugas (ages), and the night, which is also of a thousand Yugas’ duration, they know day and night.

அவ்யக்தாத்வ்யக்தயஃ ஸர்வாஃ ப்ரபவன்த்யஹராகமே |
ராத்ர்யாகமே ப்ரலீயன்தே தத்ரைவாவ்யக்தஸம்ஜ்ஞகே || 8-18 ||
From the unmanifested all the manifested (worlds) proceed at the coming of the “day”; at the coming of the “night” they dissolve verily into that alone which is called the unmanifested. Coming of the “day’ is the commencement of creation. Coming of the “night” is the commencement of dissolution.

பூதக்ராமஃ ஸ ஏவாயம் பூத்வா பூத்வா ப்ரலீயதே |
ராத்ர்யாகமே‌உவஶஃ பார்த ப்ரபவத்யஹராகமே || 8-19 ||
This same multitude of beings, born again and again, is dissolved, helplessly, O Arjuna, (into the unmanifested) at the coming of the night, and comes forth at the coming of the day!

பரஸ்தஸ்மாத்து பாவோ‌உன்யோ‌உவ்யக்தோ‌உவ்யக்தாத்ஸனாதனஃ |
யஃ ஸ ஸர்வேஷு பூதேஷு னஶ்யத்ஸு ன வினஶ்யதி || 8-20 ||
But verily there exists, higher than the unmanifested, another unmanifested Eternal who is not destroyed when all beings are destroyed. Another unmanifested Eternal refers to Para Brahman, which is distinct from the unmanifested (primordial Nature), and which is of quite a different nature. It is superior to Hiranyagarbha (the creative Intelligence) and the unmanifested Nature because It is their cause. It is not destroyed when all beings from Brahma down to a blade of grass are destroyed.

அவ்யக்தோ‌உக்ஷர இத்யுக்தஸ்தமாஹுஃ பரமாம் கதிம் |
யம் ப்ராப்ய ன னிவர்தன்தே தத்தாம பரமம் மம || 8-21 ||
What is called the Unmanifested and the Imperishable, That they say is the highest goal (path). They who reach It do not return (to this cycle of births and deaths). That is My highest abode (place or state).

புருஷஃ ஸ பரஃ பார்த பக்த்யா லப்யஸ்த்வனன்யயா |
யஸ்யான்தஃஸ்தானி பூதானி யேன ஸர்வமிதம் ததம் || 8-22 ||
That highest Purusha, O Arjuna, is attainable by unswerving devotion to Him alone within whom all beings dwell and by whom all this is pervaded.

யத்ர காலே த்வனாவ்றுத்திமாவ்றுத்திம் சைவ யோகினஃ |
ப்ரயாதா யான்தி தம் காலம் வக்ஷ்யாமி பரதர்ஷப || 8-23 ||
Now I will tell thee, O chief of the Bharatas, the times departing at which the Yogis will return or not return!

அக்னிர்ஜோதிரஹஃ ஶுக்லஃ ஷண்மாஸா உத்தராயணம் |
தத்ர ப்ரயாதா கச்சன்தி ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மவிதோ ஜனாஃ || 8-24 ||
Fire, light, daytime, the bright fortnight, the six months of the northern path of the sun (northern solstice)—departing then (by these), persons who know Brahman go to Brahman.

தூமோ ராத்ரிஸ்ததா க்றுஷ்ணஃ ஷண்மாஸா தக்ஷிணாயனம் |
தத்ர சான்த்ரமஸம் ஜ்யோதிர்யோகீ ப்ராப்ய னிவர்ததே || 8-25 ||
Attaining to the lunar light by smoke, night-time, the dark fortnight or the six months of the southern path of the sun (the southern solstice), the Yogi returns.

ஶுக்லக்றுஷ்ணே கதீ ஹ்யேதே ஜகதஃ ஶாஶ்வதே மதே |
ஏகயா யாத்யனாவ்றுத்திமன்யயாவர்ததே புனஃ || 8-26 ||
The bright and the dark paths of the world are verily thought to be eternal; by the one (the bright path) a person leaves with out returning, and by the other (the dark path) One returns. The bright path is the path to the gods taken by devotees. The dark path is of the manes taken by those who perform sacrifices or charitable acts with the expectation of rewards.

நைதே ஸ்றுதீ பார்த ஜானன்யோகீ முஹ்யதி கஶ்சன |
தஸ்மாத்ஸர்வேஷு காலேஷு யோகயுக்தோ பவார்ஜுன || 8-27 ||
Knowing these paths, O Arjuna, no Yogi is deluded! Therefore, at all times be steadfast in Yoga.

வேதேஷு யஜ்ஞேஷு தபஃஸு சைவ தானேஷு யத்புண்யபலம் ப்ரதிஷ்டம் |
அத்யேதி தத்ஸர்வமிதம் விதித்வாயோகீ பரம் ஸ்தானமுபைதி சாத்யம் || 8-28 ||
Whatever fruits or merits is declared (in the scriptures) to accrue from (the study of) the Vedas, (the performance of) sacrifices, (the practice of) austerities, and (the offering of) gifts—beyond all these goes the Yogi, having known this; and One attains to the supreme primeval (first or ancient) Abode.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
அக்ஷரப்ரஹ்மயோகோ னாமாஷ்டமோ‌உத்யாயஃ ||8 ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the eighth discourse entitled: “The Yoga Of the Imperishable Brahman”

Ch# 9: Sovereign Knowledge & Secret [To TOP]

9 ராஜவித்யா ராஜகுஹ்ய யோகம் - இரண்டு முக்கிய கருத்துக்களை பகவான் விளக்குகிறார். 1 ஈஸ்வரத் தத்துவம். 2 பக்தி. இந்த தத்துவம் அனைத்து அறிவைக் காட்டிலும் மேலான அறிவு என்றும், அனைத்து இரகசியங்களில் மேலான இரகசியம் என்றும் பகவான் கூறுகிறார்.
ஈஸ்வரத் தத்துவம் - அபரா பிரகிருதி எனும் பிரபஞ்சம் (மாயை), பரா பிரகிருதி எனும் ஈஸ்வரனை சார்ந்து உள்ளது. ஆனால் பரா பிரகிருதியான ஈஸ்வரன் மாயையை (அபரா பிரகிருதி) சார்ந்து இல்லாதவன். அபரா பிரகிருதி எனும் இந்த பிரபஞ்சம் பொய்த் தோற்றம் கொண்டது. இந்த பிரபஞ்சம் மற்றும் சீவர்கள் இருப்பது போல் தோற்றமளித்தாலும், அழியும் தன்மை கொண்டதுவே. இந்த மாயையான பிரபஞ்சத்திற்கு ஈஸ்வரனே காரணம். ஈசுவரன் எதனுடனும் தொடர்பு அற்ற தன்மையுடயவன். ஈஸ்வரன் எந்த செயலையும் செய்வதில்லை, செயலின் விளைவுகளையும் அனுபவிப்பது இல்லை. (ஈஸ்வரன் அகர்த்தா / அபோக்தா). எனவே ஈசுவரன் உதாசீனன் ஆக உள்ளார்.
பக்தி - எவ்வித பலனை எதிர்பாராது பகவானிடம் முழு மனதுடன் பக்தி செலுத்துவது “ அநன்ய பக்தி “ ஆகும். இவ்வாறு பக்தி செலுத்தி பகவானையே சரணாகதி அடைந்த பக்தர்களை காப்பது எனது கடமை என பகவான் உறுதிமொழி தருகிறார். மேலும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயத்துடன் பகவானிடம் பக்தி செலுத்துவது பக்குப்படாத பக்தி என்று இடித்துரைக்கிறார் பகவான்.
எவரெவர் எந்த நோக்கத்துடன் பகவானிடம் பக்தி செலுத்துகிறார்களோ, அவரவர் கோரிக்கைகயை பகவான் நிறைவேற்றுகிறார். பகவானுக்கு எந்த பக்தர்களிடம் விருப்பு - வெறுப்பு இல்லை. பகவானை அறிந்து கொள்வது அரிது. பகவான் அனைத்தையும் அறிந்தவன். ஆனால் சீவர்கள் பகவானை அறிய இயலாது.
விருப்பு - வெறுப்பு இருமைகளிருந்து விடுபட்டு, அத்யாத்மம், அதிபூதம், அதிதெய்வம், அதியக்ஞம் என்ற தத்துவங்களை அறிகிறார்களோ அவர்களே பகவானிடம் பக்தி செலுத்தி வீடுபேறு எனும் விதேக முக்தி அடைகிறார்கள். எனவே சீவர்கள் பகவானையே மனதில் கொண்டு வழிபட்டு, பகவானுக்காவே அனைத்து நற்செயலகளையும் செய்ய வேண்டும்.

அத னவமோ‌உத்யாயஃ |
ஶ்ரீபகவானுவாச |
இதம் து தே குஹ்யதமம் ப்ரவக்ஷ்யாம்யனஸூயவே |
ஜ்ஞானம் விஜ்ஞானஸஹிதம் யஜ்ஜ்ஞாத்வா மோக்ஷ்யஸே‌உஶுபாத் || 9-1 ||
The Lord said: I shall now declare to thee who does not cavil, the greatest secret, the knowledge combined with experience (Self-realisation). Having known this, thou shalt be free from evil.

ராஜவித்யா ராஜகுஹ்யம் பவித்ரமிதமுத்தமம் |
ப்ரத்யக்ஷாவகமம் தர்ம்யம் ஸுஸுகம் கர்துமவ்யயம் || 9-2 ||
This is the kingly science, the kingly secret, the supreme purifier, realisable by direct intuitional knowledge, according to righteousness, very easy to perform and imperishable.

அஶ்ரத்ததானாஃ புருஷா தர்மஸ்யாஸ்ய பரம்தப |
அப்ராப்ய மாம் னிவர்தன்தே ம்றுத்யுஸம்ஸாரவர்த்மனி || 9-3 ||
Those who have no faith in this Dharma (knowledge of the Self), O Parantapa (Arjuna), return to the path of this world of death without attaining Me!

மயா ததமிதம் ஸர்வம் ஜகதவ்யக்தமூர்தினா |
மத்ஸ்தானி ஸர்வபூதானி ன சாஹம் தேஷ்வவஸ்திதஃ || 9-4 ||
All this world is pervaded by Me (Brahman) in My unmanifest aspect; all beings exist in Me (Brahman), but I do not dwell in them.

ந ச மத்ஸ்தானி பூதானி பஶ்ய மே யோகமைஶ்வரம் |
பூதப்றுன்ன ச பூதஸ்தோ மமாத்மா பூதபாவனஃ || 9-5 ||
Nor do beings exist in Me (Brahman) (in reality): behold My divine Yoga, supporting all beings, but not dwelling in them, is My Self, the efficient cause of beings.

யதாகாஶஸ்திதோ னித்யம் வாயுஃ ஸர்வத்ரகோ மஹான் |
ததா ஸர்வாணி பூதானி மத்ஸ்தானீத்யுபதாரய || 9-6 ||
As the mighty wind, moving everywhere, rests always in the ether, even so, know thou that all beings rest in Me.

ஸர்வபூதானி கௌன்தேய ப்ரக்றுதிம் யான்தி மாமிகாம் |
கல்பக்ஷயே புனஸ்தானி கல்பாதௌ விஸ்றுஜாம்யஹம் || 9-7 ||
All beings, O Arjuna, enter into My Nature at the end of a Kalpa; I send them forth again at the beginning of (the next) Kalpa!

ப்ரக்றுதிம் ஸ்வாமவஷ்டப்ய விஸ்றுஜாமி புனஃ புனஃ |
பூதக்ராமமிமம் க்றுத்ஸ்னமவஶம் ப்ரக்றுதேர்வஶாத் || 9-8 ||
Animating My Nature, I again and again send forth all this multitude of beings, helpless by the force of Nature.

ந ச மாம் தானி கர்மாணி னிபத்னன்தி தனம்ஜய |
உதாஸீனவதாஸீனமஸக்தம் தேஷு கர்மஸு || 9-9 ||
These actions do not bind Me (Brahman), O Arjuna, sitting like one indifferent, unattached to those acts!

மயாத்யக்ஷேண ப்ரக்றுதிஃ ஸூயதே ஸசராசரம் |
ஹேதுனானேன கௌன்தேய ஜகத்விபரிவர்ததே || 9-10 ||
Under Me (Brahman) as supervisor, Nature produces the moving and the unmoving; because of this, O Arjuna, the world revolves!

அவஜானன்தி மாம் மூடா மானுஷீம் தனுமாஶ்ரிதம் |
பரம் பாவமஜானன்தோ மம பூதமஹேஶ்வரம் || 9-11 ||
Fools disregard Me (Brahman), clad in human form, not knowing My higher Being as the great Lord of (all) beings. Fools who do not have discrimination despise Me (Brahman), dwelling in human form. I have taken this body in order to bless My devotees. These fools have no knowledge of My higher Being. I am the great Lord, the Supreme.

மோகாஶா மோககர்மாணோ மோகஜ்ஞானா விசேதஸஃ |
ராக்ஷஸீமாஸுரீம் சைவ ப்ரக்றுதிம் மோஹினீம் ஶ்ரிதாஃ || 9-12 ||
Of vain hopes, of vain actions, of vain knowledge and senseless, they verily are possessed of the deceitful nature of demons and undivine beings.

மஹாத்மானஸ்து மாம் பார்த தைவீம் ப்ரக்றுதிமாஶ்ரிதாஃ |
பஜன்த்யனன்யமனஸோ ஜ்ஞாத்வா பூதாதிமவ்யயம் || 9-13 ||
But the great souls, O Arjuna, partaking of My divine nature, worship Me (Brahman) with a single mind (with the mind devoted to nothing else), knowing Me (Brahman) as the imperishable source of beings!

ஸததம் கீர்தயன்தோ மாம் யதன்தஶ்ச த்றுடவ்ரதாஃ |
நமஸ்யன்தஶ்ச மாம் பக்த்யா னித்யயுக்தா உபாஸதே || 9-14 ||
Always glorifying Me (Brahman), striving, firm in vows, prostrating before Me (Brahman), they worship Me with devotion, ever steadfast.

ஜ்ஞானயஜ்ஞேன சாப்யன்யே யஜன்தோ மாமுபாஸதே |
ஏகத்வேன ப்றுதக்த்வேன பஹுதா விஶ்வதோமுகம் || 9-15 ||
Others also, sacrificing with the wisdom-sacrifice, worship Me (Brahman), the all-faced, as one, as distinct, and as manifold.

அஹம் க்ரதுரஹம் யஜ்ஞஃ ஸ்வதாஹமஹமௌஷதம் |
மன்த்ரோ‌உஹமஹமேவாஜ்யமஹமக்னிரஹம் ஹுதம் || 9-16 ||
I am the Kratu; I am the Yajna; I am the offering (food) to the manes; I am the medicinal herb and all the plants; I am the Mantra; I am also the ghee or melted butter; I am the fire; I am the oblation.

பிதாஹமஸ்ய ஜகதோ மாதா தாதா பிதாமஹஃ |
வேத்யம் பவித்ரமோம்கார றுக்ஸாம யஜுரேவ ச || 9-17 ||
I am the father of this world, the mother, the dispenser of the fruits of actions, and the grandfather; the (one) thing to be known, the purifier, the sacred monosyllable (Om), and also the Rig-, the Sama- and Yajur Vedas.

கதிர்பர்தா ப்ரபுஃ ஸாக்ஷீ னிவாஸஃ ஶரணம் ஸுஹ்றுத் |
ப்ரபவஃ ப்ரலயஃ ஸ்தானம் னிதானம் பீஜமவ்யயம் || 9-18 ||
I am the goal, the support, the Lord, the witness, the abode, the shelter, the friend, the origin, the dissolution, the foundation, the treasure-house and the imperishable seed.

தபாம்யஹமஹம் வர்ஷம் னிக்றுஹ்ணாம்யுத்ஸ்றுஜாமி ச |
அம்றுதம் சைவ ம்றுத்யுஶ்ச ஸதஸச்சாஹமர்ஜுன || 9-19 ||
(As the sun) I give heat; I withhold and send forth the rain; I am immortality and also death, existence and non-existence, O Arjuna!

த்ரைவித்யா மாம் ஸோமபாஃ பூதபாபா யஜ்ஞைரிஷ்ட்வா ஸ்வர்கதிம் ப்ரார்தயன்தே |
தே புண்யமாஸாத்ய ஸுரேன்த்ரலோகமஶ்னன்தி திவ்யான்திவி தேவபோகான் || 9-20 ||
The knowers of the three Vedas, the drinkers of Soma, purified of all sins, worshipping Me (Brahman) by sacrifices, pray for the way to heaven; they reach the holy world of the Lord of the gods and enjoy in heaven the divine pleasures of the gods.

தே தம் புக்த்வா ஸ்வர்கலோகம் விஶாலம் க்ஷீணே புண்யே மர்த்யலோகம் விஶன்தி |
ஏவம் த்ரயீதர்மமனுப்ரபன்னா கதாகதம் காமகாமா லபன்தே || 9-21 ||
They, having enjoyed the vast heaven, enter the world of mortals when their merits are exhausted; thus abiding by the injunctions of the three (Vedas) and desiring (objects of) desires, they attain to the state of going and returning. When their accumulated merits are exhausted, they come to this world again. They have no independence.

அனன்யாஶ்சின்தயன்தோ மாம் யே ஜனாஃ பர்யுபாஸதே |
ஏஷாம் னித்யாபியுக்தானாம் யோகக்ஷேமம் வஹாம்யஹம் || 9-22|| 
To those persons who worship Me (Brahman) alone, thinking of no other, of those ever united, I secure what is not already possessed and preserve what they already possess.

யே‌உப்யன்யதேவதா பக்தா யஜன்தே ஶ்ரத்தயான்விதாஃ |
தே‌உபி மாமேவ கௌன்தேய யஜன்த்யவிதிபூர்வகம் || 9-23 ||
Even those devotees who, endowed with faith, worship other gods, worship Me (Brahman) only, O Arjuna, but by the wrong method!

அஹம் ஹி ஸர்வயஜ்ஞானாம் போக்தா ச ப்ரபுரேவ ச |
ந து மாமபிஜானன்தி தத்த்வேனாதஶ்ச்யவன்தி தே || 9-24 ||
(For) I alone am the enjoyer and also the Lord of all sacrifices; but they do not know Me in essence (in reality), and hence they fall (return to this mortal world).

யான்தி தேவவ்ரதா தேவான்பித்றூன்யான்தி பித்றுவ்ரதாஃ |
பூதானி யான்தி பூதேஜ்யா யான்தி மத்யாஜினோ‌உபி மாம் || 9-25 ||
The worshippers of the gods go to them; to the manes go the ancestor-worshippers; to the Deities who preside over the elements go their worshippers; My devotees come to Me.

பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம் யோ மே பக்த்யா ப்ரயச்சதி |
ததஹம் பக்த்யுபஹ்றுதமஶ்னாமி ப்ரயதாத்மனஃ || 9-26 ||
Whoever offers Me (Brahman) with devotion and a pure mind (heart), a leaf, a flower, a fruit or a little water—I accept (this offering).

யத்கரோஷி யதஶ்னாஸி யஜ்ஜுஹோஷி ததாஸி யத் |
யத்தபஸ்யஸி கௌன்தேய தத்குருஷ்வ மதர்பணம் || 9-27 ||
Whatever thou doest, whatever thou eatest, whatever thou offerest in sacrifice, whatever thou givest, whatever thou practiseth as austerity, O Arjuna, do it as an offering unto Me!

ஶுபாஶுபபலைரேவம் மோக்ஷ்யஸே கர்மபன்தனைஃ |
ஸம்ன்யாஸயோகயுக்தாத்மா விமுக்தோ மாமுபைஷ்யஸி || 9-28 ||
Thus shalt thou be freed from the bonds of actions yielding good and evil fruits; with the mind steadfast in the Yoga of renunciation, and liberated, thou shalt come unto Me.

ஸமோ‌உஹம் ஸர்வபூதேஷு ன மே த்வேஷ்யோ‌உஸ்தி ன ப்ரியஃ |
யே பஜன்தி து மாம் பக்த்யா மயி தே தேஷு சாப்யஹம் || 9-29 ||
The same am I to all beings; to Me (Brahman) there is none hateful or dear; but those who worship Me (Brahman) with devotion are in Me (Brahman) and I am also in them.

அபி சேத்ஸுதுராசாரோ பஜதே மாமனன்யபாக் |
ஸாதுரேவ ஸ மன்தவ்யஃ ஸம்யக்வ்யவஸிதோ ஹி ஸஃ || 9-30 ||
Even if the most sinful worships Me (Brahman), with devotion to none else, One too should indeed be regarded as righteous, for One has rightly resolved.

க்ஷிப்ரம் பவதி தர்மாத்மா ஶஶ்வச்சான்திம் னிகச்சதி |
கௌன்தேய ப்ரதிஜானீஹி ன மே பக்தஃ ப்ரணஶ்யதி || 9-31 ||
Soon One becomes righteous and attains to eternal peace; O Arjuna, know thou for certain that My devotee is never destroyed!

மாம் ஹி பார்த வ்யபாஶ்ரித்ய யே‌உபி ஸ்யுஃ பாபயோனயஃ |
ஸ்த்ரியோ வைஶ்யாஸ்ததா ஶூத்ராஸ்தே‌உபி யான்தி பராம் கதிம் || 9-32 ||
For, taking refuge in Me (Brahman), they also, who, O Arjuna, may be of sinful birth—women, Vaisyas as well as Sudras—attain the Supreme Goal!

கிம் புனர்ப்ராஹ்மணாஃ புண்யா பக்தா ராஜர்ஷயஸ்ததா |
அனித்யமஸுகம் லோகமிமம் ப்ராப்ய பஜஸ்வ மாம் || 9-33 ||
How much more easily then the holy Brahmins and devoted royal saints (attain the goal); having obtained this impermanent and unhappy world, do thou worship Me.

மன்மனா பவ மத்பக்தோ மத்யாஜீ மாம் னமஸ்குரு |
மாமேவைஷ்யஸி யுக்த்வைவமாத்மானம் மத்பராயணஃ || 9-34 ||
Fix thy mind on Me; be devoted to Me; sacrifice unto Me; bow down to Me; having thus united thy whole self with Me (Brahman), taking Me (Brahman) as the Supreme Goal, thou shalt verily come unto Me. The whole being of a person should be surrendered to the Lord without reservation. Then there will be a marvellous transformation. One will have the vision of God everywhere. All sorrows and pains will vanish. His mind will be one with Him. One will for ever have his life and being in the Lord alone.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
ராஜவித்யாராஜகுஹ்யயோகோ னாம னவமோ‌உத்யாயஃ ||9 ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the ninth discourse entitled: “The Sovereign Knowledge & Secret”

Ch# 10: Glories of the Almighty Divine [To TOP]

10 விபூதி யோகம்
நாற்பத்தி இரண்டு சுலோகங்கள் கொண்ட இவ்வத்தியாயம் ஈஸ்வர தத்துவம், பக்தி, ஈஸ்வரனின் விபூதி (மகிமை, பெருமை) விளக்குகிறது. ஈஸ்வர விபூதி (மகிமைகள், பெருமைகள்) - சீவராசிகள் மற்றும் பிரபஞ்ச படைப்பிற்கு பகவானே காரணமாகவும் காரியமாகவும் உள்ளார். (எவ்வாறு பானைக்கு களிமண் உபாதான காரணமோ அவ்வாறே பகவானின் உடல் இந்த பிரபஞ்சமாகவும், சீவராசிகளாகவும் வெளிப்பட்டுள்ளது). மேலும் பகவான் தான் சிறப்பாக எதுவாக உள்ளார் என்று தனது பெருமைகளை கீழ்கண்டவாறு உரைக்கிறார்:
எல்லாவற்றுக்கும் முதல், காரண கர்த்தா; (Best of everything)
அதிதியின் மகன்கள் பன்னிருவர்களில் விஷ்ணுவாகவும்; ஒளிர்பவைகளில் சூரியனாகவும்; 49-வாயு தேவர்களில் தேஜஸ் ஆகவும்; நட்சத்திரங்களின் தலைவனான சந்திரனாகவும்; வேதங்களில் சாம வேதமாகவும்; தேவர்களில் இந்திரனாகவும்; பொறிபுலன்களில் மனமாகவும்; உயிரினங்களுள் உணர்வாக - ஞான சக்தியாகவும்; 11- ருத்திரர்களில் பரமசிவனாகவும்; யட்ச - இராட்சசர்களுல் செல்வத்திற்கு தலைவனான் குபேரனாகவும்; அஷ்டவசுக்களில், அக்னியாகவும்; சிகரமுடைய மலைகளுல் சுமேரு மலையாகவும்; புரோகிதர்களில் பிரகஸ்பதியாகவும்; படைத்தலைவர்களில் ஸ்கந்தனாகவும்; நீர்நிலைகளுல் கடலாகவும்; மகரிஷிகளுல் பிருகு மகரிஷியாகவும்; சொற்களுல் ஒரெழுத்தான ஓங்காரமாகவும்; வேள்விகள் அனைத்துள்ளும் ஜெபமாகிய யக்ஞமாகவும்; அசையாப் பொருட்களுல் இமயமலையாகவும்; மரங்களுல் அரசமரமாகவும்; தேவரிஷிகளில் நாரதர் ஆகவும்; கந்தர்வர்களில் சித்ரரதன் ஆகவும்; சித்தர்களுல் கபிலர் ஆகவும்; குதிரைகளுல் அமுதத்துடன் தோண்றிய உச்சைச்சிரவம் ஆகவும்; யாணைகளுல் ஐராவதம் ஆகவும்; மனிதர்களுல் அரசன் ஆகவும்; போர்க்கருவிகளுல் வஜ்ராயுதம்ஆகவும்; பசுக்களுல் காமதேனு ஆகவும்; சாத்திர முறையில் மகப்பேற்றுக்கு காரணமான மன்மதன் ஆகவும்; சர்பப்ங்களுல் சர்ப்பராஜனான வாசுகியாகவும்; நாகங்களுல் ஆதிசேஷன் ஆகவும்; நீர் வாழ்வனவற்றிற்கும் நீர் தேவதைகளுக்கும் தலைவனான வருணன் ஆகவும்; பித்ரு தேவதைகளுல் அர்யமா என்ற பித்ரு தேவதையாகவும்; அடக்கி ஆள்பவர்களுல் யமன் ஆகவும்; தைத்தியர்களுல் பிரகலாதன் ஆகவும்; காலம் கணிப்பவர்களுல் காலமாகவும்; விலங்குகளில் சிங்கமாகவும்; பறவைகளுல் கருடனாகவும்; தூய்மைப்படுத்துபவர்களுல் காற்றாகவும்; ஆயுதம் தாங்கியவர்களுல் இராமன் ஆகவும்; மீன் இனங்களுல் முதலையாகவும்; ஆறுகளுல் பாகீரதியாகவும்; படைப்புகளின் துவக்கமாகவும், முடிவாகவும், நடுவாகவும்; வித்தைகளுல் பிரம்ம வித்தை எனும் ஆத்ம வித்தையாகவும்; தர்க்கம் செய்பவர்களுடைய தத்துவத்தை தீர்மானிப்பவனாகவும்; எழுத்துக்களுல் அகாரமாகவும்; தொகைகளுல் உம்மைத் தொகை ஆகவும்; காலங்களுக்கெல்லாம் காலமாகவும்; அனைத்துப் புறங்களிலும் முகங்கள் கொண்ட விராட் விஸ்வரூபனாகவும்; அனைத்தையும் காத்து பேணுபவனாகவும்; எல்லாவற்றையும் அழிக்கின்ற மரண தேவனாகவும்; இனி படைக்கப்படுபவைகளுக்கும் காரணமாகவும்; மாதர்களுல் கீர்த்தி தேவியாகவும், ஸ்ரீதேவியாகவும், வாக் தேவியாகவும், ஸ்ம்ருதி தேவியாகவும், மேதா தேவியாகவும், த்ருதி தேவியாகவும், சமா த; ேவியாகவும் கானம் செய்யத் தக்க வேதப் பகுதிகளுல் பிருகத் சாமம் எனும் சாம வேதப் பகுதியாகவும்; சந்தங்களுல் காயத்ரீ சந்தமாகவும்; மாதங்களுல் மார்கழி மாதமாகவும்; பருவங்கள் ஆறினுள் வசந்த காலமாகவும்; வஞ்சகர்களுல் அவர்களது சூதாட்டமாகவும்; திறமை படைத்தவர்களுடைய திறமையாகவும்; வெற்றி கொள்பவரது வெற்றியாகவும்; தீர்மானம் செய்யும் சக்தி உள்ளவர்களின் தீர்மானமாகவும்; சாத்வீக குணம் படைத்வர்களிடம் சத்துவ குணமாகவும்; யாதவர்களில் வாசுதேவனாகவும்; பாண்டவர்களுல் அருச்சுனன்ஆகவும்; முனிவர்களுல் வேத வியாசர் ஆகவும்; கவிஞர்களுல் சுக்ராச்சாரியர் ஆகவும்; அடக்குபவர்களுல் அடக்கும் சக்தியாகவும்; வெற்றி பெற விரும்புபவர்களின் நியாய உணர்வாகவும்; மறைத்து வைக்கப்பட வேண்டியவற்றைக் காப்பாற்றும் மௌனமாகவும்; ஞானிகளுடைய தத்துவ ஞானமாகவும் இருக்கிறேன்; எல்லா உயிரினங்கள் தோண்றுவதற்கு எது விதையோ அதுவும் நானாகவும்; எது எது சிறப்புடையதோ, ஒளியுடையதோ, சக்தி படைத்ததோ, அந்த அந்த பொருட்கள் எல்லாம் என்னுடைய ஒளியின் ஒரு பகுதியின் வெளிப்பாடே என்று அறிந்து கொள். இந்த அனைத்துலகையும் எனது யோக சக்தியின் ஒர் அம்சத்தினால் தாங்கிக் கொண்டு இருக்கிறேன்.

அத தஶமோ‌உத்யாயஃ |
ஶ்ரீபகவானுவாச |
பூய ஏவ மஹாபாஹோ ஶ்றுணு மே பரமம் வசஃ |
யத்தே‌உஹம் ப்ரீயமாணாய வக்ஷ்யாமி ஹிதகாம்யயா || 10-1 ||
The Compassionate Lord in His mercy wants to encourage Arjuna and cheer him up. The Lord said: Again, O mighty-armed Arjuna, listen to My supreme word which I shall declare to thee who art beloved, for thy welfare!

ந மே விதுஃ ஸுரகணாஃ ப்ரபவம் ன மஹர்ஷயஃ |
அஹமாதிர்ஹி தேவானாம் மஹர்ஷீணாம் ச ஸர்வஶஃ || 10-2 ||
Neither the hosts of the gods nor the great sages know My origin; for, in every way I am the source of all the gods and the great sages.

யோ மாமஜமனாதிம் ச வேத்தி லோகமஹேஶ்வரம் |
அஸம்மூடஃ ஸ மர்த்யேஷு ஸர்வபாபைஃ ப்ரமுச்யதே || 10-3 ||
One who knows Me (Brahman) as unborn and beginningless, as the great Lord of the worlds, he, among mortals, is undeluded; One is liberated from all sins. Brahman is unborn and has no source for its own existence.

புத்திர்ஜ்ஞானமஸம்மோஹஃ க்ஷமா ஸத்யம் தமஃ ஶமஃ |
ஸுகம் துஃகம் பவோ‌உபாவோ பயம் சாபயமேவ ச || 10-4 ||
Intellect, wisdom, non-delusion, forgiveness, truth, self-restraint, calmness, happiness, pain, birth or existence, death or non-existence, fear and also fearlessness,

அஹிம்ஸா ஸமதா துஷ்டிஸ்தபோ தானம் யஶோ‌உயஶஃ |
பவன்தி பாவா பூதானாம் மத்த ஏவ ப்றுதக்விதாஃ || 10-5 ||
Non-injury, equanimity, contentment, austerity, fame, beneficence, ill-fame—(these) different kinds of qualities of beings arise from Me (Brahman) alone.

மஹர்ஷயஃ ஸப்த பூர்வே சத்வாரோ மனவஸ்ததா |
மத்பாவா மானஸா ஜாதா யேஷாம் லோக இமாஃ ப்ரஜாஃ || 10-6 ||
The seven great sages, the ancient four and also the Manus, possessed of powers like Me (on account of their minds being fixed on Me), were born of (My) mind; from them are these creatures born in this world.

ஏதாம் விபூதிம் யோகம் ச மம யோ வேத்தி தத்த்வதஃ |
ஸோ‌உவிகம்பேன யோகேன யுஜ்யதே னாத்ர ஸம்ஶயஃ || 10-7 ||
One who in truth knows these manifold manifestations of My Being and (this) Yoga-power of Mine, becomes established in the unshakeable Yoga; there is no doubt about it.

அஹம் ஸர்வஸ்ய ப்ரபவோ மத்தஃ ஸர்வம் ப்ரவர்ததே |
இதி மத்வா பஜன்தே மாம் புதா பாவஸமன்விதாஃ || 10-8 ||
I am the source of all; from Me (Brahman) everything evolves; understanding thus, the wise, endowed with meditation, worship Me.

மச்சித்தா மத்கதப்ராணா போதயன்தஃ பரஸ்பரம் |
கதயன்தஶ்ச மாம் னித்யம் துஷ்யன்தி ச ரமன்தி ச || 10-9 ||
With their minds and lives entirely absorbed in Me (Brahman), enlightening each other and always speaking of Me (Brahman), they are satisfied and delighted.

தேஷாம் ஸததயுக்தானாம் பஜதாம் ப்ரீதிபூர்வகம் |
ததாமி புத்தியோகம் தம் யேன மாமுபயான்தி தே || 10-10 ||
To them who are ever steadfast, worshipping Me (Brahman) with love, I give the Yoga of discrimination by which they come to Me. The devotees who have dedicated themselves to the Lord and devout, obtain the Divine Grace.

தேஷாமேவானுகம்பார்தமஹமஜ்ஞானஜம் தமஃ |
நாஶயாம்யாத்மபாவஸ்தோ ஜ்ஞானதீபேன பாஸ்வதா || 10-11 ||
Out of mere compassion for them, I, dwelling within their Self, destroy the darkness born of ignorance by the luminous lamp of knowledge.

அர்ஜுன உவாச |
பரம் ப்ரஹ்ம பரம் தாம பவித்ரம் பரமம் பவான் |
புருஷம் ஶாஶ்வதம் திவ்யமாதிதேவமஜம் விபும் || 10-12 ||
Thou art the Supreme Brahman, the supreme abode (or the supreme light), the supreme purifier, the eternal, divine Person, the primeval God, unborn and omnipresent.

ஆஹுஸ்த்வாம்றுஷயஃ ஸர்வே தேவர்ஷிர்னாரதஸ்ததா |
அஸிதோ தேவலோ வ்யாஸஃ ஸ்வயம் சைவ ப்ரவீஷி மே || 10-13 ||
All the sages have thus declared Thee, as also the divine sage Narada; so also Asita, Devala and Vyasa; and now Thou Thyself sayest so to me.

ஸர்வமேதத்றுதம் மன்யே யன்மாம் வதஸி கேஶவ |
ந ஹி தே பகவன்வ்யக்திம் விதுர்தேவா ன தானவாஃ || 10-14 ||
I believe all this that Thou sayest to me as true, O Krishna! Verily, O Lord, neither the gods nor the demons know Thy manifestation (origin)!

ஸ்வயமேவாத்மனாத்மானம் வேத்த த்வம் புருஷோத்தம |
பூதபாவன பூதேஶ தேவதேவ ஜகத்பதே || 10-15 ||
Verily, Thou Thyself knowest Thyself by Thyself, O Supreme Person, O source and Lord of beings, O God of gods, O ruler of the world!

வக்துமர்ஹஸ்யஶேஷேண திவ்யா ஹ்யாத்மவிபூதயஃ |
யாபிர்விபூதிபிர்லோகானிமாம்ஸ்த்வம் வ்யாப்ய திஷ்டஸி || 10-16 ||
Thou shouldst indeed tell, without reserve, of Thy divine glories by which Thou existeth, pervading all these worlds. (None else can do so.)

கதம் வித்யாமஹம் யோகிம்ஸ்த்வாம் ஸதா பரிசின்தயன் |
கேஷு கேஷு ச பாவேஷு சின்த்யோ‌உஸி பகவன்மயா || 10-17 ||
How shall I, ever meditating, know Thee, O Yogin? In what aspects or things, O blessed Lord, art Thou to be thought of by me?

விஸ்தரேணாத்மனோ யோகம் விபூதிம் ச ஜனார்தன |
பூயஃ கதய த்றுப்திர்ஹி ஶ்றுண்வதோ னாஸ்தி மே‌உம்றுதம் || 10-18 ||
Tell me again in detail, O Krishna, of Thy Yogic power and glory; for I am not satisfied with what I have heard of Thy life-giving and nectar-like speech!

ஶ்ரீபகவானுவாச |
ஹன்த தே கதயிஷ்யாமி திவ்யா ஹ்யாத்மவிபூதயஃ |
ப்ராதான்யதஃ குருஶ்ரேஷ்ட னாஸ்த்யன்தோ விஸ்தரஸ்ய மே || 10-19 ||
The Lord said: Very well, now I will declare to thee My divine (infinite ot limitless) glories in their prominence, O Arjuna! There is no end to their detailed description.

அஹமாத்மா குடாகேஶ ஸர்வபூதாஶயஸ்திதஃ |
அஹமாதிஶ்ச மத்யம் ச பூதானாமன்த ஏவ ச || 10-20 ||
I am the Self, O Gudakesha, seated in the hearts of all beings! I am the beginning, the middle and also the end of all beings.

ஆதித்யானாமஹம் விஷ்ணுர்ஜ்யோதிஷாம் ரவிரம்ஶுமான் |
மரீசிர்மருதாமஸ்மி னக்ஷத்ராணாமஹம் ஶஶீ || 10-21 ||
Among the (twelve) Adityas, I am Vishnu; among the luminaries, the radiant sun; I am Marichi among the (seven or forty-nine) Maruts; among stars the moon am I.

வேதானாம் ஸாமவேதோ‌உஸ்மி தேவானாமஸ்மி வாஸவஃ |
இன்த்ரியாணாம் மனஶ்சாஸ்மி பூதானாமஸ்மி சேதனா || 10-22 ||
Among the Vedas I am the Sama Veda; I am Vasava among the gods; among the senses I am the mind; and I am intelligence among living beings.

ருத்ராணாம் ஶம்கரஶ்சாஸ்மி வித்தேஶோ யக்ஷரக்ஷஸாம் |
வஸூனாம் பாவகஶ்சாஸ்மி மேருஃ ஶிகரிணாமஹம் || 10-23 ||
And, among the Rudras I am Shankara; among the Yakshas and Rakshasas, the Lord of wealth (Kubera); among the Vasus I am Pavaka (fire); and among the (seven) mountains I am the Meru.

புரோதஸாம் ச முக்யம் மாம் வித்தி பார்த ப்றுஹஸ்பதிம் |
ஸேனானீனாமஹம் ஸ்கன்தஃ ஸரஸாமஸ்மி ஸாகரஃ || 10-24 ||
And, among the household priests (of kings), O Arjuna, know Me (Brahman) to be the chief, Brihaspati; among the army generals I am Skanda; among lakes I am the ocean!

மஹர்ஷீணாம் ப்றுகுரஹம் கிராமஸ்ம்யேகமக்ஷரம் |
யஜ்ஞானாம் ஜபயஜ்ஞோ‌உஸ்மி ஸ்தாவராணாம் ஹிமாலயஃ || 10-25 ||
Among the great sages I am Bhrigu; among words I am the monosyllable Om; among sacrifices I am the sacrifice of silent repetition; among immovable things the Himalayas I am. COMMENTARY: Repetition of the Mantra is regarded as the best of all Yajnas or sacrifices. There is no loss or injury in this Yajna. Manu says: “Whatever else the Brahmana may or may not do, One attains salvation by Japa alone”.

அஶ்வத்தஃ ஸர்வவ்றுக்ஷாணாம் தேவர்ஷீணாம் ச னாரதஃ |
கன்தர்வாணாம் சித்ரரதஃ ஸித்தானாம் கபிலோ முனிஃ || 10-26 ||
Among the trees (I am) the peepul; among the divine sages I am Narada; among Gandharvas I am Chitraratha; among the perfected the sage Kapila.

உச்சைஃஶ்ரவஸமஶ்வானாம் வித்தி மாமம்றுதோத்பவம் |
ஐராவதம் கஜேன்த்ராணாம் னராணாம் ச னராதிபம் || 10-27 ||
Know Me (Brahman) as Ucchaisravas, born of nectar among horses; among lordly elephants (I am) the Airavata; and among men, the king.

ஆயுதானாமஹம் வஜ்ரம் தேனூனாமஸ்மி காமதுக் |
ப்ரஜனஶ்சாஸ்மி கன்தர்பஃ ஸர்பாணாமஸ்மி வாஸுகிஃ || 10-28 ||
Among weapons I am the thunderbolt; among cows I am the wish-fulfilling cow called Surabhi; I am the progenitor, the god of love; among serpents I am Vasuki.

அனன்தஶ்சாஸ்மி னாகானாம் வருணோ யாதஸாமஹம் |
பித்றூணாமர்யமா சாஸ்மி யமஃ ஸம்யமதாமஹம் || 10-29 ||
I am Ananta among the Nagas; I am Varuna among water-Deities; Aryaman among the manes I am; I am Yama among the governors.

ப்ரஹ்லாதஶ்சாஸ்மி தைத்யானாம் காலஃ கலயதாமஹம் |
ம்றுகாணாம் ச ம்றுகேன்த்ரோ‌உஹம் வைனதேயஶ்ச பக்ஷிணாம் || 10-30 ||
And, I am Prahlad among the demons; among the reckoners I am time; among beasts I am their king, the lion; and Garuda among birds.

பவனஃ பவதாமஸ்மி ராமஃ ஶஸ்த்ரப்றுதாமஹம் |
ஜஷாணாம் மகரஶ்சாஸ்மி ஸ்ரோதஸாமஸ்மி ஜாஹ்னவீ || 10-31 ||
Among the purifiers (or the speeders) I am the wind; Rama among the warriors am I; among the fishes I am the shark; among the streams I am the Ganga.

ஸர்காணாமாதிரன்தஶ்ச மத்யம் சைவாஹமர்ஜுன |
அத்யாத்மவித்யா வித்யானாம் வாதஃ ப்ரவததாமஹம் || 10-32 ||
Among creations I am the beginning, the middle and also the end, O Arjuna! Among the sciences I am the science of the Self; and I am logic among controversialists.

அக்ஷராணாமகாரோ‌உஸ்மி த்வன்த்வஃ ஸாமாஸிகஸ்ய ச |
அஹமேவாக்ஷயஃ காலோ தாதாஹம் விஶ்வதோமுகஃ || 10-33 ||
Among the letters of the alphabet, the letter “A” I am, and the dual among the compounds. I am verily the inexhaustible or everlasting time; I am the dispenser (of the fruits of actions), having faces in all directions.

ம்றுத்யுஃ ஸர்வஹரஶ்சாஹமுத்பவஶ்ச பவிஷ்யதாம் |
கீர்திஃ ஶ்ரீர்வாக்ச னாரீணாம் ஸ்ம்றுதிர்மேதா த்றுதிஃ க்ஷமா || 10-34 ||
And I am all-devouring death, and prosperity of those who are to be prosperous; among feminine qualities (I am) fame, prosperity, speech, memory, intelligence, firmness and forgiveness.

ப்றுஹத்ஸாம ததா ஸாம்னாம் காயத்ரீ சன்தஸாமஹம் |
மாஸானாம் மார்கஶீர்ஷோ‌உஹம்றுதூனாம் குஸுமாகரஃ || 10-35 ||
Among the hymns also I am the Brihatsaman; among metres Gayatri am I; among the months I am Margasirsa; among seasons (I am) the flowery season.

த்யூதம் சலயதாமஸ்மி தேஜஸ்தேஜஸ்வினாமஹம் |
ஜயோ‌உஸ்மி வ்யவஸாயோ‌உஸ்மி ஸத்த்வம் ஸத்த்வவதாமஹம் || 10-36 ||
I am the gambling of the fraudulent; I am the splendour of the splendid; I am victory; I am determination (of those who are determined); I am the goodness of the good. Of the various methods of defrauding others, I am gambling, such as dice-play. Gambling is My manifestation. I am power in the powerful. I am victory in the victorious. I am effort in those who make that effort.

வ்றுஷ்ணீனாம் வாஸுதேவோ‌உஸ்மி பாம்டவானாம் தனம்ஜயஃ |
முனீனாமப்யஹம் வ்யாஸஃ கவீனாமுஶனா கவிஃ || 10-37 ||
Among Vrishnis I am Vasudeva; among the Pandavas I am Arjuna; among sages I am Vyasa; among poets I am Usana, the poet.

தண்டோ தமயதாமஸ்மி னீதிரஸ்மி ஜிகீஷதாம் |
மௌனம் சைவாஸ்மி குஹ்யானாம் ஜ்ஞானம் ஜ்ஞானவதாமஹம் || 10-38 ||
Among the punishers I am the sceptre; among those who seek victory I am statesmanship; and also among secrets I am silence; knowledge among knowers I am.

யச்சாபி ஸர்வபூதானாம் பீஜம் ததஹமர்ஜுன |
ந ததஸ்தி வினா யத்ஸ்யான்மயா பூதம் சராசரம் || 10-39 ||
And whatever is the seed of all beings, that also am I, O Arjuna! There is no being, whether moving or unmoving, that can exist without Me. I am the primeval seed from which all creation has come into existence. I am the seed of everything. I am the Self of everything. Nothing can exist without Me. Everything is of My nature. I am the soul of everything.

நான்தோ‌உஸ்தி மம திவ்யானாம் விபூதீனாம் பரம்தப |
ஏஷ தூத்தேஶதஃ ப்ரோக்தோ விபூதேர்விஸ்தரோ மயா || 10-40 ||
There is no end to My divine glories, O Arjuna, but this is a brief statement by Me (Brahman) of the particulars of My divine glories!

யத்யத்விபூதிமத்ஸத்த்வம் ஶ்ரீமதூர்ஜிதமேவ வா |
தத்ததேவாவகச்ச த்வம் மம தேஜோம்‌உஶஸம்பவம் || 10-41 ||
Whatever being there is that is glorious, prosperous or powerful, that know thou to be a manifestation of a part of My splendour.

அதவா பஹுனைதேன கிம் ஜ்ஞாதேன தவார்ஜுன |
விஷ்டப்யாஹமிதம் க்றுத்ஸ்னமேகாம்ஶேன ஸ்திதோ ஜகத் || 10-42 ||
But of what avail to thee is the knowledge of all these details, O Arjuna? I exist, supporting this whole world by one part of Myself.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
விபூதியோகோ னாம தஶமோ‌உத்யாயஃ ||10 ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the tenth discourse entitled: “The Yoga of the Divine Glories”

Ch# 11: Cosmic Manifestation or Form [To TOP]

11 விஸ்வரூப தரிசன யோகம்
பகவான் அருச்சுனனுக்கு விசுவரூப தரிசனம் காண்பித்தல் 1 அருச்சுனனுக்கு ஞானக்கண் வழங்குதல். 2 சஞ்சயன் விஸ்வரூப தர்சனம் செய்தல். 3 அருச்சுனன் விஸ்வரூப தரிசனம் செய்தல். 4 அருச்சுனனின் மனதில் ஏற்பட்ட உணர்வுகள்.
உங்களது விஸ்வரூப காட்சியை எனக்கு காட்ட வேண்டும் என அருச்சுனன் பகவானிடம் வேண்டினான். பகவானும், எனது விஸ்வரூபத்தை உனது ஊனக்கண்ணால் பார்க்க இயலாது, அதனால் நான் உனக்கு அருளும் ஞானக்கண் மூலம் எனது விஸ்வரூபத்தை பார் எனக் கூறி அருச்சுனனின் மனதில் உள்ள விருப்பு - வெறுப்புக்களை நீக்கி ஞானக்கண் (தெய்வீக பார்வை) வழங்குகிறார்.
வியாச முனிவர் சஞ்சயனுக்கு ஞானக்கண் (தெய்வீக பார்வை) வழங்கியமையால், சஞ்சயன் பகவானின் விஸ்வரூப தரிசனத்தை கண்டு அதை திருதராட்டிரனுக்கு விளக்கிக் கூறினார்.
ஆயிரக்கணக்கான சூரிய ஒளியால் மின்னும் பகவானின் ஆயிரக்கணக்கான முகங்கள், கண்கள், ஆயிரக்கணக்கான ஆயுதங்களுடன் கூடிய கைகளைக் கொண்ட விராட் விஸ்வரூபத்தை தரிசனம் செய்த அருச்சுனன், பகவானின் பெருமைகளை பலவாறு பேசி வர்ணிக்கிறான்.
அருச்சுனனின் மனதில் ஏற்பட்ட உணர்வுகள்: 1 ஆச்சரியம் (பார்காததைப் பார்த்தல்). 2 ஞானம் இல்லாமையால் பயம் எனும் உணர்வு அருச்சுனனுக்கு ஏற்பட்டது. விஸ்வரூப காட்சியில் பகவானின் செயல்களைப் பார்த்து அருச்சுனன் திகில் அடைகிறான். பகவானின் அழிவுத் தத்துவத்தை தாங்கிக் கொள்ளும் மனநிலை இல்லாமையும் பயத்திற்கு காரணம் ஆயிற்று. பகவானின் விராட் விஸ்வரூப தர்சனத்தை தன்னில் வேறாக பிரித்துப் பார்த்ததால் அருச்சுனனுக்கு இந்த பயம் உண்டாயிற்று. 3 பயந்த அருச்சுனன் பகவானிடம் மீண்டும் பழைய நிலைக்கே காட்சி அளிக்க வேண்டுகிறான். பகவானும் விராட் விஸ்வரூப காட்சியிலிருந்து மீண்டும் ஸ்ரீகிருஷ்ணராக அருச்சுனனுக்கு காட்சி அளிக்கிறார். பகவான் அருச்சுனனைப் பார்த்து பயப்படாதே என்று கூறிய பின்பு அருச்சுனனுக்கு பகவான் மீது பக்தி ஏற்படுகிறது. (No need to fear GOD. Belief should be based on love and knowledge, not out of fear).

அத ஏகாதஶோ‌உத்யாயஃ |
அர்ஜுன உவாச |
மதனுக்ரஹாய பரமம் குஹ்யமத்யாத்மஸம்ஜ்ஞிதம் |
யத்த்வயோக்தம் வசஸ்தேன மோஹோ‌உயம் விகதோ மம || 11-1 ||
After hearing the glories of the Lord, Arjuna has an intense longing to have the wonderful Cosmic Vision. Arjuna said: By this explanation of the highest secret concerning the Self, which Thou hast spoken out of compassion towards me my delusion is gone.

பவாப்யயௌ ஹி பூதானாம் ஶ்ருதௌ விஸ்தரஶோ மயா |
த்வத்தஃ கமலபத்ராக்ஷ மாஹாத்ம்யமபி சாவ்யயம் || 11-2 ||
The origin and the destruction of beings verily have been heard by me in detail from Thee, O lotus-eyed Lord, and also Thy inexhaustible greatness!

ஏவமேதத்யதாத்த த்வமாத்மானம் பரமேஶ்வர |
த்ரஷ்டுமிச்சாமி தே ரூபமைஶ்வரம் புருஷோத்தம || 11-3 ||
(Now), O Supreme Lord, as Thou hast thus described Thyself, O Supreme Person, I wish to see Thy Divine Form!

மன்யஸே யதி தச்சக்யம் மயா த்ரஷ்டுமிதி ப்ரபோ |
யோகேஶ்வர ததோ மே த்வம் தர்ஶயாத்மானமவ்யயம் || 11-4 ||
If Thou, O Lord, thinkest it possible for me to see it, do Thou, then, O Lord of the Yogis, show me Thy imperishable Self!

ஶ்ரீபகவானுவாச |
பஶ்ய மே பார்த ரூபாணி ஶதஶோ‌உத ஸஹஸ்ரஶஃ |
நானாவிதானி திவ்யானி னானாவர்ணாக்றுதீனி ச || 11-5 ||
The Lord said: Behold, O Arjuna, My forms by the hundreds and thousands, of different sorts, divine and of various colours and shapes!

பஶ்யாதித்யான்வஸூன்ருத்ரானஶ்வினௌ மருதஸ்ததா |
பஹூன்யத்றுஷ்டபூர்வாணி பஶ்யாஶ்சர்யாணி பாரத || 11-6 ||
Behold the Adityas, the Vasus, the Rudras, the two Asvins and also the Maruts; behold many wonders never seen before, O Arjuna!

இஹைகஸ்தம் ஜகத்க்றுத்ஸ்னம் பஶ்யாத்ய ஸசராசரம் |
மம தேஹே குடாகேஶ யச்சான்யத்த்ரஷ்டுமிச்சஸி || 11-7 ||
Now behold, O Arjuna, in this, My body, the whole universe centred in the one—including the moving and the unmoving—and whatever else thou desirest to see!

ந து மாம் ஶக்யஸே த்ரஷ்டுமனேனைவ ஸ்வசக்ஷுஷா |
திவ்யம் ததாமி தே சக்ஷுஃ பஶ்ய மே யோகமைஶ்வரம் || 11-8 ||
But thou art not able to behold Me (Brahman) with these, thine own eyes; I give thee the divine eye; behold My lordly Yoga. Brahman can be seen only through the eye of intuition or the divine eye. It is an inner divine experience attained through intense devotion and concentration.

ஸம்ஜய உவாச |
ஏவமுக்த்வா ததோ ராஜன்மஹாயோகேஶ்வரோ ஹரிஃ |
தர்ஶயாமாஸ பார்தாய பரமம் ரூபமைஶ்வரம் || 11-9 ||
Sanjaya said: Having thus spoken, O king, the great Lord of Yoga, Hari (Krishna), showed to Arjuna His supreme form as the Lord!

அனேகவக்த்ரனயனமனேகாத்புததர்ஶனம் |
அனேகதிவ்யாபரணம் திவ்யானேகோத்யதாயுதம் || 11-10 ||
With numerous mouths and eyes, with numerous wonderful sights, with numerous divine ornaments, with numerous divine weapons uplifted (such a form One showed).

திவ்யமால்யாம்பரதரம் திவ்யகன்தானுலேபனம் |
ஸர்வாஶ்சர்யமயம் தேவமனன்தம் விஶ்வதோமுகம் || 11-11 ||
Wearing divine garlands and apparel, anointed with divine unguents, the all-wonderful, resplendent (Being), endless, with faces on all sides.

திவி ஸூர்யஸஹஸ்ரஸ்ய பவேத்யுகபதுத்திதா |
யதி பாஃ ஸத்றுஶீ ஸா ஸ்யாத்பாஸஸ்தஸ்ய மஹாத்மனஃ || 11-12 ||
If the splendour of a thousand suns were to blaze out at once (simultaneously) in the sky, that would be the splendour of that mighty Being (great soul).

தத்ரைகஸ்தம் ஜகத்க்றுத்ஸ்னம் ப்ரவிபக்தமனேகதா |
அபஶ்யத்தேவதேவஸ்ய ஶரீரே பாம்டவஸ்ததா || 11-13 ||
There, in the body of the God of gods, Arjuna then saw the whole universe resting in the one, with its many groups.

ததஃ ஸ விஸ்மயாவிஷ்டோ ஹ்றுஷ்டரோமா தனம்ஜயஃ |
ப்ரணம்ய ஶிரஸா தேவம் க்றுதாஞ்ஜலிரபாஷத || 11-14 ||
Then, Arjuna, filled with wonder and with hair standing on end, bowed down his head to the Lord and spoke with joined palms.

அர்ஜுன உவாச |
பஶ்யாமி தேவாம்ஸ்தவ தேவ தேஹே ஸர்வாம்ஸ்ததா பூதவிஶேஷஸம்கான் |
ப்ரஹ்மாணமீஶம் கமலாஸனஸ்தம்றுஷீம்ஶ்ச ஸர்வானுரகாம்ஶ்ச திவ்யான் || 11-15 ||
Arjuna said: I behold all the gods, O God, in Thy body, and hosts of various classes of beings; Brahma, the Lord, seated on the lotus, all the sages and the celestial serpents!

அனேகபாஹூதரவக்த்ரனேத்ரம் பஶ்யாமி த்வாம் ஸர்வதோ‌உனன்தரூபம் |
நான்தம் ன மத்யம் ன புனஸ்தவாதிம் பஶ்யாமி விஶ்வேஶ்வர விஶ்வரூப || 11-16 ||
I see Thee of boundless form on every side, with many arms, stomachs, mouths and eyes; neither the end nor the middle nor also the beginning do I see, O Lord of the universe, O Cosmic Form!

கிரீடினம் கதினம் சக்ரிணம் ச தேஜோராஶிம் ஸர்வதோ தீப்திமன்தம் |
பஶ்யாமி த்வாம் துர்னிரீக்ஷ்யம் ஸமன்தாத்தீப்தானலார்கத்யுதிமப்ரமேயம் || 11-17 ||
I see Thee with the diadem, the club and the discus, a mass of radiance shining everywhere, very hard to look at, blazing all round like burning fire and the sun, and immeasurable.

த்வமக்ஷரம் பரமம் வேதிதவ்யம் த்வமஸ்ய விஶ்வஸ்ய பரம் னிதானம் |
த்வமவ்யயஃ ஶாஶ்வததர்மகோப்தா ஸனாதனஸ்த்வம் புருஷோ மதோ மே || 11-18 ||
Thou art the Imperishable, the Supreme Being, worthy of being known; Thou art the great treasure-house of this universe; Thou art the imperishable protector of the eternal Dharma; Thou art the ancient Person, I deem.

அனாதிமத்யான்தமனன்தவீர்யமனன்தபாஹும் ஶஶிஸூர்யனேத்ரம் |
பஶ்யாமி த்வாம் தீப்தஹுதாஶவக்த்ரம் ஸ்வதேஜஸா விஶ்வமிதம் தபன்தம் || 11-19 ||
I see Thee without beginning, middle or end, infinite in power, of endless arms, the sun and the moon being Thy eyes, the burning fire Thy mouth, heating the entire universe with Thy radiance.

த்யாவாப்றுதிவ்யோரிதமன்தரம் ஹி வ்யாப்தம் த்வயைகேன திஶஶ்ச ஸர்வாஃ |
த்றுஷ்ட்வாத்புதம் ரூபமுக்ரம் தவேதம் லோகத்ரயம் ப்ரவ்யதிதம் மஹாத்மன் || 11-20 ||
The space between the earth and the heaven and all the quarters are filled by Thee alone; having seen this, Thy wonderful and terrible form, the three worlds are trembling with fear, O great-souled Being!

அமீ ஹி த்வாம் ஸுரஸங்கா விஶன்தி கேசித்பீதாஃ ப்ராஞ்ஜலயோ க்றுணன்தி |
ஸ்வஸ்தீத்யுக்த்வா மஹர்ஷிஸித்தஸம்காஃ ஸ்துவன்தி த்வாம் ஸ்துதிபிஃ புஷ்கலாபிஃ || 11-21 ||
Verily, into Thee enter these hosts of gods; some extol Thee in fear with joined palms: “May it be well.” Saying thus, bands of great sages and perfected ones praise Thee with complete hymns.

ருத்ராதித்யா வஸவோ யே ச ஸாத்யா விஶ்வே‌உஶ்வினௌ மருதஶ்சோஷ்மபாஶ்ச |
கன்தர்வயக்ஷாஸுரஸித்தஸம்கா வீக்ஷன்தே த்வாம் விஸ்மிதாஶ்சைவ ஸர்வே || 11-22 ||
The Rudras, Adityas, Vasus, Sadhyas, Visvedevas, the two Asvins, Maruts, the manes and hosts of celestial singers, Yakshas, demons and the perfected ones, are all looking at Thee in great astonishment.

ரூபம் மஹத்தே பஹுவக்த்ரனேத்ரம் மஹாபாஹோ பஹுபாஹூருபாதம் |
பஹூதரம் பஹுதம்ஷ்ட்ராகராலம் த்றுஷ்ட்வா லோகாஃ ப்ரவ்யதிதாஸ்ததாஹம் || 11-23 ||
Having beheld Thy immeasurable form with many mouths and eyes, O mighty-armed, with many arms, thighs and feet, with many stomachs, and fearful with many teeth, the worlds are terrified and so am I!

நபஃஸ்ப்றுஶம் தீப்தமனேகவர்ணம் வ்யாத்தானனம் தீப்தவிஶாலனேத்ரம் |
த்றுஷ்ட்வா ஹி த்வாம் ப்ரவ்யதிதான்தராத்மா த்றுதிம் ன வின்தாமி ஶமம் ச விஷ்ணோ || 11-24 ||
On seeing Thee (the Cosmic Form) touching the sky, shining in many colours, with mouths wide open, with large, fiery eyes, I am terrified at heart and find neither courage nor peace, O Vishnu!

தம்ஷ்ட்ராகராலானி ச தே முகானி த்றுஷ்ட்வைவ காலானலஸம்னிபானி |
திஶோ ன ஜானே ன லபே ச ஶர்ம ப்ரஸீத தேவேஶ ஜகன்னிவாஸ || 11-25 ||
Having seen Thy mouths, fearful with teeth, blazing like the fires of cosmic dissolution, I know not the four quarters, nor do I find peace. Have mercy, O Lord of the gods! O abode of the universe!

அமீ ச த்வாம் த்றுதராஷ்ட்ரஸ்ய புத்ராஃ ஸர்வே ஸஹைவாவனிபாலஸம்கைஃ |
பீஷ்மோ த்ரோணஃ ஸூதபுத்ரஸ்ததாஸௌ ஸஹாஸ்மதீயைரபி யோதமுக்யைஃ || 11-26 ||
வக்த்ராணி தே த்வரமாணா விஶன்தி தம்ஷ்ட்ராகராலானி பயானகானி |
கேசித்விலக்னா தஶனான்தரேஷு ஸம்த்றுஶ்யன்தே சூர்ணிதைருத்தமாங்கைஃ || 11-27 ||
All the sons of Dhritarashtra with the hosts of kings of the earth, Bhishma, Drona and Karna, with the chief among all our warriors, They hurriedly enter into Thy mouths with terrible teeth and fearful to behold. Some are found sticking in the gaps between the teeth, with their heads crushed to powder.

யதா னதீனாம் பஹவோ‌உம்புவேகாஃ ஸமுத்ரமேவாபிமுகா த்ரவன்தி |
ததா தவாமீ னரலோகவீரா விஶன்தி வக்த்ராண்யபிவிஜ்வலன்தி || 11-28 ||
Verily, just as many torrents of rivers flow towards the ocean, even so these heroes of the world of persons enter Thy flaming mouths. Arjuna sees all the warriors, whom One did not wish to kill, rushing to death. One knows now that the Lord has already destroyed them, so why should One worry about the inevitable.

யதா ப்ரதீப்தம் ஜ்வலனம் பதம்கா விஶன்தி னாஶாய ஸம்றுத்தவேகாஃ |
ததைவ னாஶாய விஶன்தி லோகாஸ்தவாபி வக்த்ராணி ஸம்றுத்தவேகாஃ || 11-29 ||
As moths hurriedly rush into a blazing fire for (their own) destruction, so also these creatures hurriedly rush into Thy mouths for (their own) destruction.

லேலிஹ்யஸே க்ரஸமானஃ ஸமன்தால்லோகான்ஸமக்ரான்வதனைர்ஜ்வலத்பிஃ |
தேஜோபிராபூர்ய ஜகத்ஸமக்ரம் பாஸஸ்தவோக்ராஃ ப்ரதபன்தி விஷ்ணோ || 11-30 ||
Thou lickest up, devouring all the worlds on every side with Thy flaming mouths. Thy fierce rays, filling the whole world with radiance, are burning, O Vishnu!

ஆக்யாஹி மே கோ பவானுக்ரரூபோ னமோ‌உஸ்து தே தேவவர ப்ரஸீத |
விஜ்ஞாதுமிச்சாமி பவன்தமாத்யம் ன ஹி ப்ரஜானாமி தவ ப்ரவ்றுத்திம் || 11-31 ||
Tell me, who Thou art, so fierce in form. Salutations to Thee, O God Supreme! Have mercy; I desire to know Thee, the original Being. I know not indeed Thy doing.

ஶ்ரீபகவானுவாச |
காலோ‌உஸ்மி லோகக்ஷயக்றுத்ப்ரவ்றுத்தோ லோகான்ஸமாஹர்துமிஹ ப்ரவ்றுத்தஃ |
றுதே‌உபி த்வாம் ன பவிஷ்யன்தி ஸர்வே யே‌உவஸ்திதாஃ ப்ரத்யனீகேஷு யோதாஃ || 11-32 ||
The Lord said: I am the mighty world-destroying Time, now engaged in destroying the worlds. Even without thee, none of the warriors arrayed in the hostile armies shall live.

தஸ்மாத்த்வமுத்திஷ்ட யஶோ லபஸ்வ ஜித்வா ஶத்ரூன்புங்க்ஷ்வ ராஜ்யம் ஸம்றுத்தம் |
மயைவைதே னிஹதாஃ பூர்வமேவ னிமித்தமாத்ரம் பவ ஸவ்யஸாசின் || 11-33 ||
Therefore, stand up and obtain fame. Conquer the enemies and enjoy the unrivalled kingdom. Verily, they have already been slain by Me; be thou a mere instrument, O Arjuna!

த்ரோணம் ச பீஷ்மம் ச ஜயத்ரதம் ச கர்ணம் ததான்யானபி யோதவீரான் |
மயா ஹதாம்ஸ்த்வம் ஜஹி மா வ்யதிஷ்டா யுத்யஸ்வ ஜேதாஸி ரணே ஸபத்னான் || 11-34 ||
Drona, Bhishma, Jayadratha, Karna and all the other courageous warriors—these have already been slain by Me; do thou kill; be not distressed with fear; fight and thou shalt conquer thy enemies in battle.

ஸம்ஜய உவாச |
ஏதச்ச்ருத்வா வசனம் கேஶவஸ்ய க்றுதாஞ்ஜலிர்வேபமானஃ கிரீடீ |
நமஸ்க்றுத்வா பூய ஏவாஹ க்றுஷ்ணம் ஸகத்கதம் பீதபீதஃ ப்ரணம்ய || 11-35 ||
Sanjaya said: Having heard that speech of Lord Krishna, the crowned one (Arjuna), with joined palms, trembling, prostrating himself, again addressed Krishna, in a choked voice, bowing down, overwhelmed with fear.

அர்ஜுன உவாச |
ஸ்தானே ஹ்றுஷீகேஶ தவ ப்ரகீர்த்யா ஜகத்ப்ரஹ்றுஷ்யத்யனுரஜ்யதே ச |
ரக்ஷாம்ஸி பீதானி திஶோ த்ரவன்தி ஸர்வே னமஸ்யன்தி ச ஸித்தஸம்காஃ || 11-36 ||
Arjuna said: It is meet, O Krishna, that the world delights and rejoices in Thy praise; demons fly in fear to all quarters and the hosts of the perfected ones bow to Thee!

கஸ்மாச்ச தே ன னமேரன்மஹாத்மன்கரீயஸே ப்ரஹ்மணோ‌உப்யாதிகர்த்ரே |
அனன்த தேவேஶ ஜகன்னிவாஸ த்வமக்ஷரம் ஸதஸத்தத்பரம் யத் || 11-37 ||
And why should they not, O great soul, bow to Thee who art greater (than all else), the primal cause even of (Brahma) the creator, O Infinite Being! O Lord of the gods! O abode of the universe! Thou art the imperishable, the Being, the non-being and That which is the supreme (that which is beyond the Being and non-being). The Lord is Mahatma. One is greater than all else. One is the imperishable, so One is the proper object of worship, love and delight.

த்வமாதிதேவஃ புருஷஃ புராணஸ்த்வமஸ்ய விஶ்வஸ்ய பரம் னிதானம் |
வேத்தாஸி வேத்யம் ச பரம் ச தாம த்வயா ததம் விஶ்வமனன்தரூப || 11-38 ||
Thou art the primal God, the ancient Purusha, the supreme refuge of this universe, the knower, the knowable and the supreme abode. By Thee is the universe pervaded, O Being of infinite forms!

வாயுர்யமோ‌உக்னிர்வருணஃ ஶஶாங்கஃ ப்ரஜாபதிஸ்த்வம் ப்ரபிதாமஹஶ்ச |
நமோ னமஸ்தே‌உஸ்து ஸஹஸ்ரக்றுத்வஃ புனஶ்ச பூயோ‌உபி னமோ னமஸ்தே || 11-39 ||
Thou art Vayu, Yama, Agni, Varuna, the moon, the creator, and the great-grandfather. Salutations, salutations unto Thee, a thousand times, and again salutations, salutations unto Thee!

நமஃ புரஸ்தாதத ப்றுஷ்டதஸ்தே னமோ‌உஸ்து தே ஸர்வத ஏவ ஸர்வ |
அனன்தவீர்யாமிதவிக்ரமஸ்த்வம் ஸர்வம் ஸமாப்னோஷி ததோ‌உஸி ஸர்வஃ || 11-40 ||
Salutations to Thee from front and from behind! Salutations to Thee on every side! O All! Thou infinite in power and prowess, pervadest all; wherefore Thou art all.

ஸகேதி மத்வா ப்ரஸபம் யதுக்தம் ஹே க்றுஷ்ண ஹே யாதவ ஹே ஸகேதி |
அஜானதா மஹிமானம் தவேதம் மயா ப்ரமாதாத்ப்ரணயேன வாபி || 11-41 ||
யச்சாவஹாஸார்தமஸத்க்றுதோ‌உஸி விஹாரஶய்யாஸனபோஜனேஷு |
ஏகோ‌உதவாப்யச்யுத தத்ஸமக்ஷம் தத்க்ஷாமயே த்வாமஹமப்ரமேயம் || 11-42 ||
Whatever I have presumptuously uttered from love or carelessness, addressing Thee as O Krishna! O Yadava! O Friend! regarding Thee merely as a friend, unknowing of this, Thy greatness, In whatever way I may have insulted Thee for the sake of fun while at play, reposing, sitting or at meals, when alone (with Thee), O Achyuta, or in company—that I implore Thee, immeasurable one, to forgive!

பிதாஸி லோகஸ்ய சராசரஸ்ய த்வமஸ்ய பூஜ்யஶ்ச குருர்கரீயான் |
ந த்வத்ஸமோ‌உஸ்த்யப்யதிகஃ குதோ‌உன்யோ லோகத்ரயே‌உப்யப்ரதிமப்ரபாவ || 11-43 ||
Thou art the Father of this world, unmoving and moving. Thou art to be adored by this world. Thou art the greatest Guru; (for) none there exists who is equal to Thee; how then can there be another superior to Thee in the three worlds, O Being of unequalled power?

தஸ்மாத்ப்ரணம்ய ப்ரணிதாய காயம் ப்ரஸாதயே த்வாமஹமீஶமீட்யம் |
பிதேவ புத்ரஸ்ய ஸகேவ ஸக்யுஃ ப்ரியஃ ப்ரியாயார்ஹஸி தேவ ஸோடும் || 11-44 ||
Therefore, bowing down, prostrating my body, I crave Thy forgiveness, O adorable Lord! As a father forgives his son, a friend his (dear) friend, a lover his beloved, even so shouldst Thou forgive me, O God!

அத்றுஷ்டபூர்வம் ஹ்றுஷிதோ‌உஸ்மி த்றுஷ்ட்வா பயேன ச ப்ரவ்யதிதம் மனோ மே |
ததேவ மே தர்ஶய தேவரூபம் ப்ரஸீத தேவேஶ ஜகன்னிவாஸ || 11-45 ||
I am delighted, having seen what has never been seen before; and yet my mind is distressed with fear. Show me that (previous) form only, O God! Have mercy, O God of gods! O abode of the universe!

கிரீடினம் கதினம் சக்ரஹஸ்தமிச்சாமி த்வாம் த்ரஷ்டுமஹம் ததைவ |
தேனைவ ரூபேண சதுர்புஜேன ஸஹஸ்ரபாஹோ பவ விஶ்வமூர்தே || 11-46 ||
I desire to see Thee as before, crowned, bearing a mace, with the discus in hand, in Thy former form only, having four arms, O thousand-armed, Cosmic Form (Being)!

ஶ்ரீபகவானுவாச |
மயா ப்ரஸன்னேன தவார்ஜுனேதம் ரூபம் பரம் தர்ஶிதமாத்மயோகாத் |
தேஜோமயம் விஶ்வமனன்தமாத்யம் யன்மே த்வதன்யேன ன த்றுஷ்டபூர்வம் || 11-47 ||
The Lord said: O Arjuna, this Cosmic Form has graciously been shown to thee by Me (Brahman) by My own Yogic power; full of splendour, primeval, and infinite, this Cosmic Form of Mine has never been seen before by anyone other than thyself.

ந வேதயஜ்ஞாத்யயனைர்ன தானைர்ன ச க்ரியாபிர்ன தபோபிருக்ரைஃ |
ஏவம்ரூபஃ ஶக்ய அஹம் ன்றுலோகே த்ரஷ்டும் த்வதன்யேன குருப்ரவீர || 11-48 ||
Neither by the study of the Vedas and sacrifices, nor by gifts, nor by rituals, nor by severe austerities, can I be seen in this form in the world of persons by any other than thyself, O great hero of the Kurus (Arjuna)!

மா தே வ்யதா மா ச விமூடபாவோ த்றுஷ்ட்வா ரூபம் கோரமீத்றுங்மமேதம் |
வ்யபேதபீஃ ப்ரீதமனாஃ புனஸ்த்வம் ததேவ மே ரூபமிதம் ப்ரபஶ்ய || 11-49 ||
Be not afraid nor bewildered on seeing such a terrible form of Mine as this; with thy fear entirely dispelled and with a gladdened heart, now behold again this former form of Mine.

ஸம்ஜய உவாச |
இத்யர்ஜுனம் வாஸுதேவஸ்ததோக்த்வா ஸ்வகம் ரூபம் தர்ஶயாமாஸ பூயஃ |
ஆஶ்வாஸயாமாஸ ச பீதமேனம் பூத்வா புனஃ ஸௌம்யவபுர்மஹாத்மா || 11-50 ||
Sanjaya said: Having thus spoken to Arjuna, Krishna again showed His own form; and the great soul (Krishna), assuming His gentle form, consoled him who was terrified (Arjuna).

அர்ஜுன உவாச |
த்றுஷ்ட்வேதம் மானுஷம் ரூபம் தவ ஸௌம்யம் ஜனார்தன |
இதானீமஸ்மி ஸம்வ்றுத்தஃ ஸசேதாஃ ப்ரக்றுதிம் கதஃ || 11-51 ||
Arjuna said: Having seen this Thy gentle human form, O Krishna, now I am composed and restored to my own nature!

ஶ்ரீபகவானுவாச |
ஸுதுர்தர்ஶமிதம் ரூபம் த்றுஷ்டவானஸி யன்மம |
தேவா அப்யஸ்ய ரூபஸ்ய னித்யம் தர்ஶனகாங்க்ஷிணஃ || 11-52 ||
The Lord said: Very hard indeed it is to see this form of Mine which thou hast seen. Even the gods are ever longing to behold it.

நாஹம் வேதைர்ன தபஸா ன தானேன ன சேஜ்யயா |
ஶக்ய ஏவம்விதோ த்ரஷ்டும் த்றுஷ்டவானஸி மாம் யதா || 11-53 ||
Neither by the Vedas, nor by austerity, nor by gift, nor by sacrifice, can I be seen in this form as thou hast seen Me (Brahman) (so easily).

பக்த்யா த்வனன்யயா ஶக்ய அஹமேவம்விதோ‌உர்ஜுன |
ஜ்ஞாதும் த்ரஷ்டும் ச தத்த்வேன ப்ரவேஷ்டும் ச பரம்தப || 11-54 ||
But by single-minded devotion can I, of this form, be known and seen in reality and also entered into, O Arjuna!

மத்கர்மக்றுன்மத்பரமோ மத்பக்தஃ ஸங்கவர்ஜிதஃ |
நிர்வைரஃ ஸர்வபூதேஷு யஃ ஸ மாமேதி பாம்டவ || 11-55 ||
One who does all actions for Me (Brahman), who looks upon Me (Brahman) as the Supreme, who is devoted to Me (Brahman), who is free from attachment, who bears enmity towards no creature, One comes to Me (Brahman), O Arjuna! One who practises this teaching attains supreme bliss and immortality. Becoming completely one with Supreme.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
விஶ்வரூபதர்ஶனயோகோ னாமைகாதஶோ‌உத்யாயஃ ||11 ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the eleventh discourse entitled: “The Yoga of the Vision of the Cosmic Form”

Ch# 12: Yoga of devotion [To TOP]

1. Fix your mind on Lord. If the mind wanders, it should be brought back to the Lord. OR
2. Dedicate all your actions to Lord, whose power activates everything. Offer all your actions to the Lord, abandoning the desire for their fruits.
3. Take complete refuge and surrender yourself to the Lord and attain perfect peace.

12 பக்தி யோகத்தின் ஐந்து நிலைகள்:
மாயை நீக்கிய பிரம்ம தத்துவத்தை புரிந்து கொண்டு பகவானை தியானிப்பது நிர்குண பக்தியாகும் (அருவ வழிபாடு).
அனைத்து பிரபஞ்சத்தை ஈஸ்வரனாகவே கருதி பகவான் மீது பக்தி செலுத்துவது விராட் பக்தியாகும் (இயற்கையை வழிபடுதல்).
தனக்கு பிரியமான உருவமுள்ள தெய்வத்தை தியானிப்பது, இஷ்ட தேவதா பக்தியாகும் (உருவ வழிபாடு).
கர்ம யோகத்தை செய்து கொண்டே ஈஸ்வரனிடம் பக்தி செலுத்துவது.
சில பக்தர்களின் மனது ஆசையால் நிரம்பியுள்ளதால், எல்லா செயல்களையும் பகவானின் பிரசாதம் என்ற உணர்வுடன் போகங்களை அனுபவித்துக் கொண்டே பகவானிடம் பக்தி செலுத்துதல்.
இறைவன் மீது நம்பிக்கையுடன் கூடிய தளராத பக்தி செலுத்துவதால், ஒரு சீவன் வாழம் பொழுதே சீவ முக்தியும் (மன அமைதி & மனநிறைவு), சீவனின் உடல் அழிந்த பின் விதேக முக்தி எனும் மறுபிறவி இல்லாமை எனும் பேரின்பம் கிடைக்கிறது. சீவாத்மா, பரமாத்மாவுடன் கலப்பதே பக்தி யோகத்தின் பலனாகும்.
பரா பக்தனின் இலக்கணம்: முதல் நிலையில் உள்ள நிர்குண பிரம்மத்தை உணர்ந்தவர்களே பரா (மேலான) பக்தர்கள். வேத வேதாந்த சாத்திரங்கள் துணையுடன் குருவின் மூலம் பிரம்மத்தை உணர்ந்த ஞானியே பகவானின் பராபக்தன் ஆவான். பராபக்தன் எவர்களையும் வெறுக்காதவன், என்றும் சமத்துவ குணத்துடன் விளங்குபவன். அவனே எனது பிரியமான பக்தன் ஆவான்.

அத த்வாதஶோ‌உத்யாயஃ |
அர்ஜுன உவாச |
ஏவம் ஸததயுக்தா யே பக்தாஸ்த்வாம் பர்யுபாஸதே |
யே சாப்யக்ஷரமவ்யக்தம் தேஷாம் கே யோகவித்தமாஃ || 12-1 ||
Arjuna said: Those devotees who, ever steadfast, thus worship Thee and those also who worship the Imperishable and the Unmanifested—which of them are better versed in Yoga?

ஶ்ரீபகவானுவாச |
மய்யாவேஶ்ய மனோ யே மாம் னித்யயுக்தா உபாஸதே |
ஶ்ரத்தயா பரயோபேதாஸ்தே மே யுக்ததமா மதாஃ || 12-2 ||
The Lord said: Those who, fixing their minds on Me (Brahman), worship Me (Brahman), ever steadfast and endowed with supreme faith, these are the best in Yoga in My opinion.

யே த்வக்ஷரமனிர்தேஶ்யமவ்யக்தம் பர்யுபாஸதே |
ஸர்வத்ரகமசின்த்யம் ச கூடஸ்தமசலம் த்ருவம் || 12-3 ||
Those who worship the imperishable, the indefinable, the unmanifested, the omnipresent, the unthinkable, the eternal and the immovable

ஸம்னியம்யேன்த்ரியக்ராமம் ஸர்வத்ர ஸமபுத்தயஃ |
தே ப்ராப்னுவன்தி மாமேவ ஸர்வபூதஹிதே ரதாஃ || 12-4 ||
Having restrained all the senses, even-minded everywhere, intent on the welfare of all beings—verily they also come unto Me (Supreme is one with many forms/names given by devotees).

க்லேஶோ‌உதிகதரஸ்தேஷாமவ்யக்தாஸக்தசேதஸாம் |
அவ்யக்தா ஹி கதிர்துஃகம் தேஹவத்பிரவாப்யதே || 12-5 ||
Greater is their trouble whose minds are set on the Unmanifested; for the goal—the Unmanifested—is very difficult for the embodied to reach. The embodied—those who identify themselves with their bodies. The imperishable Self is very hard to reach for those who are attached to their bodies. Their restless minds will not be able to get fixed on the attributeless Self.

யே து ஸர்வாணி கர்மாணி மயி ஸம்ன்யஸ்ய மத்பராஃ |
அனன்யேனைவ யோகேன மாம் த்யாயன்த உபாஸதே || 12-6 ||
But to those who worship Me (Brahman), renouncing all actions in Me (Brahman), regarding Me (Brahman) as the supreme goal, meditating on Me (Brahman) with single-minded Yoga,

தேஷாமஹம் ஸமுத்தர்தா ம்றுத்யுஸம்ஸாரஸாகராத் |
பவாமின சிராத்பார்த மய்யாவேஶிதசேதஸாம் || 12-7 ||
To those whose minds are set on Me (Brahman), O Arjuna, verily I become ere long the saviour out of the ocean of the mortal Samsara!

மய்யேவ மன ஆதத்ஸ்வ மயி புத்திம் னிவேஶய |
நிவஸிஷ்யஸி மய்யேவ அத ஊர்த்வம் ன ஸம்ஶயஃ || 12-8 ||
Fix thy mind on Me (Brahman) only, thy intellect in Me (Brahman), (then) thou shall believe in Me (Brahman) alone hereafter.

அத சித்தம் ஸமாதாதும் ன ஶக்னோஷி மயி ஸ்திரம் |
அப்யாஸயோகேன ததோ மாமிச்சாப்தும் தனம்ஜய || 12-9 ||
If thou art unable to fix thy mind steadily on Me (Brahman), then by the Yoga of constant practice do thou seek to reach Me (Brahman), O Arjuna!

அப்யாஸே‌உப்யஸமர்தோ‌உஸி மத்கர்மபரமோ பவ |
மதர்தமபி கர்மாணி குர்வன்ஸித்திமவாப்ஸ்யஸி || 12-10 ||
If thou art unable to practise even this Abhyasa Yoga, be thou intent on doing actions for My sake; even by doing actions for My sake, thou shalt attain perfection.

அதைததப்யஶக்தோ‌உஸி கர்தும் மத்யோகமாஶ்ரிதஃ |
ஸர்வகர்மபலத்யாகம் ததஃ குரு யதாத்மவான் || 12-11 ||
If thou art unable to do even this, then, taking refuge in union with Me (Brahman), renounce the fruits of all actions with the self controlled.

ஶ்ரேயோ ஹி ஜ்ஞானமப்யாஸாஜ்ஜ்ஞானாத்த்யானம் விஶிஷ்யதே |
த்யானாத்கர்மபலத்யாகஸ்த்யாகாச்சான்திரனன்தரம் || 12-12 ||
Better indeed is knowledge than practice; than knowledge meditation is better; than meditation the renunciation of the fruits of actions; peace immediately follows renunciation.

அத்வேஷ்டா ஸர்வபூதானாம் மைத்ரஃ கருண ஏவ ச |
நிர்மமோ னிரஹம்காரஃ ஸமதுஃகஸுகஃ க்ஷமீ || 12-13 ||
One who hates no creature, who is friendly and compassionate to all, who is free from attachment and egoism, balanced in pleasure and pain, and forgiving,

ஸம்துஷ்டஃ ஸததம் யோகீ யதாத்மா த்றுடனிஶ்சயஃ |
மய்யர்பிதமனோபுத்திர்யோ மத்பக்தஃ ஸ மே ப்ரியஃ || 12-14 ||
Ever content, steady in meditation, possessed of firm conviction, self-controlled, with mind and intellect dedicated to Me (Brahman), he, My devotee, is dear to Me.

யஸ்மான்னோத்விஜதே லோகோ லோகான்னோத்விஜதே ச யஃ |
ஹர்ஷாமர்ஷபயோத்வேகைர்முக்தோ யஃ ஸ ச மே ப்ரியஃ || 12-15 ||
One by whom the world is not agitated and who cannot be agitated by the world, and who is freed from joy, envy, fear and anxiety—he is dear to Me.

அனபேக்ஷஃ ஶுசிர்தக்ஷ உதாஸீனோ கதவ்யதஃ |
ஸர்வாரம்பபரித்யாகீ யோ மத்பக்தஃ ஸ மே ப்ரியஃ || 12-16 ||
One who is free from wants, pure, expert, unconcerned, and untroubled, renouncing all undertakings or commencements—he who is (thus) devoted to Me (Brahman), is dear to Me.

யோ ன ஹ்றுஷ்யதி ன த்வேஷ்டி ன ஶோசதி ன காங்க்ஷதி |
ஶுபாஶுபபரித்யாகீ பக்திமான்யஃ ஸ மே ப்ரியஃ || 12-17 ||
One who neither rejoices, nor hates, nor grieves, nor desires, renouncing good and evil, and who is full of devotion, is dear to Me. One does not rejoice when One attains desirable objects nor does One grieve when One parts with his cherished objects. Further, One does not desire the unattained.

ஸமஃ ஶத்ரௌ ச மித்ரே ச ததா மானாபமானயோஃ |
ஶீதோஷ்ணஸுகதுஃகேஷு ஸமஃ ஸங்கவிவர்ஜிதஃ || 12-18 ||
One who is the same to foe and friend, and in honour and dishonour, who is the same in cold and heat and in pleasure and pain, who is free from attachment,

துல்யனின்தாஸ்துதிர்மௌனீ ஸம்துஷ்டோ யேன கேனசித் |
அனிகேதஃ ஸ்திரமதிர்பக்திமான்மே ப்ரியோ னரஃ || 12-19 ||
One to whom censure and praise are equal, who is silent, content with anything, homeless, of a steady mind, and full of devotion—that person is dear to Me.

யே து தர்ம்யாம்றுதமிதம் யதோக்தம் பர்யுபாஸதே |
ஶ்ரத்ததானா மத்பரமா பக்தாஸ்தே‌உதீவ மே ப்ரியாஃ || 12-20 ||
They verily who follow this immortal Dharma (doctrine or law) as described above, endowed with faith, regarding Me (Brahman) as their supreme goal, they, the devotees, are exceedingly dear to Me.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
பக்தியோகோ னாம த்வாதஶோ‌உத்யாயஃ ||12 ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the twelfth discourse entitled: “The Yoga of Devotion”

Ch# 13: Yoga of Distinction [To TOP]

13 சேத்ரம் சேத்ரக்ஞன் விபாக யோகம் - 1 சேத்திரம் (உலகம், உடல்கள்), 2 சேத்திரக்ஞன் (பகவான்), 3 புருஷன், 4 பிரகிருதி, 5 ஞானம், 6 நேயம் எனும் ஆறு தலைப்புகளில் விவரிக்கப்படுகிறது.
சேத்திரம் - விளைநிலத்திற்கும், பூமிக்கும் சேத்திரம் என்பர். பகவான் அகிலப் பிரபஞ்சத்தையே சேத்திரம் என்று கூறுகிறார். மனித சட உடலையும் பகவான் சேத்திரம் என்று கூறுகிறார்.
சேத்திரக்ஞன் -இந்த உடலை சேத்திரம் என்று அறிபவன் சேத்திரக்ஞன் ஆவார். சேத்திரக்ஞன் ஆகிய நான், ஈஸ்வரன் என அறிந்து கொள்ள வேண்டும். ஆத்மாவை ஈஸ்வரனாக தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஆத்மா அனைத்து உடலுக்குள் இருந்து பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கும் சேத்திரக்ஞனை நான் என்று அறிந்து கொள்ள வேண்டும். இதுவே அஹம் பிரம்மாஸ்மி என்ற மகாவாக்கியம் ஆகும். சேத்திரத்தையும் சேத்திரக்ஞனையும் ஐக்கியப்படுத்துகிறார் (சீவாத்மாவையும் பரமாத்மாவையும் ஐக்கியப்படுத்துகிறார்)
சேத்திரக்ஞன் மற்றும் ஆத்மா ஆகிய சொற்கள் ”புருஷன்” என்பதைக் குறிக்கிறது. அனைத்தும் ஒரே பொருளைத் தரும் சொல். புருஷன் இந்த உடலில் இருப்பதால், உடல் சுக - துக்கங்களை அனுபவிக்கிறது.
பிரகிருதி எனும் சொல் மாயையைக் குறிக்கிறது. காரணப் பிரபஞ்சம் இவ்வுலகம், காரியமான பிரபஞ்சம் மாயை; மாயையிலிருந்து வெளிப்பட்ட இந்த பிரபஞ்சமே பிரகிருதி எனப்படும்.
ஞானம் என்பது சாதாரனமாக மனதில் தோன்றும் அறிவைக் குறிக்கும். ஞானத்தை அடைய இருபது சாதனைகள் செய்ய வேண்டும் என பகவான் அருள்கிறார்: 1 தற்பெருமையின்மை; 2 தன்னிடமில்லாத நற்குணங்களை இருப்பதாகக் காட்டிக் கொள்ளாமை; 3 எந்த உயிரினத்தையும் எந்த வகையிலும் துன்புறுத்தாமல் இருத்தல்; 4 சுக-சுக்கங்களை பொறுத்துக் கொள்ளுதல்; 5 மனம், வாக்கு முதலியவற்றில் நேர்மை; 6 நம்பிக்கையுடனும், பக்தியுடனும் பெரியோர்களுக்குப் சேவை செய்தல்; 7 உள்ளும் புறமும் தூய்மையாக இருத்தல்; 8 உள்ளத்தின் உறுதி; 9 மனம் மற்றும் ஐம்புலன்களோடு கூடிய உடலை கட்டுப்படுத்துதல்; 10 இவ்வுலக இன்பங்களில் பற்று அற்ற தன்மை; 11 அகங்காரம் இல்லாமை; 12 பிறப்பு - இறப்பு, மூப்பு, நோய் இவைகளை சிந்தித்தல்; 13 மனைவி, மக்கள், வீடு, செல்வம் இவற்றில் தன்னுடையது என்ற எண்ணமின்மை (மமகாரமின்மை); 14 வேண்டியன - வேண்டாதனவாற்றை அடையும் போதும் எப்போதும் சமபாவனையுடன் இருத்தல்; 15 யோகத்தின் மூலம் பிறழாத பக்தி; 16 தனிமையில் தூய்மையான இடத்தில் வாழும் இயல்பு; 17 உலகியலில் ஈடுபாடு கொண்டவர்களிடம் விலகி இருத்தல்; 18 அத்யாத்ம ஞானத்தில் என்றும் நிலைத்து நிற்றல்; 19 தத்துவஞானப் பொருளான பரமாத்மாவையே தியானம் செய்தலே ஞானம் என்றும்; 20 எது அதனில் மாறுபட்டதோ, அது அஞ்ஞானம் எனும் அறியாமை என்று தெரிந்து கொள்வதே; ஞானத்தை அடையும் வழிகளாகும்.
நேயம் எனில் நம்மால் அறியப்படுவது எனப் பொருள். எது அறிவதற்கு தகுதி உடைய விஷயம் எனில் பிரம்மம் ஒன்றே.

அத த்ரயோதஶோ‌உத்யாயஃ |
Arjuna said: I wish to learn about Nature (matter) and the Spirit (soul), the Field and the Knower of the Field, knowledge and that which ought to be known.

ஶ்ரீபகவானுவாச |
இதம் ஶரீரம் கௌன்தேய க்ஷேத்ரமித்யபிதீயதே |
ஏதத்யோ வேத்தி தம் ப்ராஹுஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞ இதி தத்விதஃ || 13-1 ||
The Lord said: This body, O Arjuna, is called the Field; One who knows it is called the Knower of the Field by those who know of them, that is, by the sages.

க்ஷேத்ரஜ்ஞம் சாபி மாம் வித்தி ஸர்வக்ஷேத்ரேஷு பாரத |
க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞயோர்ஜ்ஞானம் யத்தஜ்ஜ்ஞானம் மதம் மம || 13-2 ||
Do thou also know Me (Brahman) as the Knower of the Field in all fields, O Arjuna! Knowledge of both the Field and the Knower of the Field is considered by Me (Brahman) to be the knowledge.

தத்க்ஷேத்ரம் யச்ச யாத்றுக்ச யத்விகாரி யதஶ்ச யத் |
ஸ ச யோ யத்ப்ரபாவஶ்ச தத்ஸமாஸேன மே ஶ்றுணு || 13-3 ||
What the Field is and of what nature, what its modifications are and whence it is, and also who One is and what His powers are—hear all that from Me (Brahman) in brief.

றுஷிபிர்பஹுதா கீதம் சன்தோபிர்விவிதைஃ ப்றுதக் |
ப்ரஹ்மஸூத்ரபதைஶ்சைவ ஹேதுமத்பிர்வினிஶ்சிதைஃ || 13-4 ||
Sages have sung in many ways, in various distinctive chants and also in the suggestive words indicative of the Absolute, full of reasoning and decisive.

மஹாபூதான்யஹம்காரோ புத்திரவ்யக்தமேவ ச |
இன்த்ரியாணி தஶைகம் ச பஞ்ச சேன்த்ரியகோசராஃ || 13-5 ||
The great elements, egoism, intellect and also unmanifested Nature, the ten senses and The one (the mind). one, and the five objects of the senses. 5 elements: earth, water, fire, air and ether. The ten senses are: the five organs (ears, skin, eyes, tongue and nose), and the five organs of action (hand, feet, mouth, anus and generative organ). The five objects of the senses are sound, touch, form colour, taste and smell.

இச்சா த்வேஷஃ ஸுகம் துஃகம் ஸம்காதஶ்சேதனா த்றுதிஃ |
ஏதத்க்ஷேத்ரம் ஸமாஸேன ஸவிகாரமுதாஹ்றுதம் || 13-6 ||
Desire, hatred, pleasure, pain, the aggregate (the body), fortitude and intelligence—the Field has thus been described briefly with its modifications.

அமானித்வமதம்பித்வமஹிம்ஸா க்ஷான்திரார்ஜவம் |
ஆசார்யோபாஸனம் ஶௌசம் ஸ்தைர்யமாத்மவினிக்ரஹஃ || 13-7 ||
Humility, unpretentiousness, non-injury, forgiveness, uprightness, service of the teacher, purity, steadfastness, self-control,

இன்த்ரியார்தேஷு வைராக்யமனஹம்கார ஏவ ச |
ஜன்மம்றுத்யுஜராவ்யாதிதுஃகதோஷானுதர்ஶனம் || 13-8 ||
Indifference to the objects of the senses, also absence of egoism, perception of (or reflection on) the evil in birth, death, old age, sickness and pain,

அஸக்திரனபிஷ்வங்கஃ புத்ரதாரக்றுஹாதிஷு |
நித்யம் ச ஸமசித்தத்வமிஷ்டானிஷ்டோபபத்திஷு || 13-9 ||
Non-attachment, non-identification of the Self with son, wife, home and the rest, and constant even-mindedness on the attainment of the desirable and the undesirable,

மயி சானன்யயோகேன பக்திரவ்யபிசாரிணீ |
விவிக்ததேஶஸேவித்வமரதிர்ஜனஸம்ஸதி || 13-10 ||
Unswerving devotion unto Me (Brahman) by the Yoga of non-separation, resort to solitary places, distaste for the society of men,

அத்யாத்மஜ்ஞானனித்யத்வம் தத்த்வஜ்ஞானார்ததர்ஶனம் |
ஏதஜ்ஜ்ஞானமிதி ப்ரோக்தமஜ்ஞானம் யததோ‌உன்யதா || 13-11 ||
Constancy in Self-knowledge, perception of the end of true knowledge—this is declared to be knowledge, and what is opposed to it is ignorance.

ஜ்ஞேயம் யத்தத்ப்ரவக்ஷ்யாமி யஜ்ஜ்ஞாத்வாம்றுதமஶ்னுதே |
அனாதிமத்பரம் ப்ரஹ்ம ன ஸத்தன்னாஸதுச்யதே || 13-12 ||
I will declare that which has to be known, knowing which one attains to immortality, the beginningless supreme Brahman, called neither being nor non-being.

ஸர்வதஃபாணிபாதம் தத்ஸர்வதோ‌உக்ஷிஶிரோமுகம் |
ஸர்வதஃஶ்ருதிமல்லோகே ஸர்வமாவ்றுத்ய திஷ்டதி || 13-13 ||
With hands and feet everywhere, with eyes, heads and mouths everywhere, with ears everywhere, One exists in the worlds, enveloping all.

ஸர்வேன்த்ரியகுணாபாஸம் ஸர்வேன்த்ரியவிவர்ஜிதம் |
அஸக்தம் ஸர்வப்றுச்சைவ னிர்குணம் குணபோக்த்று ச || 13-14 ||
Shining by the functions of all the senses, yet without the senses; unattached, yet supporting all; devoid of qualities, yet their experiencer,

பஹிரன்தஶ்ச பூதானாமசரம் சரமேவ ச |
ஸூக்ஷ்மத்வாத்ததவிஜ்ஞேயம் தூரஸ்தம் சான்திகே ச தத் || 13-15 ||
Without and within (all) beings, the unmoving and also the moving; because of His subtlety, unknowable; and near and far away is That.

அவிபக்தம் ச பூதேஷு விபக்தமிவ ச ஸ்திதம் |
பூதபர்த்று ச தஜ்ஜ்ஞேயம் க்ரஸிஷ்ணு ப்ரபவிஷ்ணு ச || 13-16 ||
And undivided, yet One exists as if divided in beings; One is to be known as the supporter of beings; One devours and One generates also.

ஜ்யோதிஷாமபி தஜ்ஜ்யோதிஸ்தமஸஃ பரமுச்யதே |
ஜ்ஞானம் ஜ்ஞேயம் ஜ்ஞானகம்யம் ஹ்றுதி ஸர்வஸ்ய விஷ்டிதம் || 13-17 ||
That, the Light of all lights, is beyond darkness; it is said to be knowledge, the Knowable and the goal of knowledge, seated in the hearts of all.

இதி க்ஷேத்ரம் ததா ஜ்ஞானம் ஜ்ஞேயம் சோக்தம் ஸமாஸதஃ |
மத்பக்த ஏதத்விஜ்ஞாய மத்பாவாயோபபத்யதே || 13-18 ||
Thus the Field as well as knowledge and the Knowable have been briefly stated. My devotee, knowing this, enters into My Being.

ப்ரக்றுதிம் புருஷம் சைவ வித்த்யனாதி உபாவபி |
விகாராம்ஶ்ச குணாம்ஶ்சைவ வித்தி ப்ரக்றுதிஸம்பவான் || 13-19 ||
Know thou that Nature and Spirit are beginningless; and know also that all modifications and qualities are born of Nature.

கார்யகாரணகர்த்றுத்வே ஹேதுஃ ப்ரக்றுதிருச்யதே |
புருஷஃ ஸுகதுஃகானாம் போக்த்றுத்வே ஹேதுருச்யதே || 13-20 ||
In the production of the effect and the cause, Nature (matter) is said to be the cause; in the experience of pleasure and pain, the soul is said to be the cause.

புருஷஃ ப்ரக்றுதிஸ்தோ ஹி புங்க்தே ப்ரக்றுதிஜான்குணான் |
காரணம் குணஸங்கோ‌உஸ்ய ஸதஸத்யோனிஜன்மஸு || 13-21 ||
The soul seated in Nature experiences the qualities born of Nature; attachment to the qualities is the cause of his birth in good and evil wombs.

உபத்ரஷ்டானுமன்தா ச பர்தா போக்தா மஹேஶ்வரஃ |
பரமாத்மேதி சாப்யுக்தோ தேஹே‌உஸ்மின்புருஷஃ பரஃ || 13-22 ||
The Supreme Soul in this body is also called the spectator, the permitter, the supporter, the enjoyer, the great Lord and the Supreme Self.

ய ஏவம் வேத்தி புருஷம் ப்ரக்றுதிம் ச குணைஃ ஸஹ |
ஸர்வதா வர்தமானோ‌உபி ன ஸ பூயோ‌உபிஜாயதே || 13-23 ||
One who thus knows Spirit and Matter, together with the qualities, in whatever condition he may be, One is not reborn.

த்யானேனாத்மனி பஶ்யன்தி கேசிதாத்மானமாத்மனா |
அன்யே ஸாம்க்யேன யோகேன கர்மயோகேன சாபரே || 13-24 ||
Some by meditation behold the Self in the Self by the Self, others by the Yoga of knowledge, and others by the Yoga of action.

அன்யே த்வேவமஜானன்தஃ ஶ்ருத்வான்யேப்ய உபாஸதே |
தே‌உபி சாதிதரன்த்யேவ ம்றுத்யும் ஶ்ருதிபராயணாஃ || 13-25 ||
Others also, not knowing thus, worship, having heard of it from others; they, too, cross beyond death, regarding what they have heard as the supreme refuge.

யாவத்ஸம்ஜாயதே கிம்சித்ஸத்த்வம் ஸ்தாவரஜங்கமம் |
க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞஸம்யோகாத்தத்வித்தி பரதர்ஷப || 13-26 ||
Wherever a being is born, whether it be unmoving or moving, know thou, O best of the Bharatas (Arjuna), that it is from the union between the Field and its Knower.

ஸமம் ஸர்வேஷு பூதேஷு திஷ்டன்தம் பரமேஶ்வரம் |
வினஶ்யத்ஸ்வவினஶ்யன்தம் யஃ பஶ்யதி ஸ பஶ்யதி || 13-27 ||
One sees, who sees the Supreme Lord, existing equally in all beings, the unperishing within the perishing. Birth is the root cause of the changes, growth, decay and death. The other changes of state manifest after the birth of the body. But the Lord is changeless and One is birthless, decayless and deathless.

ஸமம் பஶ்யன்ஹி ஸர்வத்ர ஸமவஸ்திதமீஶ்வரம் |
ந ஹினஸ்த்யாத்மனாத்மானம் ததோ யாதி பராம் கதிம் || 13-28 ||
Because One who sees the same Lord dwelling equally everywhere does not destroy the Self by the self, One goes to the highest goal.

ப்ரக்றுத்யைவ ச கர்மாணி க்ரியமாணானி ஸர்வஶஃ |
யஃ பஶ்யதி ததாத்மானமகர்தாரம் ஸ பஶ்யதி || 13-29 ||
One sees, who sees that all actions are performed by Nature alone and that the Self is actionless.

யதா பூதப்றுதக்பாவமேகஸ்தமனுபஶ்யதி |
தத ஏவ ச விஸ்தாரம் ப்ரஹ்ம ஸம்பத்யதே ததா || 13-30 ||
When a person sees the whole variety of beings as resting in the One, and spreading forth from That alone, One then becomes Brahman. A person attains to unity with the Supreme when One knows or realises through intuition that all these manifold forms are rooted in the One. Like waves in water, like rays in the sun, so also all forms are rooted in the One.

அனாதித்வான்னிர்குணத்வாத்பரமாத்மாயமவ்யயஃ |
ஶரீரஸ்தோ‌உபி கௌன்தேய ன கரோதி ன லிப்யதே || 13-31 ||
Being without beginning and devoid of (any) qualities, the Supreme Self, imperishable, though dwelling in the body, O Arjuna, neither acts nor is tainted!

யதா ஸர்வகதம் ஸௌக்ஷ்ம்யாதாகாஶம் னோபலிப்யதே |
ஸர்வத்ராவஸ்திதோ தேஹே ததாத்மா னோபலிப்யதே || 13-32 ||
As the all-pervading ether is not tainted because of its subtlety, so the Self seated everywhere in the body, is not tainted.

யதா ப்ரகாஶயத்யேகஃ க்றுத்ஸ்னம் லோகமிமம் ரவிஃ |
க்ஷேத்ரம் க்ஷேத்ரீ ததா க்றுத்ஸ்னம் ப்ரகாஶயதி பாரத || 13-33 ||
Just as the one sun illumines the whole world, so also the Lord of the Field (the Supreme Self) illumines the whole Field, O Arjuna!

க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞயோரேவமன்தரம் ஜ்ஞானசக்ஷுஷா |
பூதப்ரக்றுதிமோக்ஷம் ச யே விதுர்யான்தி தே பரம் || 13-34 ||
They who, through the eye of knowledge, perceive the distinction between the Field and its Knower, and also the liberation from the Nature of being, they go to the Supreme. They who know through the intuition, meditation, scriptures and Guru understand concepts like: the doer, changing and finite, and that the Knower of the Field is pure Consciousness, the non-doer, unchanging and infinite. They also perceive the non-existence of Nature, ignorance, the Unmanifested, the material cause of being,—they attain the Supreme.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞவிபாகயோகோ னாம த்ரயோதஶோ‌உத்யாயஃ ||13 ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the thirteenth discourse entitled: “The Yoga of the Distinction”

Ch# 14: Three Cosmic Qualities or Gunas [To TOP]

14 குணத்திரய விபாக யோகம் - புருஷன், பிரகிருதி, மாயையின் சத்துவம், ராஜசம் மற்றும் தாமசம் எனும் முக்குணங்களை முக்குணங்களை கடந்த குணாதீதனின் இலக்கணத்தையும் உரைக்கிறார்.
முக்குணங்களின் இலக்கணம்
சத்வகுண இலக்கணம்:- நற்காரியங்களில் மனதைச் செலுத்தும் குணம், மன அடக்கம் (சமம்), புலன் அடக்கம் (தமம்), துன்பங்களைப் பொறுத்துக் கொள்ளும் இயல்பு (சகிப்புத் தன்மை), விவேகம், வைராக்கியம், தவம், வாய்மை, கருணை, மகிழ்ச்சி, நம்பிக்கை, பாவம் செய்வதில் கூச்சப்படுதல் (லஜ்ஜை), தன்னிலேயே மகிழ்ந்திருத்தல் (ஆத்மரதி), தானம், பணிவு மற்றும் எளிமை.
சத்துவ குணப் பலன்கள்:- சத்துவ குணத்திலிருந்து தர்மச்செயல்கள்; தன் செயல்களை அனைத்தும் பகவானுக்கு அர்ப்பணம் செய்து விடுவது; பலனில் ஆசையில்லாமல் செயல்கள் செய்வது சாத்வீக குணமாகும். சத்வ குணமுடையோன் தெய்வத்தன்மையும், நிவிருத்தி (முக்தி) மார்க்கமும்; விழிப்பு நிலையும் மற்றும் மேலுலகங்களை அடைகிறான்.
இராட்சத குண இலக்கணம், ஊக்கம், ஞானம், வீரம், தருமம், தானம், கல்வி, ஆசை, முயற்சி, இறுமாப்பு, வேட்கை, திமிர், தெய்வங்களிடம் செல்வங்கள் வேண்டுவது, வேற்றுமை எண்ணம், புலனின்பப் பற்று, சண்டைகளில் உற்சாகம், தன் புகழில் ஆசை, மற்றவர்களை எள்ளி நகையாடுவது, பராக்கிரமம், பிடிவாதத்துடன் ஒரு முயற்சியை மேற்கொள்ளுதல். பயனில் விருப்பம் கருதி செய்யும் செயல்கள் இராட்சத குணமாகும்.
இராட்சத குணப் பலன்கள்:- இராட்சத குணத்திலிருந்து இன்பப் பற்று; ரஜோ குணப் பெருக்கினால் அசுரத்தன்மையும், செயல் புரிவதில் ஆர்வம், கனவு நிலையும், இறப்பிற்குப்பின் மனித உடலையும் அடைகிறான்.
தாமச குண இலக்கணம்:- காமம், வெகுளி, மயக்கம், கலக்கம், கோபம், பேராசை, பொய் பேசுதல், இம்சை, யாசித்தல், வெளிவேசம், சிரமம், கலகம், வருத்தம், மோகம், கவலை, தாழ்மை, உறக்கம், அச்சம், சோம்பல், காரணமில்லாமல் பிறரிடம் பொருட்களை எதிர்பார்த்தல் மற்றும் பிறர்க்கு கேடு விளைவிக்கும் செயல்கள் செய்வதும், பகட்டுக்காக செய்யப்படும் செயல்கள் தாமச குணங்கள் ஆகும்.
தாமச குணப் பலன்கள்:- தமோ குணத்திலிருந்து, சோம்பல் உண்டாகிறது. தமோ குணப்பெருக்கினால் இராட்சசத் தன்மையும், மோகமும் அதிகரிகின்றது. தமோ குணத்தினால் தூக்கநிலையும் உண்டாகிறது. தமோ குணத்தால் மறுபிறவியில் விலங்கு, மரம், செடி, கொடி போன்ற தாழ்வான நிலை பிறப்பு உண்டாகிறது.
முக்குணத்தை எவ்வாறு அடையாளம் (லிங்கம்) காண்பது என்று பகவான் விளக்குகிறார்.
தாமச குணம் சோம்பல் மற்றும் மயக்கத்தையும், இராட்சத குணம் கோபத்தையும் மற்றும் துக்கத்தையும், சத்துவ குணம் அறிவு மற்றும் ஆனந்தத்தையும் வழங்கும்.
இம் முக்குணங்கள் கொண்டவர்கள் இறந்த பின் மறு பிறவியில், தாமச குணம் உடையவர்கள் மூடர்களிடத்திலும், இராட்சத குணம் உடையவர்கள் செயல் திறன் மிக்கவரிடத்திலும், சத்துவ குணம் உடையவர்கள் ஞானம் அறிந்தவர்களிடம் பிறக்கிறார்கள்.
தாமசம், ராஜசம் மற்றும் சத்வம் எனும் முக்குணங்களைக் கடந்தவனே குணாதீதன் {ஞானி}ஆவான். குணாதீதன் அறிவு ஒளியாக, அனைத்துப் பொருட்களில் சமத்துவ நோக்குடன், வெறும் சாட்சியாக மட்டும் விளங்குவான்.

அத சதுர்தஶோ‌உத்யாயஃ |
ஶ்ரீபகவானுவாச |
பரம் பூயஃ ப்ரவக்ஷ்யாமி ஜ்ஞானானாம் ஜ்ஞானமுத்தமம் |
யஜ்ஜ்ஞாத்வா முனயஃ ஸர்வே பராம் ஸித்திமிதோ கதாஃ || 14-1 ||
The Lord said: I will again declare (to thee) that supreme knowledge, the best of all knowledge, having known which all the sages have gone to the supreme perfection after this life.

இதம் ஜ்ஞானமுபாஶ்ரித்ய மம ஸாதர்ம்யமாகதாஃ |
ஸர்கே‌உபி னோபஜாயன்தே ப்ரலயே ன வ்யதன்தி ச || 14-2 ||
They who, having taken refuge in this knowledge, attain to unity with Me (Brahman), are neither born at the time of creation nor are they disturbed at the time of dissolution.

மம யோனிர்மஹத்ப்ரஹ்ம தஸ்மின்கர்பம் ததாம்யஹம் |
ஸம்பவஃ ஸர்வபூதானாம் ததோ பவதி பாரத || 14-3 ||
3. My womb is the great Brahma; in that I place the germ; thence, O Arjuna, is the birth of all beings!

ஸர்வயோனிஷு கௌன்தேய மூர்தயஃ ஸம்பவன்தி யாஃ |
தாஸாம் ப்ரஹ்ம மஹத்யோனிரஹம் பீஜப்ரதஃ பிதா || 14-4 ||
Whatever forms are produced, O Arjuna, in any womb whatsoever, the great Brahma is their womb and I am the seed-giving father. (all are God's children!)

ஸத்த்வம் ரஜஸ்தம இதி குணாஃ ப்ரக்றுதிஸம்பவாஃ |
நிபத்னன்தி மஹாபாஹோ தேஹே தேஹினமவ்யயம் || 14-5 ||
Purity, passion and inertia—these qualities, O mighty-armed Arjuna, born of Nature, bind fast in the body, the embodied, the indestructible! The three Gunas are present in all human beings and they are not constant. Sometimes Sattwa predominates and at other times Rajas or Tamas predominates. One should analyse and stand as a witness of these three qualities.

தத்ர ஸத்த்வம் னிர்மலத்வாத்ப்ரகாஶகமனாமயம் |
ஸுகஸங்கேன பத்னாதி ஜ்ஞானஸங்கேன சானக || 14-6 ||
Of these, Sattwa, which from its stainlessness is luminous and healthy, binds by attachment to knowledge and to happiness, O sinless one!

ரஜோ ராகாத்மகம் வித்தி த்றுஷ்ணாஸங்கஸமுத்பவம் |
தன்னிபத்னாதி கௌன்தேய கர்மஸங்கேன தேஹினம் || 14-7 ||
Know thou Rajas to be of the nature of passion, the source of thirst (for sensual enjoyment) and attachment; it binds fast, O Arjuna, the embodied one by attachment to action!

தமஸ்த்வஜ்ஞானஜம் வித்தி மோஹனம் ஸர்வதேஹினாம் |
ப்ரமாதாலஸ்யனித்ராபிஸ்தன்னிபத்னாதி பாரத || 14-8 ||
But know thou Tamas to be born of ignorance, deluding all embodied beings; it binds fast, O Arjuna, by heedlessness, sleep and indolence!

ஸத்த்வம் ஸுகே ஸம்ஜயதி ரஜஃ கர்மணி பாரத |
ஜ்ஞானமாவ்றுத்ய து தமஃ ப்ரமாதே ஸம்ஜயத்யுத || 14-9 ||
Sattwa attaches to happiness, Rajas to action, O Arjuna, while Tamas, shrouding knowledge, attaches to heedlessness only!

ரஜஸ்தமஶ்சாபிபூய ஸத்த்வம் பவதி பாரத |
ரஜஃ ஸத்த்வம் தமஶ்சைவ தமஃ ஸத்த்வம் ரஜஸ்ததா || 14-10 ||
Now Sattwa prevails, O Arjuna, having overpowered Rajas and Tamas; now Rajas, having overpowered Sattwa and Tamas; and now Tamas, having overpowered Sattwa and Rajas!

ஸர்வத்வாரேஷு தேஹே‌உஸ்மின்ப்ரகாஶ உபஜாயதே |
ஜ்ஞானம் யதா ததா வித்யாத்விவ்றுத்தம் ஸத்த்வமித்யுத || 14-11 ||
When, through every gate (sense) in this body, the wisdom-light shines, then it may be known that Sattwa is predominant.

லோபஃ ப்ரவ்றுத்திராரம்பஃ கர்மணாமஶமஃ ஸ்ப்றுஹா |
ரஜஸ்யேதானி ஜாயன்தே விவ்றுத்தே பரதர்ஷப || 14-12 ||
Greed, activity, the undertaking of actions, restlessness, longing—these arise when Rajas is predominant, O Arjuna!

அப்ரகாஶோ‌உப்ரவ்றுத்திஶ்ச ப்ரமாதோ மோஹ ஏவ ச |
தமஸ்யேதானி ஜாயன்தே விவ்றுத்தே குருனன்தன || 14-13 ||
Darkness, inertness, heedlessness and delusion—these arise when Tamas is predominant, O Arjuna!

யதா ஸத்த்வே ப்ரவ்றுத்தே து ப்ரலயம் யாதி தேஹப்றுத் |
ததோத்தமவிதாம் லோகானமலான்ப்ரதிபத்யதே || 14-14 ||
If the embodied one meets with death when Sattwa has become predominant, then he attains to the spotless worlds of the knowers of the Highest.

ரஜஸி ப்ரலயம் கத்வா கர்மஸங்கிஷு ஜாயதே |
ததா ப்ரலீனஸ்தமஸி மூடயோனிஷு ஜாயதே || 14-15 ||
Meeting death in Rajas, One is born among those who are attached to action; and dying in Tamas, One is born in the womb of the senseless.

கர்மணஃ ஸுக்றுதஸ்யாஹுஃ ஸாத்த்விகம் னிர்மலம் பலம் |
ரஜஸஸ்து பலம் துஃகமஜ்ஞானம் தமஸஃ பலம் || 14-16 ||
The fruit of good action, they say, is Sattwic and pure; the fruit of Rajas is pain, and ignorance is the fruit of Tamas.

ஸத்த்வாத்ஸம்ஜாயதே ஜ்ஞானம் ரஜஸோ லோப ஏவ ச |
ப்ரமாதமோஹௌ தமஸோ பவதோ‌உஜ்ஞானமேவ ச || 14-17 ||
From Sattwa arises knowledge, and greed from Rajas; heedlessness and delusion arise from Tamas, and ignorance also.

ஊர்த்வம் கச்சன்தி ஸத்த்வஸ்தா மத்யே திஷ்டன்தி ராஜஸாஃ |
ஜகன்யகுணவ்றுத்திஸ்தா அதோ கச்சன்தி தாமஸாஃ || 14-18 ||
Those who are seated in Sattwa proceed upwards; the Rajasic dwell in the middle; and the Tamasic, abiding in the function of the lowest Guna, go downwards.

நான்யம் குணேப்யஃ கர்தாரம் யதா த்ரஷ்டானுபஶ்யதி |
குணேப்யஶ்ச பரம் வேத்தி மத்பாவம் ஸோ‌உதிகச்சதி || 14-19 ||
When the seer beholds no agent other than the Gunas, knowing that which is higher than them, One attains to My Being. The seer knows that the Gunas alone are responsible for all actions and self is distinct from them.

குணானேதானதீத்ய த்ரீன்தேஹீ தேஹஸமுத்பவான் |
ஜன்மம்றுத்யுஜராதுஃகைர்விமுக்தோ‌உம்றுதமஶ்னுதே || 14-20 ||
The embodied one, having crossed beyond these three Gunas out of which the body is evolved, is freed from birth, death, decay and pain, and attains to immortality.

அர்ஜுன உவாச |
கைர்லிங்கைஸ்த்ரீன்குணானேதானதீதோ பவதி ப்ரபோ |
கிமாசாரஃ கதம் சைதாம்ஸ்த்ரீன்குணானதிவர்ததே || 14-21 ||
Arjuna said: What are the marks and conduct of one who has crossed over the three qualities, O Lord? How does One go beyond these three qualities?

ஶ்ரீபகவானுவாச |
ப்ரகாஶம் ச ப்ரவ்றுத்திம் ச மோஹமேவ ச பாம்டவ |
த த்வேஷ்டி ஸம்ப்ரவ்றுத்தானி ன னிவ்றுத்தானி காங்க்ஷதி || 14-22 ||
The Lord said: when Light, activity and delusionare present, O Arjuna, One hates not, but longs for them when they are absent!

உதாஸீனவதாஸீனோ குணைர்யோ ன விசால்யதே |
குணா வர்தன்த இத்யேவ யோ‌உவதிஷ்டதி னேங்கதே || 14-23 ||
One who, seated like one unconcerned, is not moved by the qualities, and who, knowing that the qualities are active, is self-centred and moves not,

ஸமதுஃகஸுகஃ ஸ்வஸ்தஃ ஸமலோஷ்டாஶ்மகாஞ்சனஃ |
துல்யப்ரியாப்ரியோ தீரஸ்துல்யனின்தாத்மஸம்ஸ்துதிஃ || 14-24 ||
Alike in pleasure and pain, who dwells in the Self, to whom a clod of earth, stone and gold are alike, to whom the dear and the unfriendly are alike, firm, the same in censure and praise,

மானாபமானயோஸ்துல்யஸ்துல்யோ மித்ராரிபக்ஷயோஃ |
ஸர்வாரம்பபரித்யாகீ குணாதீதஃ ஸ உச்யதே || 14-25 ||
The same in honour and dishonour, the same to friend and foe, abandoning all undertakings—he is said to have crossed the qualities.

மாம் ச யோ‌உவ்யபிசாரேண பக்தியோகேன ஸேவதே |
ஸ குணான்ஸமதீத்யைதான்ப்ரஹ்மபூயாய கல்பதே || 14-26 ||
And One who serves Me (Brahman) with unswerving devotion, he, crossing beyond the qualities, is fit for becoming Brahman.

ப்ரஹ்மணோ ஹி ப்ரதிஷ்டாஹமம்றுதஸ்யாவ்யயஸ்ய ச |
ஶாஶ்வதஸ்ய ச தர்மஸ்ய ஸுகஸ்யைகான்திகஸ்ய ச || 14-27 ||
For I am the abode of Brahman, the immortal and the immutable, of everlasting Dharma and of absolute bliss.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
குணத்ரயவிபாகயோகோ னாம சதுர்தஶோ‌உத்யாயஃ ||14 ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the fourteenth discourse entitled: “The Yoga of the Division Of the Three Gunas”

Ch# 15: Yoga of the Supreme Spirit [To TOP]

15 புருசோத்தம யோகம் - 1 சம்சாரத்தின்/உலக துயரத்தின் வர்ணனை. 2 பிரம்மமே அனைத்துமாக இருத்தல். 3 பிரம்மத்திற்கு புருசோத்தமன் எனப் பெயரிட்டு விளக்குதல்.
உபநிடதங்களில் வாழ்க்கைத் துயரத்தினை வர்ணித்துள்ளது. பிரம்மத்திலிருந்து தோண்றிய பிரபஞ்சம் எப்போதும் காணப்படுவது போல் தோண்றினாலும், அது ஒரு காலத்தில் அழியக்கூடியேதே (மித்யா). ஒருவனுக்கு உண்மையாக தெரியக்கூடிய பொருள், பொதுவான உண்மை அல்ல. துயரம் காலத்திற்குட்பட்டது. பிரம்மம் மேலானது. துயரம் / சம்சாரம் எனும் மரத்தின் வேர்கள் வெளியே தெரிவதில்லை. ஆனால் அந்த கண்ணுக்கு தெரியாத வேர்களே மரத்தினை காக்கிறது. அதுபோல் கண்ணுக்கு தெரியாத பிரம்மம் சாதாரணமான கண்களுக்கு தெரிவதில்லை. சம்சாரம் எனும் துயரமான மரத்தை வெட்ட வைராக்கியம், பற்றின்மை எனும் கோடாரியால் மட்டுமே வெட்ட இயலும். அவ்வாறு செய்தால்தான் முக்தி எனும் மோட்சம் கிடைக்கும். பக்தி யோகம் எனும் சாதனையால் பிரம்மத்தியானம் செய்து வீடுபேறு அடையவேண்டும்.
பிரம்மமே அனைத்துமாக உள்ளார். பிரம்மம் சீவ வடிவாகவும், சூரிய - சந்திரர்களின் ஒளியாகவும் உள்ளது. வயிற்றில் அக்னியாக இருந்து உணவை ஜீரணிக்கும் சக்தியாகவும் பிரம்மம் உள்ளது.
பிரம்மத்திற்கு புருசோத்தமன் எனப் பெயர், எல்லோரையும்விட மேலானவர் என்று பொருள். உத்தமபுருஷனே புருசோத்தமன். புருஷனை சர, அட்சர புருஷன் என்று பிரித்து பகவான் விளக்குகிறார். சர புருஷன் எனில் அழிகின்ற பிரபஞ்சத்தைக் குறிக்கும். அட்சர புருசன் எனில் இங்கு மாயையைக் குறிக்கும். உத்தமபுருஷன் எனில் பிரம்மத்தைக் குறிக்கும்.

அத பஞ்சதஶோ‌உத்யாயஃ |
ஶ்ரீபகவானுவாச |
ஊர்த்வமூலமதஃஶாகமஶ்வத்தம் ப்ராஹுரவ்யயம் |
சன்தாம்ஸி யஸ்ய பர்ணானி யஸ்தம் வேத ஸ வேதவித் || 15-1 ||
The Lord said: The wise speak of the indestructible peepul tree, having its root above and branches below, whose leaves are the metres or hymns; One who knows it is a knower of the Vedas.

அதஶ்சோர்த்வம் ப்ரஸ்றுதாஸ்தஸ்ய ஶாகா குணப்ரவ்றுத்தா விஷயப்ரவாலாஃ |
அதஶ்ச மூலான்யனுஸம்ததானி கர்மானுபன்தீனி மனுஷ்யலோகே || 15-2 ||
Below and above spread its branches, nourished by the Gunas; sense-objects are its buds; and below in the world of persons stretch forth the roots, originating action.

ந ரூபமஸ்யேஹ ததோபலப்யதே னான்தோ ன சாதிர்ன ச ஸம்ப்ரதிஷ்டா |
அஶ்வத்தமேனம் ஸுவிரூடமூலமஸங்கஶஸ்த்ரேண த்றுடேன சித்த்வா || 15-3 ||
Its form is not perceived here as such, neither its end nor its origin, nor its foundation nor resting place; having cut asunder this firmly-rooted peepul tree with the strong axe of non-attachment,

ததஃ பதம் தத்பரிமார்கிதவ்யம் யஸ்மின்கதா ன னிவர்தன்தி பூயஃ |
தமேவ சாத்யம் புருஷம் ப்ரபத்யே யதஃ ப்ரவ்றுத்திஃ ப்ரஸ்றுதா புராணீ || 15-4 ||
Then that goal should be sought after, whither having gone none returns again. Seek refuge in that Primeval Purusha whence streamed forth the ancient activity or energy. That which fills the whole world with the form of Satchidananda, and that which sleeps in this city of the body is the Purusha. Single-minded devotion, which consists of ceaselessly remembering the Supreme Being, is the best means of attaining Self-realisation.

நிர்மானமோஹா ஜிதஸங்கதோஷா அத்யாத்மனித்யா வினிவ்றுத்தகாமாஃ |
த்வன்த்வைர்விமுக்தாஃ ஸுகதுஃகஸம்ஜ்ஞைர்கச்சன்த்யமூடாஃ பதமவ்யயம் தத் || 15-5 ||
Free from pride and delusion, victorious over the evil of attachment, dwelling constantly in the Self, their desires having completely turned away, freed from the pairs of opposites known as pleasure and pain, the undeluded reach the eternal goal.

ந தத்பாஸயதே ஸூர்யோ ன ஶஶாங்கோ ன பாவகஃ |
யத்கத்வா ன னிவர்தன்தே தத்தாம பரமம் மம || 15-6 ||
Neither do the sun illumine there, nor the moon, nor the fire; having gone thither they return not; that is My supreme abode.

மமைவாம்ஶோ ஜீவலோகே ஜீவபூதஃ ஸனாதனஃ |
மனஃஷஷ்டானீன்த்ரியாணி ப்ரக்றுதிஸ்தானி கர்ஷதி || 15-7 ||
An eternal portion of Myself having become a living soul in the world of life, draws to (itself) the (five) senses with the mind for the sixth, abiding in Nature.

ஶரீரம் யதவாப்னோதி யச்சாப்யுத்க்ராமதீஶ்வரஃ |
க்றுஹீத்வைதானி ஸம்யாதி வாயுர்கன்தானிவாஶயாத் || 15-8 ||
When the Lord obtains a body and when One leaves it, One takes these and goes (with them) as the wind takes the scents from their seats (flowers, etc.).

ஶ்ரோத்ரம் சக்ஷுஃ ஸ்பர்ஶனம் ச ரஸனம் க்ராணமேவ ச |
அதிஷ்டாய மனஶ்சாயம் விஷயானுபஸேவதே || 15-9 ||
Presiding over the ear, the eye, touch, taste and smell, as well as the mind, One enjoys the objects of the senses.

உத்க்ராமன்தம் ஸ்திதம் வாபி புஞ்ஜானம் வா குணான்விதம் |
விமூடா னானுபஶ்யன்தி பஶ்யன்தி ஜ்ஞானசக்ஷுஷஃ || 15-10 ||
The deluded do not see Him who departs, stays and enjoys; but they who possess the eye of knowledge behold Him.

யதன்தோ யோகினஶ்சைனம் பஶ்யன்த்யாத்மன்யவஸ்திதம் |
யதன்தோ‌உப்யக்றுதாத்மானோ னைனம் பஶ்யன்த்யசேதஸஃ || 15-11 ||
The Yogis striving (for perfection) behold Him dwelling in the Self; but, the unrefined and unintelligent, even though striving, see Him not.

யதாதித்யகதம் தேஜோ ஜகத்பாஸயதே‌உகிலம் |
யச்சன்த்ரமஸி யச்சாக்னௌ தத்தேஜோ வித்தி மாமகம் || 15-12 ||
That light which residing in the sun, illumines the whole world, that which is in the moon and in the fire—know that light to be Mine.

காமாவிஶ்ய ச பூதானி தாரயாம்யஹமோஜஸா |
புஷ்ணாமி சௌஷதீஃ ஸர்வாஃ ஸோமோ பூத்வா ரஸாத்மகஃ || 15-13 ||
Permeating the earth I support all beings by (My) energy; and, having become the watery moon, I nourish all herbs.

அஹம் வைஶ்வானரோ பூத்வா ப்ராணினாம் தேஹமாஶ்ரிதஃ |
ப்ராணாபானஸமாயுக்தஃ பசாம்யன்னம் சதுர்விதம் || 15-14 ||
Having become the fire Vaisvanara, I abide in the body of living beings and, associated with the Prana and Apana, digest the fourfold food.

ஸர்வஸ்ய சாஹம் ஹ்றுதி ஸன்னிவிஷ்டோ மத்தஃ ஸ்ம்றுதிர்ஜ்ஞானமபோஹனம் ச |
வேதைஶ்ச ஸர்வைரஹமேவ வேத்யோ வேதான்தக்றுத்வேதவிதேவ சாஹம் || 15-15 ||
And, I am seated in the hearts of all; from Me (Brahman) are memory, knowledge, as well as their absence. I am verily that which has to be known by all the Vedas; I am indeed the author of the Vedanta, and the knower of the Vedas am I.

த்வாவிமௌ புருஷௌ லோகே க்ஷரஶ்சாக்ஷர ஏவ ச |
க்ஷரஃ ஸர்வாணி பூதானி கூடஸ்தோ‌உக்ஷர உச்யதே || 15-16 ||
Two Purushas there are in this world, the perishable and the imperishable. All beings are the perishable, and the Kutastha is called the imperishable.

உத்தமஃ புருஷஸ்த்வன்யஃ பரமாத்மேத்யுதாஹ்றுதஃ |
யோ லோகத்ரயமாவிஶ்ய பிபர்த்யவ்யய ஈஶ்வரஃ || 15-17 ||
But distinct is the Supreme Purusha called the highest Self, the indestructible Lord who, pervading the three worlds, sustains them.

யஸ்மாத்க்ஷரமதீதோ‌உஹமக்ஷராதபி சோத்தமஃ |
அதோ‌உஸ்மி லோகே வேதே ச ப்ரதிதஃ புருஷோத்தமஃ || 15-18 ||
As I transcend the perishable and am even higher than the imperishable, I am declared as the highest Purusha in the world and in the Vedas.

யோ மாமேவமஸம்மூடோ ஜானாதி புருஷோத்தமம் |
ஸ ஸர்வவித்பஜதி மாம் ஸர்வபாவேன பாரத || 15-19 ||
One who, undeluded, knows Me (Brahman) thus as the highest Purusha, he, knowing all, worships Me (Brahman) with his whole being (heart), O Arjuna!

இதி குஹ்யதமம் ஶாஸ்த்ரமிதமுக்தம் மயானக |
ஏதத்புத்த்வா புத்திமான்ஸ்யாத்க்றுதக்றுத்யஶ்ச பாரத || 15-20 ||
Thus, this most secret science has been taught by Me (Brahman), O sinless one! On knowing this, a man becomes wise, and all his duties are accomplished, O Arjuna!

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
புருஷோத்தமயோகோ னாம பஞ்சதஶோ‌உத்யாயஃ ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the fifteenth discourse entitled: “The Yoga of the Supreme Spirit”

Ch# 16: Divine and the Undivine (Demon) [To TOP]

16 தெய்வ அசுர சம்பத் விபாக யோகம் - 1 தெய்வீக சம்பத் (நற்பண்புகள்). 2 அசுர சம்பத் (தீய குணங்கள்) எனும் இரு தலைப்புக்களில் விளக்கப்படுகிறது.
தெய்வீக சம்பத் (நற்பண்புகள்): 1 மனம், மொழி, மெய் இவற்றால் எவர்க்கும் எவ்விதமான தீங்கும் செய்யாமை. 2 மனமறிந்த உண்மைகளை தெளிவாக எடுத்துரைத்தல். 3 செயல்களை செய்யும் போது, இது நான் செய்கிறேன் எனும் இறுமாப்பின்மை, 4 கோபமின்மை, 5 மனதை அலைபாயாமல் நமது கட்டுக்குள் கொண்டு வந்து அமைதியாக இருத்தல், 6 பிறறை பழியாமை, குறை கூறாமை 7 புலன் நுகர்பொருட்களில் பற்றின்மை, 8 உயிரினங்களிடம் பரிவு, 9 பொலிவு, 10 பொறுமை, 11 மனஉறுதி, 12 புறத்தூய்மை, 13 பகைமை பாராட்டாமை மற்றும் 14 கர்வம் கொள்ளாமை போன்ற இந்த நற்குணங்கள் அனைத்தும் தெய்வீக குணங்கள் (சம்பத்துக்கள்)
அசுர சம்பத் (தீய குணங்கள்): பேராசை எனும் காமம், கோபம், பகட்டுத்தனம், ஆடம்பரம், தற்பெருமை, இறுமாப்பு, வெறுப்புணர்வு போன்ற தீய குணங்கள் படைத்தவர்களே அசுர குணம் (சம்பத்) உடையவர்கள். இவர்கள் காமம், கோபம், பேராசை எனும் நரகத்தின் மூன்று வாயில் வழியாகச் செல்வார்கள். எனவே செய்யத்தக்கச் செயல்கள், செய்யத் தகாத செயல்கள் என்று எவைகள் சாத்திரங்கள் கூறியுள்ளதோ அதன்படி நமது செயல்கள் அமைய வேண்டும்.

அத ஷோடஶோ‌உத்யாயஃ |
ஶ்ரீபகவானுவாச |
அபயம் ஸத்த்வஸம்ஶுத்திர்ஜ்ஞானயோகவ்யவஸ்திதிஃ |
தானம் தமஶ்ச யஜ்ஞஶ்ச ஸ்வாத்யாயஸ்தப ஆர்ஜவம் || 16-1 ||
1. The Lord said: Fearlessness, purity of heart, steadfastness in Yoga and knowledge, alms-giving, control of the senses, sacrifice, study of scriptures, austerity and straightforwardness,

அஹிம்ஸா ஸத்யமக்ரோதஸ்த்யாகஃ ஶான்திரபைஶுனம் |
தயா பூதேஷ்வலோலுப்த்வம் மார்தவம் ஹ்ரீரசாபலம் || 16-2 ||
Harmlessness, truth, absence of anger, (sacrifice) renunciation, peacefulness, absence of crookedness, compassion towards beings, uncovetousness, gentleness, modesty, absence of fickleness

தேஜஃ க்ஷமா த்றுதிஃ ஶௌசமத்ரோஹோ னாதிமானிதா |
பவன்தி ஸம்பதம் தைவீமபிஜாதஸ்ய பாரத || 16-3 ||
Vigour, forgiveness, fortitude, purity, absence of hatred, absence of pride—these belong to one born in a divine state, O Arjuna!

தம்போ தர்போ‌உபிமானஶ்ச க்ரோதஃ பாருஷ்யமேவ ச |
அஜ்ஞானம் சாபிஜாதஸ்ய பார்த ஸம்பதமாஸுரீம் || 16-4 ||
Hypocrisy, arrogance, self-conceit, harshness and also anger and ignorance, belong to one who is born in a demoniacal state, O Arjuna!

தைவீ ஸம்பத்விமோக்ஷாய னிபன்தாயாஸுரீ மதா |
மா ஶுசஃ ஸம்பதம் தைவீமபிஜாதோ‌உஸி பாம்டவ || 16-5 ||
The divine nature is deemed for liberation and the demoniacal for bondage. Grieve not, O Arjuna, for thou art born with divine properties! One need not feel alarmed at this description of the demoniacal qualities as all are divine beings, born with Sattwic tendencies leading towards salvation.

த்வௌ பூதஸர்கௌ லோகே‌உஸ்மின்தைவ ஆஸுர ஏவ ச |
தைவோ விஸ்தரஶஃ ப்ரோக்த ஆஸுரம் பார்த மே ஶ்றுணு || 16-6 ||
There are two types of beings in this world—the divine and the demoniacal; the divine has been described at length; hear from Me (Brahman), O Arjuna, of the demoniacal!

ப்ரவ்றுத்திம் ச னிவ்றுத்திம் ச ஜனா ன விதுராஸுராஃ |
ந ஶௌசம் னாபி சாசாரோ ன ஸத்யம் தேஷு வித்யதே || 16-7 ||
The demoniacal know not what to do and what to refrain from; neither purity nor right conduct nor truth is found in them.

அஸத்யமப்ரதிஷ்டம் தே ஜகதாஹுரனீஶ்வரம் |
அபரஸ்பரஸம்பூதம் கிமன்யத்காமஹைதுகம் || 16-8 ||
They say: “This universe is without truth, without a (moral) basis, without a God, brought about by mutual union, with lust for its cause; what else?”

ஏதாம் த்றுஷ்டிமவஷ்டப்ய னஷ்டாத்மானோ‌உல்பபுத்தயஃ |
ப்ரபவன்த்யுக்ரகர்மாணஃ க்ஷயாய ஜகதோ‌உஹிதாஃ || 16-9 ||
Holding this view, these ruined souls of small intellects and fierce deeds, come forth as enemies of the world for its destruction.

காமமாஶ்ரித்ய துஷ்பூரம் தம்பமானமதான்விதாஃ |
மோஹாத்க்றுஹீத்வாஸத்க்ராஹான்ப்ரவர்தன்தே‌உஶுசிவ்ரதாஃ || 16-10 ||
Filled with insatiable desires, full of hypocrisy, pride and arrogance, holding evil ideas through delusion, they work with impure resolves.

சின்தாமபரிமேயாம் ச ப்ரலயான்தாமுபாஶ்ரிதாஃ |
காமோபபோகபரமா ஏதாவதிதி னிஶ்சிதாஃ || 16-11 ||
Giving themselves over to immeasurable cares ending only with death, regarding gratification of lust as their highest aim, and feeling sure that that is all,

ஆஶாபாஶஶதைர்பத்தாஃ காமக்ரோதபராயணாஃ |
ஈஹன்தே காமபோகார்தமன்யாயேனார்தஸம்சயான் || 16-12 ||
Bound by a hundred ties of hope, given over to lust and anger, they strive to obtain by unlawful means hoards of wealth for sensual enjoyment.

இதமத்ய மயா லப்தமிமம் ப்ராப்ஸ்யே மனோரதம் |
இதமஸ்தீதமபி மே பவிஷ்யதி புனர்தனம் || 16-13 ||
“This has been gained by me today; this desire I shall obtain; this is mine and this wealth too shall be mine in future.”

அஸௌ மயா ஹதஃ ஶத்ருர்ஹனிஷ்யே சாபரானபி |
ஈஶ்வரோ‌உஹமஹம் போகீ ஸித்தோ‌உஹம் பலவான்ஸுகீ || 16-14 ||
“That enemy has been slain by me and others also I shall slay. I am the lord; I enjoy; I am perfect, powerful and happy”.

ஆட்யோ‌உபிஜனவானஸ்மி கோ‌உன்யோஸ்தி ஸத்றுஶோ மயா |
யக்ஷ்யே தாஸ்யாமி மோதிஷ்ய இத்யஜ்ஞானவிமோஹிதாஃ || 16-15 ||
“I am rich and born in a noble family. Who else is equal to me? I will sacrifice. I will give (charity). I will rejoice,”—thus, deluded by ignorance,

அனேகசித்தவிப்ரான்தா மோஹஜாலஸமாவ்றுதாஃ |
ப்ரஸக்தாஃ காமபோகேஷு பதன்தி னரகே‌உஶுசௌ || 16-16 ||
Bewildered by many a fancy, entangled in the snare of delusion, addicted to the gratification of lust, they fall into a foul hell.

ஆத்மஸம்பாவிதாஃ ஸ்தப்தா தனமானமதான்விதாஃ |
யஜன்தே னாமயஜ்ஞைஸ்தே தம்பேனாவிதிபூர்வகம் || 16-17 ||
Self-conceited, stubborn, filled with the intoxication and pride of wealth, they perform sacrifices in name, through ostentation, contrary to scriptural ordinances.

அஹம்காரம் பலம் தர்பம் காமம் க்ரோதம் ச ஸம்ஶ்ரிதாஃ |
மாமாத்மபரதேஹேஷு ப்ரத்விஷன்தோ‌உப்யஸூயகாஃ || 16-18 ||
Given over to egoism, power, haughtiness, lust and anger, these malicious people hate Me (Brahman) in their own bodies and those of others.

தானஹம் த்விஷதஃ க்ரூரான்ஸம்ஸாரேஷு னராதமான் |
க்ஷிபாம்யஜஸ்ரமஶுபானாஸுரீஷ்வேவ யோனிஷு || 16-19 ||
These cruel haters, the worst among persons in the world,—I hurl all these evil-doers for ever into the wombs of demons only.

ஆஸுரீம் யோனிமாபன்னா மூடா ஜன்மனி ஜன்மனி |
மாமப்ராப்யைவ கௌன்தேய ததோ யான்த்யதமாம் கதிம் || 16-20 ||
Entering into demoniacal wombs and deluded birth after birth, not attaining Me (Brahman), they thus fall, O Arjuna, into a condition still lower than that!

த்ரிவிதம் னரகஸ்யேதம் த்வாரம் னாஶனமாத்மனஃ |
காமஃ க்ரோதஸ்ததா லோபஸ்தஸ்மாதேதத்த்ரயம் த்யஜேத் || 16-21 ||
Triple is the gate of this hell, destructive of the self—lust, anger, and greed. So one should abandon these three.

ஏதைர்விமுக்தஃ கௌன்தேய தமோத்வாரைஸ்த்ரிபிர்னரஃ |
ஆசரத்யாத்மனஃ ஶ்ரேயஸ்ததோ யாதி பராம் கதிம் || 16-22 ||
A person who is liberated from these three gates to darkness, O Arjuna, practises what is good for him and thus goes to the Supreme goal! (One gets the company of sages, which leads to liberation. One receives spiritual instructions and practises them. One hears the scriptures, reflects, meditates and attains Self-realisation)

யஃ ஶாஸ்த்ரவிதிமுத்ஸ்றுஜ்ய வர்ததே காமகாரதஃ |
ந ஸ ஸித்திமவாப்னோதி ன ஸுகம் ன பராம் கதிம் || 16-23 ||
One who, casting aside the ordinances of the scriptures, acts under the impulse of desire, attains neither perfection nor happiness nor the supreme goal.

தஸ்மாச்சாஸ்த்ரம் ப்ரமாணம் தே கார்யாகார்யவ்யவஸ்திதௌ |
ஜ்ஞாத்வா ஶாஸ்த்ரவிதானோக்தம் கர்ம கர்துமிஹார்ஹஸி || 16-24 ||
Therefore, let the scripture be the authority in determining what ought to be done and what ought not to be done. Having known what is said in the ordinance of the scriptures, thou shouldst act here in this world.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
தைவாஸுரஸம்பத்விபாகயோகோ னாம ஷோடஶோ‌உத்யாயஃ ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the sixteenth discourse entitled: “The Yoga of the Division Between the Divine & the Demoniacal”

Ch# 17: Threefold Faith [To TOP]

17 சிரத்தாத்திரய விபாக யோகம் - 1 சிரத்தையின் பண்புகள் 2 ஓம் தத் சத் என்பதன் பொருள் விளக்கப்படுகிறது.
மனிதர்களுக்குள் முக்குணங்களுடன் கூடிய சிரத்தைகள் (நம்பிக்கைகள்) உண்டு. அவை சத்துவ குண சிரத்தை, ரஜோகுண சிரத்தை மற்றும் தாமசகுண சிரத்தை ஆகும். எந்த மனிதன் எந்த சிரத்தையுடன் கூடியவனோ, அவன் அந்தச் சிரத்தையின் தன்மையுடையவனே. சத்வ குணத்துடன் கூடிய சிரத்தையே இறைவன் விரும்புவார்.
சத்துவ குணம் நிறைந்த மக்கள் தேவர்களையும், ரஜோ குணமுடையவர்கள் யட்சர் மற்றும் அரக்கர்களையும், தமோ குணமுடையவர்கள் பூதப் பிரேதங்களை வழிபடுகிறார்கள்.
எந்த மனிதர்கள் சாத்திர விதிமுறைகளை மீறி, கொடிய தவம் செய்கிறார்களோ, ஆடம்பரம், அகங்காரம் இவற்றோடு பேராசை, விருப்பம், மற்றும் உடல் வலிமை - இவற்றின் மீது கர்வமும் கொண்டுள்ளார்களோ, மனிதர்களையும், இறைவனையும் துன்புறுத்துகிறார்களோ, அவர்களை அசுரப் பண்புடையவர்கள் ஆவர்.
முக்குணங்களுடன் கூடிய உணவு, யாகம், யக்ஞம், தவம், தானம் ஆகியவற்றில் சத்துவ சிரத்தை, ரஜோ சிரத்தை மற்றும் தமோ சிரத்தை எனும் முக்குணங்கள் மூலம் செய்யப்படுகிறது. இவற்றில் சத்துவ சிரத்தையுடன் செய்யப்படும் செயல்களே இறைவனை மகிழ்விக்கும்.
சத்துவ சிரத்தை, ரஜோ சிரத்தை மற்றும் தமோ சிரத்தையுடன் உடல், வாக்கு, மனம் மூலம் செய்யப்படும் தவத்தில் இறைவனுக்கு சத்துவ சிரத்தையுடன் கூடிய தவமே சிறந்தது.
ஓம் தத் ஸத் என்று மூன்று விதமாக சத் சித் ஆனந்தமயமான பிரம்மத்தினுடைய குணங்களை குறிக்கும். ஓம் (தத் ஸத்) என்பது ஈஸ்வரனை குறிக்கும். ஸத் என்பது நல்லது என்பதையும் குறிக்கும். ஒரு செயலை செய்யத் துவங்கும் போது ஓம் தத் சத் என்று மனதில் கூறி தொடங்க வேண்டும். நம்பிக்கையின்றி பகவானுக்காக செய்யப்படும் நற்செயல்களான யாகம், யக்ஞம், ஜெபம், தவம், தானம் ஆகியவைகள் அஸத் (சடத்தன்மை) ஆகும். எனவே நம்பிக்கை இன்றி செய்யும் அச்செயல்கள் இம்மையிலும், மறுமையிலும் நன்மை பயக்காதவைகளே ஆகும்.

அத ஸப்ததஶோ‌உத்யாயஃ |
அர்ஜுன உவாச |
யே ஶாஸ்த்ரவிதிமுத்ஸ்றுஜ்ய யஜன்தே ஶ்ரத்தயான்விதாஃ |
தேஷாம் னிஷ்டா து கா க்றுஷ்ண ஸத்த்வமாஹோ ரஜஸ்தமஃ || 17-1 ||
Arjuna said: Those who, setting aside the ordinances of the scriptures, perform sacrifice with faith, what is their condition, O Krishna? Is it that of Sattwa, Rajas or Tamas? (This chapter is about three kinds of faith, according to one’s inherent nature—Sattwic, Rajasic or Tamasic.)

ஶ்ரீபகவானுவாச |
த்ரிவிதா பவதி ஶ்ரத்தா தேஹினாம் ஸா ஸ்வபாவஜா |
ஸாத்த்விகீ ராஜஸீ சைவ தாமஸீ சேதி தாம் ஶ்றுணு || 17-2 ||
The Lord said: Threefold is the faith of the embodied, which is inherent in their nature—the Sattwic (pure), the Rajasic (passionate), and the Tamasic (dark). Do thou hear of it.

ஸத்த்வானுரூபா ஸர்வஸ்ய ஶ்ரத்தா பவதி பாரத |
ஶ்ரத்தாமயோ‌உயம் புருஷோ யோ யச்ச்ரத்தஃ ஸ ஏவ ஸஃ || 17-3 ||
The faith of each is in accordance with his nature, O Arjuna! Any person consists of his/her faith; One will be what is his/her faith.

யஜன்தே ஸாத்த்விகா தேவான்யக்ஷரக்ஷாம்ஸி ராஜஸாஃ |
ப்ரேதான்பூதகணாம்ஶ்சான்யே யஜன்தே தாமஸா ஜனாஃ || 17-4 ||
The Sattwic or pure persons worship the gods; the Rajasic or the passionate worship the Yakshas and the Rakshasas; the others (the Tamasic or the deluded) worship the ghosts and the hosts of nature-spirits.

அஶாஸ்த்ரவிஹிதம் கோரம் தப்யன்தே யே தபோ ஜனாஃ |
தம்பாஹம்காரஸம்யுக்தாஃ காமராகபலான்விதாஃ || 17-5 ||
Those persons who practise terrific austerities not enjoined by the scriptures, given to hypocrisy and egoism, impelled by the force of lust and attachment,

கர்ஷயன்தஃ ஶரீரஸ்தம் பூதக்ராமமசேதஸஃ |
மாம் சைவான்தஃஶரீரஸ்தம் தான்வித்த்யாஸுரனிஶ்சயான் || 17-6 ||
Senseless, torturing all the elements in the body and Me (Brahman) also, who dwells in the body,—know thou these to be of demoniacal resolves.

ஆஹாரஸ்த்வபி ஸர்வஸ்ய த்ரிவிதோ பவதி ப்ரியஃ |
யஜ்ஞஸ்தபஸ்ததா தானம் தேஷாம் பேதமிமம் ஶ்றுணு || 17-7 ||
The food also which is dear to each is threefold, as also sacrifice, austerity and alms-giving. Hear thou the distinction of these. A man’s taste for a particular food is determined according to the Guna prevalent in him.

ஆயுஃஸத்த்வபலாரோக்யஸுகப்ரீதிவிவர்தனாஃ |
ரஸ்யாஃ ஸ்னிக்தாஃ ஸ்திரா ஹ்றுத்யா ஆஹாராஃ ஸாத்த்விகப்ரியாஃ || 17-8 ||
Foods which increase life, purity, strength, health,joy and cheerfulness, which are oleaginous and savoury, substantial and agreeable, are dear to the Sattwic people.

கட்வம்லலவணாத்யுஷ்ணதீக்ஷ்ணரூக்ஷவிதாஹினஃ |
ஆஹாரா ராஜஸஸ்யேஷ்டா துஃகஶோகாமயப்ரதாஃ || 17-9 ||
The foods that are bitter, sour, saline, excessively hot, dry, pungent and burning, are liked by the Rajasic and are productive of pain, grief and disease.

யாதயாமம் கதரஸம் பூதி பர்யுஷிதம் ச யத் |
உச்சிஷ்டமபி சாமேத்யம் போஜனம் தாமஸப்ரியம் || 17-10 ||
That which is stale, tasteless, putrid, rotten and impure refuse, is the food liked by the Tamasic.

அபலாகாங்க்ஷிபிர்யஜ்ஞோ விதித்றுஷ்டோ ய இஜ்யதே |
யஷ்டவ்யமேவேதி மனஃ ஸமாதாய ஸ ஸாத்த்விகஃ || 17-11 ||
That sacrifice which is offered by persons without desire for reward as enjoined by the ordinance (scripture), with a firm faith that to do so is a duty, is Sattwic (or pure).

அபிஸம்தாய து பலம் தம்பார்தமபி சைவ யத் |
இஜ்யதே பரதஶ்ரேஷ்ட தம் யஜ்ஞம் வித்தி ராஜஸம் || 17-12 ||
The sacrifice which is offered, O Arjuna, seeking a reward and for ostentation, know thou that to be a Rajasic Yajna!

விதிஹீனமஸ்றுஷ்டான்னம் மன்த்ரஹீனமதக்ஷிணம் |
ஶ்ரத்தாவிரஹிதம் யஜ்ஞம் தாமஸம் பரிசக்ஷதே || 17-13 ||
They declare that sacrifice to be Tamasic which is contrary to the ordinances of the scriptures, in which no food is distributed, which is devoid of Mantras and gifts, and which is devoid of faith.

தேவத்விஜகுருப்ராஜ்ஞபூஜனம் ஶௌசமார்ஜவம் |
ப்ரஹ்மசர்யமஹிம்ஸா ச ஶாரீரம் தப உச்யதே || 17-14 ||
Worship of the gods, the twice-born, the teachers and the wise, purity, straightforwardness, celibacy and non-injury—these are called the austerities of the body.

அனுத்வேககரம் வாக்யம் ஸத்யம் ப்ரியஹிதம் ச யத் |
ஸ்வாத்யாயாப்யஸனம் சைவ வாங்மயம் தப உச்யதே || 17-15 ||
Speech which causes no excitement and is truthful, pleasant and beneficial, the practice of the study of the Vedas, are called austerity of speech. (Manu Smriti: “One should speak what is true; one should speak what is pleasant; one should not speak what is true if it is not pleasant, nor what is pleasant if it is false. This is the ancient Dharma”.)

மனஃ ப்ரஸாதஃ ஸௌம்யத்வம் மௌனமாத்மவினிக்ரஹஃ |
பாவஸம்ஶுத்திரித்யேதத்தபோ மானஸமுச்யதே || 17-16 ||
Serenity of mind, good-heartedness, purity of nature, self-control—this is called mental austerity.

ஶ்ரத்தயா பரயா தப்தம் தபஸ்தத்த்ரிவிதம் னரைஃ |
அபலாகாங்க்ஷிபிர்யுக்தைஃ ஸாத்த்விகம் பரிசக்ஷதே || 17-17 ||
This threefold austerity practised by steadfast persons with the utmost faith, desiring no reward, they call Sattwic.

ஸத்காரமானபூஜார்தம் தபோ தம்பேன சைவ யத் |
க்ரியதே ததிஹ ப்ரோக்தம் ராஜஸம் சலமத்ருவம் || 17-18 ||
The austerity which is practised with the object of gaining good reception, honour and worship and with hypocrisy, is here said to be Rajasic, unstable and transitory.

மூடக்ராஹேணாத்மனோ யத்பீடயா க்ரியதே தபஃ |
பரஸ்யோத்ஸாதனார்தம் வா தத்தாமஸமுதாஹ்றுதம் || 17-19 ||
The austerity which is practised out of a foolish notion, with self-torture, or for the purpose of destroying another, is declared to be Tamasic.

தாதவ்யமிதி யத்தானம் தீயதே‌உனுபகாரிணே |
தேஶே காலே ச பாத்ரே ச தத்தானம் ஸாத்த்விகம் ஸ்ம்றுதம் || 17-20 ||
That gift which is given to one who does nothing in return, knowing it to be a duty to give in a fit place and time to a worthy person, that gift is held to be Sattwic.

யத்து ப்ரத்த்யுபகாரார்தம் பலமுத்திஶ்ய வா புனஃ |
தீயதே ச பரிக்லிஷ்டம் தத்தானம் ராஜஸம் ஸ்ம்றுதம் || 17-21 ||
And, that gift which is made with a view to receive something in return, or looking for a reward, or given reluctantly, is said to be Rajasic.

அதேஶகாலே யத்தானமபாத்ரேப்யஶ்ச தீயதே |
அஸத்க்றுதமவஜ்ஞாதம் தத்தாமஸமுதாஹ்றுதம் || 17-22 ||
The gift which is given at the wrong place and time to unworthy persons, without respect or with insult, is declared to be Tamasic. (Unholy or Wrong places where irreligious people assemble, where wealth acquired through illegal means such as gambling and theft, fools, rogues, women of evil reputation)

ஓம் தத்ஸதிதி னிர்தேஶோ ப்ரஹ்மணஸ்த்ரிவிதஃ ஸ்ம்றுதஃ |
ப்ராஹ்மணாஸ்தேன வேதாஶ்ச யஜ்ஞாஶ்ச விஹிதாஃ புரா || 17-23 ||
“Om Tat Sat”: this has been declared to be the triple designation of Brahman. By that were created formerly the Brahmanas, the Vedas and the sacrifices.

தஸ்மாதோமித்யுதாஹ்றுத்ய யஜ்ஞதானதபஃக்ரியாஃ |
ப்ரவர்தன்தே விதானோக்தாஃ ஸததம் ப்ரஹ்மவாதினாம் || 17-24 ||
Therefore, with the utterance of “Om” are the acts of gift, sacrifice and austerity as enjoined in the scriptures always begun by the students of Brahman.

ததித்யனபிஸம்தாய பலம் யஜ்ஞதபஃக்ரியாஃ |
தானக்ரியாஶ்ச விவிதாஃ க்ரியன்தே மோக்ஷகாங்க்ஷிபிஃ || 17-25 ||
Uttering Tat, without aiming at the fruits, are the acts of sacrifice and austerity and the various acts of gift performed by the seekers of liberation.

ஸத்பாவே ஸாதுபாவே ச ஸதித்யேதத்ப்ரயுஜ்யதே |
ப்ரஶஸ்தே கர்மணி ததா ஸச்சப்தஃ பார்த யுஜ்யதே || 17-26 ||
The word Sat is used in the sense of reality and of goodness; and so also, O Arjuna, it is used in the sense of an auspicious act!

யஜ்ஞே தபஸி தானே ச ஸ்திதிஃ ஸதிதி சோச்யதே |
கர்ம சைவ ததர்தீயம் ஸதித்யேவாபிதீயதே || 17-27 ||
Steadfastness in sacrifice, austerity and gift, is also called Sat, and also action in connection with these (or for the sake of the Supreme) is called Sat.

அஶ்ரத்தயா ஹுதம் தத்தம் தபஸ்தப்தம் க்றுதம் ச யத் |
அஸதித்யுச்யதே பார்த ன ச தத்ப்ரேப்ய னோ இஹ || 17-28 ||
Whatever is sacrificed, given or performed, and whatever austerity is practised without faith, it is called Asat, O Arjuna! It is naught here or hereafter (after death). Whatever sacrifice, austerity or charity done without being dedicated to the Lord will be of no use or benefit to the doer. Waste of efforts!

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
ஶ்ரத்தாத்ரயவிபாகயோகோ னாம ஸப்ததஶோ‌உத்யாயஃ ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the seventeenth discourse entitled: “The Yoga of the Division of the Threefold Faith”

Ch# 18: Liberation by Renunciation [To TOP]

18 மோட்ச சந்நியாச யோகம் - 1 சந்நியாசம், சந்நியாசத்தின் பலன்கள், 2 முக்குணங்களுடன் கூடிய தியாகம், தியாகி, தியாகத்தின் பலன், மேலும் முக்குணங்களுடன் கூடிய ஞானம், கருமத்தின் தன்மைகள், கர்த்தா(செயல் செய்பவன்), புத்தி, தைரியம், சுகம், மற்றும் கர்மம் 3 கர்ம யோக சாரம், வர்ணாசிரம தர்மங்கள் 4 பக்தி யோக சாரம், 5 ஆத்ம ஞானம் அடையும் வழிகள், 6 நிதித்யாசனம் (ஆத்ம தியானம்).
சந்நியாசம் - வாழ்கையில் வெறுப்பு அடையாது, மனநிறைவுடன் மேற்கொள்வதே சந்நியாசம் எனும் துறவறம் ஆகும். கர்மங்களினால் வரும் புண்ணியத்தை துறப்பது கர்மபல சந்நியாசம் என்பர். இவ்வாறு புண்ணியத்தை துறப்பதால் நமக்கு விவேகம், வைராக்கியம் மற்றும் முமுச்த்துவம் எனும் பிரம்மத்தைப் பற்றிய அறிவுத் தேடலில் ஆர்வம் பிறக்கும். மேலும் வேதாந்தங்களை கேட்கும் ஆர்வம் மனதில் வரும். இதன் பயனாக ஆத்மாவாகிய ”நான்” எந்த செயலை செய்வதில்லை என்ற ஞானம் (அறிவு) ஏற்படுகிறது. இதனால் “நான் செயல் செய்கிறேன்” என்ற எண்ணம் துறக்கப்படுகிறது. இதற்கு கர்த்துருத்துவ சந்நியாசம் என்பர். இதனால் ”நான்” எனும் ஆத்மா எந்த செயலை செய்பவனும் அல்ல என்றும் செயலின் பயனை அனுபவிப்பவனும் அல்ல என்ற அறிவு மனதில் பிறக்கிறது.
சத்துவ குணம், இராட்சத குணம் மற்றும் தாமச குணம் எனும் முக்குணங்களின் அடிப்படையில் அனைத்து சீவர்களும் வர்ணாசிரம தர்மத்தின்படி பிரிக்கப்படுகின்றனர். (By behavior not by birth)
கர்ம யோக சாரம் - நமது செயல்கள் அனைத்தும் பகவானை முன்னிட்டு செய்வதே கர்ம யோகமாகும். நமது செயல்கள் பகவானுக்கு அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடன் இருத்தல் வேண்டும். வேள்வி, தானம், தவம் எனும் செயல்களை துறக்கக்கூடாது. ஆனால் விலக்கப்பட்ட செயல்களையும், பயனை எதிர்பார்த்துச் செய்யப்படும் செயல்களையும் துறக்க வேண்டும். ஆனால் சாத்திரங்கள் விதித்த செயல்களை செய்யாமல் இருப்பது தகாது. எனவே அறியாமையால் அச்செயல்களை செய்யாமல் இருப்பது தாமசத் தியாகம் ஆகும். (இங்கு தியாகம் எனில் விட்டு விடுதல் என்று பொருள்) துன்பம் வரும் எனக்கருதி, செய்ய வேண்டிய செயலை, செய்யாமல் இருப்பது ராஜசத் தியாகம் ஆகும். பற்றையும் பயனை கருதாமல் செய்யும் செயலே சாத்வீகமான தியாகம் ஆகும். இதே போன்று முக்குணங்களுடன் கூடிய தியாகி, தியாகத்தின் பலன், மேலும் முக்குணங்களுடன் கூடிய ஞானம், கருமத்தின் தன்மைகள், கர்த்தா (செயல் செய்பவன்), புத்தி, தைரியம், சுகம், மற்றும் கர்மம் ஆகியவைகளைப் பற்றி பகவான் விளக்குகிறார்.
செயலின் பயனைத் துறக்காதவர்களுக்கு செயலினால் வரும் பாவ - புண்ணியம் மேலும் இரண்டும் கலந்த மூன்றுவிதமான பயன் இறந்தபின் உறுதியாக கிடைக்கிறது. ஆனால், கர்மபயனைத் துறந்த மனிதர்களுக்குக் கர்மங்களுடைய பயன் ஒருபோதும் கிட்டாது. எனவே கர்ம பலனை துறந்தவனுக்கு மறு பிறவி இல்லை.
பக்தி யோக சாரம் - பகவானின் அருளினால் மட்டுமே ஒருவன் மோட்சத்தை அடையமுடியும். ஒருவன் அகங்காரத்துடன் செயல்பட்டால் அழிந்துவிடுவான். பக்தி நம் மனதை பக்குவப்படுத்தும். ஒருவன் மற்ற சாதனைகளை (தர்மங்களை) கைவிட்டாலும், முடிவின் இலக்கை அடைய பகவான் மீது செலுத்தும் பக்தி அவசியமானது.
ஞான யோக சாரம் - சுத்தமான புத்தியுடன் மற்று உறுதியுடன் தன் மனதை அடக்கி, ஐம்புல விஷயங்களிலிருந்து மனதை நீக்கி, விருப்பு வெறுப்புகளை விட்டுவிட வேண்டும். தனிமையில் சிறிதளவே உண்டு, நாக்கையும், மனதையும் அடக்கி, எப்பொழுதும் தியான யோகத்தில் ஈடுபட்டு, வைராக்கியத்தை மேற்கொண்டு; அகங்காரம், உடல் பலம், ஆணவம், ஆசை, வெறுப்பு, பற்று ஆகிய தீய குணங்களை விட்டொழித்து, மமகாரமற்று தன்னில் மனநிறைவைப் பெற்றவனே பிரம்ம நிலைக்கு உயர தகுதி பெறுகிறான். பிரம்மமாகவே ஆனவன், உள்ளம் தெளிந்தவனாகிவிடுகிறான்; அவன் எதற்கும் வருந்துவதில்லை; ஆசைப்படுவதில்லை; எல்லா உயிரிடத்திலும் சமநோக்குடன் இருப்பான்; அவன் பகவானிடம் அதிகமான பக்தியையும் பெறுகிறான்.
நிதித்யாசனம் (ஆத்ம தியானம்) - ஞானநிஷ்டை (தன்னில் மனநிறைவு) அடைய விஷய சுகங்களை துறந்து, தனிமையில் ஆத்மாவை தியானிப்பதே நிதித்யாசனம் ஆகும். ஒருவன் கர்மத்தினால் கிடைக்கும் பாவ புண்ணியங்களையும், அகங்காரத்தையும் துறந்து பகவானை மட்டும் சரணாகதி அடைந்து, பகவானைப் பற்றிய அறிவை (ஞானத்தை) அடைந்தவன் உலகத் துயரங்களிலிருந்து விடுதலை பெற்று பகவானை அடைவான்.

அத அஷ்டாதஶோ‌உத்யாயஃ |
அர்ஜுன உவாச |
ஸம்ன்யாஸஸ்ய மஹாபாஹோ தத்த்வமிச்சாமி வேதிதும் |
த்யாகஸ்ய ச ஹ்றுஷீகேஶ ப்றுதக்கேஶினிஷூதன || 18-1 ||
Arjuna asked: I desire to know severally, O mighty-armed, the essence or truth of renunciation, O Hrishikesa, as also of abandonment, O slayer of Kesi!

ஶ்ரீபகவானுவாச |
காம்யானாம் கர்மணாம் ன்யாஸம் ஸம்ன்யாஸம் கவயோ விதுஃ |
ஸர்வகர்மபலத்யாகம் ப்ராஹுஸ்த்யாகம் விசக்ஷணாஃ || 18-2 ||
The Lord replied: The sages understand Sannyas to be the renunciation of action with desire; the wise declare the abandonment of the fruits of all actions as Tyaga.

த்யாஜ்யம் தோஷவதித்யேகே கர்ம ப்ராஹுர்மனீஷிணஃ |
யஜ்ஞதானதபஃகர்ம ன த்யாஜ்யமிதி சாபரே || 18-3 ||
Some philosophers declare that all actions should be abandoned as an evil, while others declare that acts of gift, sacrifice and austerity should not be relinquished.

நிஶ்சயம் ஶ்றுணு மே தத்ர த்யாகே பரதஸத்தம |
த்யாகோ ஹி புருஷவ்யாக்ர த்ரிவிதஃ ஸம்ப்ரகீர்திதஃ || 18-4 ||
Hear from Me (Brahman) the conclusion or the final truth about this abandonment, O best of the Bharatas; abandonment, verily, O best of men, has been declared to be of three kinds!

யஜ்ஞதானதபஃகர்ம ன த்யாஜ்யம் கார்யமேவ தத் |
யஜ்ஞோ தானம் தபஶ்சைவ பாவனானி மனீஷிணாம் || 18-5 ||
Acts of sacrifice, gift and austerity should not be abandoned, but should be performed; sacrifice, gift and also austerity are the purifiers of the wise.

ஏதான்யபி து கர்மாணி ஸங்கம் த்யக்த்வா பலானி ச |
கர்தவ்யானீதி மே பார்த னிஶ்சிதம் மதமுத்தமம் || 18-6 ||
But even these actions should be performed leaving aside attachment and the desire for rewards, O Arjuna! This is My certain and best conviction. (The defect in Karma is not in the action itself but in attachment and expectation of a reward.)

நியதஸ்ய து ஸம்ன்யாஸஃ கர்மணோ னோபபத்யதே |
மோஹாத்தஸ்ய பரித்யாகஸ்தாமஸஃ பரிகீர்திதஃ || 18-7 ||
Verily, the renunciation of obligatory action is improper; the abandonment of the same from delusion is declared to be Tamasic.

துஃகமித்யேவ யத்கர்ம காயக்லேஶபயாத்த்யஜேத் |
ஸ க்றுத்வா ராஜஸம் த்யாகம் னைவ த்யாகபலம் லபேத் || 18-8 ||
One who abandons action on account of the fear of bodily trouble (because it is painful), he does not obtain the merit of renunciation by doing such Rajasic renunciation.

கார்யமித்யேவ யத்கர்ம னியதம் க்ரியதே‌உர்ஜுன |
ஸங்கம் த்யக்த்வா பலம் சைவ ஸ த்யாகஃ ஸாத்த்விகோ மதஃ || 18-9 ||
Whatever obligatory action is done, O Arjuna, merely because it ought to be done, abandoning attachment and also the desire for reward, that renunciation is regarded as Sattwic!

ந த்வேஷ்ட்யகுஶலம் கர்ம குஶலே னானுஷஜ்ஜதே |
த்யாகீ ஸத்த்வஸமாவிஷ்டோ மேதாவீ சின்னஸம்ஶயஃ || 18-10 ||
The person of renunciation, pervaded by purity, intelligent and with his doubts cut asunder, does not hate a disagreeable work nor is One attached to an agreeable one.

ந ஹி தேஹப்றுதா ஶக்யம் த்யக்தும் கர்மாண்யஶேஷதஃ |
யஸ்து கர்மபலத்யாகீ ஸ த்யாகீத்யபிதீயதே || 18-11 ||
Verily, it is not possible for an embodied being to abandon actions entirely; but One who relinquishes the rewards of actions is verily called a person of renunciation. (Doing things as one's duty, not for only benefits, fame etc. Doing this for passion?).

அனிஷ்டமிஷ்டம் மிஶ்ரம் ச த்ரிவிதம் கர்மணஃ பலம் |
பவத்யத்யாகினாம் ப்ரேத்ய ன து ஸம்ன்யாஸினாம் க்வசித் || 18-12 ||
The threefold fruit of action—evil, good and mixed—accrues after death to the non-abandoners, but never to the abandoners.

பஞ்சைதானி மஹாபாஹோ காரணானி னிபோத மே |
ஸாம்க்யே க்றுதான்தே ப்ரோக்தானி ஸித்தயே ஸர்வகர்மணாம் || 18-13 ||
Learn from Me (Brahman), O mighty-armed Arjuna, these five causes, as declared in the Sankhya system for the accomplishment of all actions!

அதிஷ்டானம் ததா கர்தா கரணம் ச ப்றுதக்விதம் |
விவிதாஶ்ச ப்றுதக்சேஷ்டா தைவம் சைவாத்ர பஞ்சமம் || 18-14 ||
The body, the doer, the various senses, the different functions of various sorts, and the presiding Deity, also, the fifth,

ஶரீரவாங்மனோபிர்யத்கர்ம ப்ராரபதே னரஃ |
ந்யாய்யம் வா விபரீதம் வா பஞ்சைதே தஸ்ய ஹேதவஃ || 18-15 ||
Whatever action a person performs by his body, speech and mind, whether right or the reverse, these five are its causes.

தத்ரைவம் ஸதி கர்தாரமாத்மானம் கேவலம் து யஃ |
பஶ்யத்யக்றுதபுத்தித்வான்ன ஸ பஶ்யதி துர்மதிஃ || 18-16 ||
Now, such being the case, One who, owing to untrained understanding, looks upon his Self, which is isolated, as the agent, One of perverted intelligence, sees not.

யஸ்ய னாஹம்க்றுதோ பாவோ புத்திர்யஸ்ய ன லிப்யதே |
ஹத்வா‌உபி ஸ இமாம்ல்லோகான்ன ஹன்தி ன னிபத்யதே || 18-17 ||
One who is ever free from the egoistic notion, whose intelligence is not tainted by (good or evil), though One slays these people, One slayeth not, nor is One bound (by the action).

ஜ்ஞானம் ஜ்ஞேயம் பரிஜ்ஞாதா த்ரிவிதா கர்மசோதனா |
கரணம் கர்ம கர்தேதி த்ரிவிதஃ கர்மஸம்க்ரஹஃ || 18-18 ||
Knowledge, the knowable and the knower form the threefold impulse to action; the organ, the action and the agent form the threefold basis of action.

ஜ்ஞானம் கர்ம ச கர்தா ச த்ரிதைவ குணபேததஃ |
ப்ரோச்யதே குணஸம்க்யானே யதாவச்ச்றுணு தான்யபி || 18-19 ||
Knowledge, action and the actor are declared in the science of the Gunas (the Sankhya philosophy) to be of three kinds only, according to the distinction of the Gunas. Hear them also duly.

ஸர்வபூதேஷு யேனைகம் பாவமவ்யயமீக்ஷதே |
அவிபக்தம் விபக்தேஷு தஜ்ஜ்ஞானம் வித்தி ஸாத்த்விகம் || 18-20 ||
That by which one sees the one indestructible Reality in all beings, not separate in all the separate beings—know thou that knowledge to be Sattwic (pure).

ப்றுதக்த்வேன து யஜ்ஜ்ஞானம் னானாபாவான்ப்றுதக்விதான் |
வேத்தி ஸர்வேஷு பூதேஷு தஜ்ஜ்ஞானம் வித்தி ராஜஸம் || 18-21 ||
But that knowledge which sees in all beings various entities of distinct kinds as different from one another—know thou that knowledge to be Rajasic (passionate).

யத்து க்றுத்ஸ்னவதேகஸ்மின்கார்யே ஸக்தமஹைதுகம் |
அதத்த்வார்தவதல்பம் ச தத்தாமஸமுதாஹ்றுதம் || 18-22 ||
But that which clings to one single effect as if it were the whole, without reason, without foundation in Truth, and trivial—that is declared to be Tamasic (dark).

நியதம் ஸங்கரஹிதமராகத்வேஷதஃ க்றுதம் |
அபலப்ரேப்ஸுனா கர்ம யத்தத்ஸாத்த்விகமுச்யதே || 18-23 ||
An action which is ordained, which is free from attachment, which is done without love or hatred by one who is not desirous of any reward—that action is declared to be Sattwic.

யத்து காமேப்ஸுனா கர்ம ஸாஹம்காரேண வா புனஃ |
க்ரியதே பஹுலாயாஸம் தத்ராஜஸமுதாஹ்றுதம் || 18-24 ||
But that action which is done by one longing for the fulfilment of desires or gain, with egoism or with much effort—that is declared to be Rajasic.

அனுபன்தம் க்ஷயம் ஹிம்ஸாமனபேக்ஷ்ய ச பௌருஷம் |
மோஹாதாரப்யதே கர்ம யத்தத்தாமஸமுச்யதே || 18-25 ||
That action which is undertaken from delusion, without regard to the consequences of loss, injury and (one’s own) ability—that is declared to be Tamasic.

முக்தஸங்கோ‌உனஹம்வாதீ த்றுத்யுத்ஸாஹஸமன்விதஃ |
ஸித்த்யஸித்த்யோர்னிர்விகாரஃ கர்தா ஸாத்த்விக உச்யதே || 18-26 ||
One who is free from attachment, non-egoistic, endowed with firmness and enthusiasm and unaffected by success or failure, is called Sattwic.

ராகீ கர்மபலப்ரேப்ஸுர்லுப்தோ ஹிம்ஸாத்மகோ‌உஶுசிஃ |
ஹர்ஷஶோகான்விதஃ கர்தா ராஜஸஃ பரிகீர்திதஃ || 18-27 ||
Passionate, desiring to obtain the rewards of actions, cruel, greedy, impure, moved by joy and sorrow, are Rajasic.

அயுக்தஃ ப்ராக்றுதஃ ஸ்தப்தஃ ஶடோ னைஷ்க்றுதிகோ‌உலஸஃ |
விஷாதீ தீர்கஸூத்ரீ ச கர்தா தாமஸ உச்யதே || 18-28 ||
Unsteady, dejected, unbending, cheating, proscrastinating are Tamasic. malicious, vulgar,lazy and

புத்தேர்பேதம் த்றுதேஶ்சைவ குணதஸ்த்ரிவிதம் ஶ்றுணு |
ப்ரோச்யமானமஶேஷேண ப்றுதக்த்வேன தனம்ஜய || 18-29 ||
Hear thou the threefold division of the intellect and firmness according to the Gunas, as I declare them fully and distinctly, O Arjuna!

ப்ரவ்றுத்திம் ச னிவ்றுத்திம் ச கார்யாகார்யே பயாபயே |
பன்தம் மோக்ஷம் ச யா வேத்தி புத்திஃ ஸா பார்த ஸாத்த்விகீ || 18-30 ||
That which knows the path of work and renunciation, what ought to be done and what ought not to be done, fear and fearlessness, bondage and liberation—that intellect is Sattwic, O Arjuna!

யயா தர்மமதர்மம் ச கார்யம் சாகார்யமேவ ச |
அயதாவத்ப்ரஜானாதி புத்திஃ ஸா பார்த ராஜஸீ || 18-31 ||
That by which one incorrectly understands Dharma and Adharma, and also what ought to be done and what ought not to be done—that intellect, O Arjuna, is Rajasic! (The Rajasic intellect is not able to distinguish between righteous and unrighteous actions.)

அதர்மம் தர்மமிதி யா மன்யதே தமஸாவ்றுதா |
ஸர்வார்தான்விபரீதாம்ஶ்ச புத்திஃ ஸா பார்த தாமஸீ || 18-32 ||
That which, enveloped in darkness, views Adharma as Dharma and all things perverted—that intellect, O Arjuna, is called Tamasic!

த்றுத்யா யயா தாரயதே மனஃப்ராணேன்த்ரியக்ரியாஃ |
யோகேனாவ்யபிசாரிண்யா த்றுதிஃ ஸா பார்த ஸாத்த்விகீ || 18-33 ||
The unwavering firmness by which, through Yoga, the functions of the mind, the life-force and the senses are restrained—that firmness, O Arjuna, is Sattwic!

யயா து தர்மகாமார்தான்த்றுத்யா தாரயதே‌உர்ஜுன |
ப்ரஸங்கேன பலாகாங்க்ஷீ த்றுதிஃ ஸா பார்த ராஜஸீ || 18-34 ||
But that firmness, O Arjuna, by which, on account of attachment and desire for reward, one holds fast to Dharma, enjoyment of pleasures and earning of wealth—that firmness, O Arjuna, is Rajasic!

யயா ஸ்வப்னம் பயம் ஶோகம் விஷாதம் மதமேவ ச |
ந விமுஞ்சதி துர்மேதா த்றுதிஃ ஸா பார்த தாமஸீ || 18-35 ||
That by which a stupid person does not abandon sleep, fear, grief, despair and also conceit—that firmness, O Arjuna, is Tamasic!

ஸுகம் த்விதானீம் த்ரிவிதம் ஶ்றுணு மே பரதர்ஷப |
அப்யாஸாத்ரமதே யத்ர துஃகான்தம் ச னிகச்சதி || 18-36 ||
Now hear from Me (Brahman), O Arjuna, of the threefold pleasure, in which one rejoices by practice and surely comes to the end of pain!

யத்ததக்ரே விஷமிவ பரிணாமே‌உம்றுதோபமம் |
தத்ஸுகம் ஸாத்த்விகம் ப்ரோக்தமாத்மபுத்திப்ரஸாதஜம் || 18-37 ||
That which is like poison at first but in the end like nectar—that pleasure is declared to be Sattwic, born of the purity of one’s own mind due to Self-realisation.

விஷயேன்த்ரியஸம்யோகாத்யத்ததக்ரே‌உம்றுதோபமம் |
பரிணாமே விஷமிவ தத்ஸுகம் ராஜஸம் ஸ்ம்றுதம் || 18-38 ||
That pleasure which arises from the contact of the sense-organs with the objects, which is at first like nectar and in the end like poison—that is declared to be Rajasic.

யதக்ரே சானுபன்தே ச ஸுகம் மோஹனமாத்மனஃ |
நித்ராலஸ்யப்ரமாதோத்தம் தத்தாமஸமுதாஹ்றுதம் || 18-39 ||
That pleasure which at first and in the sequel is delusive of the self, arising from sleep, indolence and heedlessness—such a pleasure is declared to be Tamasic.

ந ததஸ்தி ப்றுதிவ்யாம் வா திவி தேவேஷு வா புனஃ |
ஸத்த்வம் ப்ரக்றுதிஜைர்முக்தம் யதேபிஃ ஸ்யாத்த்ரிபிர்குணைஃ || 18-40 ||
There is no being on earth or again in heaven among the gods that is liberated from the three qualities born of Nature.

ப்ராஹ்மணக்ஷத்ரியவிஶாம் ஶூத்ராணாம் ச பரம்தப |
கர்மாணி ப்ரவிபக்தானி ஸ்வபாவப்ரபவைர்குணைஃ || 18-41 ||
Of Brahmanas, Kshatriyas and Vaishyas, as also the Sudras, O Arjuna, the duties are distributed according to the qualities born of their own nature!

ஶமோ தமஸ்தபஃ ஶௌசம் க்ஷான்திரார்ஜவமேவ ச |
ஜ்ஞானம் விஜ்ஞானமாஸ்திக்யம் ப்ரஹ்மகர்ம ஸ்வபாவஜம் || 18-42 ||
Serenity, self-restraint, austerity, purity, forgiveness and also uprightness, knowledge, realisation and belief in God are the duties of the Brahmanas, born of (their own) nature.

ஶௌர்யம் தேஜோ த்றுதிர்தாக்ஷ்யம் யுத்தே சாப்யபலாயனம் |
தானமீஶ்வரபாவஶ்ச க்ஷாத்ரம் கர்ம ஸ்வபாவஜம் || 18-43 ||
Prowess, splendour, firmness, dexterity and also not fleeing from battle, generosity and lordliness are the duties of Kshatriyas, born of (their own) nature.

க்றுஷிகௌரக்ஷ்யவாணிஜ்யம் வைஶ்யகர்ம ஸ்வபாவஜம் |
பரிசர்யாத்மகம் கர்ம ஶூத்ரஸ்யாபி ஸ்வபாவஜம் || 18-44 ||
Agriculture, cattle-rearing and trade are the duties of the Vaishya (merchant class), born of (their own) nature; and action consisting of service is the duty of the Sudra (servant class), born of (their own) nature. When a person does his duties rightly according to his order of life, his heart gets purified.

ஸ்வே ஸ்வே கர்மண்யபிரதஃ ஸம்ஸித்திம் லபதே னரஃ |
ஸ்வகர்மனிரதஃ ஸித்திம் யதா வின்ததி தச்ச்றுணு || 18-45 ||
Each man, devoted to his own duty, attains perfection. How One attains perfection while being engaged in his own duty, hear now.

யதஃ ப்ரவ்றுத்திர்பூதானாம் யேன ஸர்வமிதம் ததம் |
ஸ்வகர்மணா தமப்யர்ச்ய ஸித்திம் வின்ததி மானவஃ || 18-46 ||
One from whom all the beings have evolved and by whom all this is pervaded, worshipping Him with his own duty, person attains perfection. A person attains perfection by worshipping the Lord through the performance of his own duty, and then becomes qualified for the dawn of Self-knowledge.

ஶ்ரேயான்ஸ்வதர்மோ விகுணஃ பரதர்மோத்ஸ்வனுஷ்டிதாத் |
ஸ்வபாவனியதம் கர்ம குர்வன்னாப்னோதி கில்பிஷம் || 18-47 ||
Better is one’s own duty (though) destitute of merits, than the duty of another well performed. One who does the duty ordained by his own nature incurs no sin.

ஸஹஜம் கர்ம கௌன்தேய ஸதோஷமபி ன த்யஜேத் |
ஸர்வாரம்பா ஹி தோஷேண தூமேனாக்னிரிவாவ்றுதாஃ || 18-48 ||
One should not abandon, O Arjuna, the duty to which one is born, though faulty; for, all undertakings are enveloped by evil, as fire by smoke!

அஸக்தபுத்திஃ ஸர்வத்ர ஜிதாத்மா விகதஸ்ப்றுஹஃ |
நைஷ்கர்ம்யஸித்திம் பரமாம் ஸம்ன்யாஸேனாதிகச்சதி || 18-49 ||
One whose intellect is unattached everywhere, who has subdued his self, from whom desire has fled,—he by renunciation attains the supreme state of freedom from action.

ஸித்திம் ப்ராப்தோ யதா ப்ரஹ்ம ததாப்னோதி னிபோத மே |
ஸமாஸேனைவ கௌன்தேய னிஷ்டா ஜ்ஞானஸ்ய யா பரா || 18-50 ||
Learn from Me (Brahman) in brief, O Arjuna, how One who has attained perfection reaches Brahman, that supreme state of knowledge.

புத்த்யா விஶுத்தயா யுக்தோ த்றுத்யாத்மானம் னியம்ய ச |
ஶப்தாதீன்விஷயாம்ஸ்த்யக்த்வா ராகத்வேஷௌ வ்யுதஸ்ய ச || 18-51 ||
Endowed with a pure intellect, controlling the self by firmness, relinquishing sound and other objects and abandoning both hatred and attraction,

விவிக்தஸேவீ லக்வாஶீ யதவாக்காயமானஸஃ |
த்யானயோகபரோ னித்யம் வைராக்யம் ஸமுபாஶ்ரிதஃ || 18-52 ||
Dwelling in solitude, eating but little, with speech, body and mind subdued, always engaged in concentration and meditation, taking refuge in dispassion,

அஹம்காரம் பலம் தர்பம் காமம் க்ரோதம் பரிக்ரஹம் |
விமுச்ய னிர்மமஃ ஶான்தோ ப்ரஹ்மபூயாய கல்பதே || 18-53 ||
Having abandoned egoism, strength, arrogance, anger, desire, and covetousness, free from the notion of “mine” and peaceful,—he is fit for becoming Brahman.

ப்ரஹ்மபூதஃ ப்ரஸன்னாத்மா ன ஶோசதி ன காங்க்ஷதி |
ஸமஃ ஸர்வேஷு பூதேஷு மத்பக்திம் லபதே பராம் || 18-54 ||
Becoming Brahman, serene in the Self, One neither grieves nor desires; the same to all beings, One attains supreme devotion unto Me.

பக்த்யா மாமபிஜானாதி யாவான்யஶ்சாஸ்மி தத்த்வதஃ |
ததோ மாம் தத்த்வதோ ஜ்ஞாத்வா விஶதே ததனன்தரம் || 18-55 ||
By devotion One knows Me (Brahman) in truth, what and who I am; and knowing Me (Brahman) in truth, he forthwith enters into the Supreme.

ஸர்வகர்மாண்யபி ஸதா குர்வாணோ மத்வ்யபாஶ்ரயஃ |
மத்ப்ரஸாதாதவாப்னோதி ஶாஶ்வதம் பதமவ்யயம் || 18-56 ||
Doing all actions always, taking refuge in Me (Brahman), by My Grace One obtains the eternal, indestructible state or abode.

சேதஸா ஸர்வகர்மாணி மயி ஸம்ன்யஸ்ய மத்பரஃ |
புத்தியோகமுபாஶ்ரித்ய மச்சித்தஃ ஸததம் பவ || 18-57 ||
Mentally renouncing all actions in Me (Brahman), having Me (Brahman) as the highest goal, resorting to the Yoga of discrimination do thou ever fix thy mind on Me.

மச்சித்தஃ ஸர்வதுர்காணி மத்ப்ரஸாதாத்தரிஷ்யஸி |
அத சேத்த்வமஹம்காரான்ன ஶ்ரோஷ்யஸி வினங்க்ஷ்யஸி || 18-58 ||
Fixing thy mind on Me (Brahman), thou shalt by My Grace overcome all obstacles; but if from egoism thou wilt not hear Me (Brahman), thou shalt perish.

யதஹம்காரமாஶ்ரித்ய ன யோத்ஸ்ய இதி மன்யஸே |
மித்யைஷ வ்யவஸாயஸ்தே ப்ரக்றுதிஸ்த்வாம் னியோக்ஷ்யதி || 18-59 ||
If, filled with egoism, thou thinkest: “I will not fight”, vain is this, thy resolve; Nature will compel thee.

ஸ்வபாவஜேன கௌன்தேய னிபத்தஃ ஸ்வேன கர்மணா |
கர்தும் னேச்சஸி யன்மோஹாத்கரிஷ்யஸ்யவஶோ‌உபி தத் || 18-60 ||
O Arjuna, bound by thy own Karma (action) born of thy own nature, that which from delusion thou wishest not to do, even that thou shalt do helplessly!

ஈஶ்வரஃ ஸர்வபூதானாம் ஹ்றுத்தேஶே‌உர்ஜுன திஷ்டதி |
ப்ராமயன்ஸர்வபூதானி யன்த்ராரூடானி மாயயா || 18-61 ||
The Lord dwells in the hearts of all beings, O Arjuna, causing all beings, by His illusive power, to revolve as if mounted on a machine!

தமேவ ஶரணம் கச்ச ஸர்வபாவேன பாரத |
தத்ப்ரஸாதாத்பராம் ஶான்திம் ஸ்தானம் ப்ராப்ஸ்யஸி ஶாஶ்வதம் || 18-62 ||
Fly unto Him for refuge with all thy being, O Arjuna! By His Grace thou shalt obtain supreme peace and the eternal abode.

இதி தே ஜ்ஞானமாக்யாதம் குஹ்யாத்குஹ்யதரம் மயா |
விம்றுஶ்யைததஶேஷேண யதேச்சஸி ததா குரு || 18-63 ||
Thus has wisdom more secret than secrecy itself been declared unto thee by Me; having reflected over it fully, then act thou as thou wishest.

ஸர்வகுஹ்யதமம் பூயஃ ஶ்றுணு மே பரமம் வசஃ |
இஷ்டோ‌உஸி மே த்றுடமிதி ததோ வக்ஷ்யாமி தே ஹிதம் || 18-64 ||
Hear thou again My supreme word, most secret of all; because thou art dearly beloved of Me (Brahman), I will tell thee what is good.

மன்மனா பவ மத்பக்தோ மத்யாஜீ மாம் னமஸ்குரு |
மாமேவைஷ்யஸி ஸத்யம் தே ப்ரதிஜானே ப்ரியோ‌உஸி மே || 18-65 ||
Fix thy mind on Me (Brahman), be devoted to Me (Brahman), sacrifice to Me (Brahman), bow down to Me. Thou shalt come even to Me; truly do I promise unto thee, (for) thou art dear to Me.

ஸர்வதர்மான்பரித்யஜ்ய மாமேகம் ஶரணம் வ்ரஜ |
அஹம் த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஶுசஃ || 18-66 ||
Abandoning all duties, take refuge in Me (Brahman) alone; I will liberate thee from all sins; grieve not.

இதம் தே னாதபஸ்காய னாபக்தாய கதாசன |
ந சாஶுஶ்ரூஷவே வாச்யம் ன ச மாம் யோ‌உப்யஸூயதி || 18-67 ||
This is never to be spoken by thee to one who is devoid of austerities, to one who is not devoted, nor to one who does not render service, nor who does not desire to listen, nor to one who cavils at Me.

ய இமம் பரமம் குஹ்யம் மத்பக்தேஷ்வபிதாஸ்யதி |
பக்திம் மயி பராம் க்றுத்வா மாமேவைஷ்யத்யஸம்ஶயஃ || 18-68 ||
One who with supreme devotion to Me (Brahman) will teach this supreme secret (summarised in Gita) to My devotees, shall doubtless come to Me.

ந ச தஸ்மான்மனுஷ்யேஷு கஶ்சின்மே ப்ரியக்றுத்தமஃ |
பவிதா ன ச மே தஸ்மாதன்யஃ ப்ரியதரோ புவி || 18-69 ||
Nor is there any among persons who does dearer service to Me (Brahman), nor shall there be another on earth dearer to Me (Brahman) than he/she.

அத்யேஷ்யதே ச ய இமம் தர்ம்யம் ஸம்வாதமாவயோஃ |
ஜ்ஞானயஜ்ஞேன தேனாஹமிஷ்டஃ ஸ்யாமிதி மே மதிஃ || 18-70 ||
And One who will study this sacred dialogue of ours, by him I shall have been worshipped by the sacrifice of wisdom; such is My conviction.

ஶ்ரத்தாவானனஸூயஶ்ச ஶ்றுணுயாதபி யோ னரஃ |
ஸோ‌உபி முக்தஃ ஶுபாம்ல்லோகான்ப்ராப்னுயாத்புண்யகர்மணாம் || 18-71 ||
The person also who hears this, full of faith and free from malice, he, too, liberated, shall attain to the happy worlds of those of righteous deeds.

கச்சிதேதச்ச்ருதம் பார்த த்வயைகாக்ரேண சேதஸா |
கச்சிதஜ்ஞானஸம்மோஹஃ ப்ரனஷ்டஸ்தே தனம்ஜய || 18-72 ||
Has this been heard, O Arjuna, with one-pointed mind? Has the delusion of thy ignorance been fully destroyed, O Dhananjaya?

அர்ஜுன உவாச |
நஷ்டோ மோஹஃ ஸ்ம்றுதிர்லப்தா த்வத்ப்ரஸாதான்மயாச்யுத |
ஸ்திதோ‌உஸ்மி கதஸம்தேஹஃ கரிஷ்யே வசனம் தவ || 18-73 ||
Arjuna said: Destroyed is my delusion as I have gained my memory (knowledge) through Thy Grace, O Krishna! I am firm; my doubts are gone. I will act according to Thy word.

ஸம்ஜய உவாச |
இத்யஹம் வாஸுதேவஸ்ய பார்தஸ்ய ச மஹாத்மனஃ |
ஸம்வாதமிமமஶ்ரௌஷமத்புதம் ரோமஹர்ஷணம் || 18-74 ||
Sanjaya said: Thus have I heard this wonderful dialogue between Krishna and the high-souled Arjuna, which causes the hair to stand on end.

வ்யாஸப்ரஸாதாச்ச்ருதவானேதத்குஹ்யமஹம் பரம் |
யோகம் யோகேஶ்வராத்க்றுஷ்ணாத்ஸாக்ஷாத்கதயதஃ ஸ்வயம் || 18-75 ||
Through the Grace of Vyasa I have heard this supreme and most secret Yoga direct from Krishna, the Lord of Yoga Himself declaring it.

ராஜன்ஸம்ஸ்ம்றுத்ய ஸம்ஸ்ம்றுத்ய ஸம்வாதமிமமத்புதம் |
கேஶவார்ஜுனயோஃ புண்யம் ஹ்றுஷ்யாமி ச முஹுர்முஹுஃ || 18-76 ||
O King, remembering this wonderful and holy dialogue between Krishna and Arjuna, I rejoice again and again!

தச்ச ஸம்ஸ்ம்றுத்ய ஸம்ஸ்ம்றுத்ய ரூபமத்யத்புதம் ஹரேஃ |
விஸ்மயோ மே மஹான்ராஜன்ஹ்றுஷ்யாமி ச புனஃ புனஃ || 18-77 ||
And remembering again and again also that most wonderful form of Hari, great is my wonder, O King! And I rejoice again and again!

யத்ர யோகேஶ்வரஃ க்றுஷ்ணோ யத்ர பார்தோ தனுர்தரஃ |
தத்ர ஶ்ரீர்விஜயோ பூதிர்த்ருவா னீதிர்மதிர்மம || 18-78 ||
Wherever there is Krishna, the Lord of Yoga, wherever there is Arjuna, the archer, there are prosperity, happiness, victory and firm policy; such is my conviction.

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
மோக்ஷஸம்ன்யாஸயோகோ னாமாஷ்டாதஶோ‌உத்யாயஃ ||
Thus in the Upanishads of the glorious Bhagavad Gita, the science of the Eternal, the scripture of Yoga, the dialogue between Sri Krishna and Arjuna, ends the eighteenth discourse entitled: “The Yoga of Liberation by Renunciation” Om Shanti! Shanti! Shanti!

Conclusion [To TOP]

Salutations to authors, who contributed to this valuable scripture.

Let us all benefit from work of ancient sages!